Δημήτρης Τζαμουράνης
Με συμμετοχή χιλιάδων εργαζομένων και νεολαίας πραγματοποιήθηκε την Τρίτη η συγκέντρωση στα Χαυτεία και η διαδήλωση προς τη βουλή που διοργάνωσαν πρωτοβάθμια σωματεία κυρίως από τον ιδιωτικό αλλά και το δημόσιο τομέα. Την πορεία στήριξαν, επίσης, εργατικά σχήματα και πολιτικές οργανώσεις.
Στην Αθήνα το «παρών» έδωσαν τα εξής σωματεία: Σύλλογος Βιβλίου-Χάρτου Αττικής (ΣΥΒΧΨΑ), Σωματείο Εργαζόμενων στα Public, Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων Αττικής, Σωματείο Εργαζομένων στις ΜΚΟ (ΣΒΕΜΚΟ), Σωματείο Εργαζόμενων Καθηγητών στα φροντιστήρια (ΣΕΦΚ), Σύλλογος Μεταφραστών Επιμελητών Διορθωτών (ΣΜΕΔ), Σωματείο Εργαζομένων στη Nokia, Σωματείο στην ΜΚΟ «Άρσις», Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών (ΣΜΤ), Πανελλήνια Ένωση Ναυτών Εμπορικού Ναυτικού (ΠΕΝΕΝ), ΣΕΠΕ Ανατολικής Αττικής «Κ. Σωτηρίου», Σύλλογος Εργαζομένων ΤΕΕ, Σωματείο Εργαζομένων στο Χώρο του Χορού (ΣΕΧΩΧΟ), Πανελλαδικό Σωματείο Εργαζομένων στον «ΕΛΓΟ Δήμητρα», Σωματείο στην εταιρεία DHL, Σωματείο Συμβασιούχων στην Υπηρεσία Ασύλου και το Συντονιστικό Αδιόριστων Εκπαιδευτικών.
Επίσης, δικό τους πανό είχαν και συλλογικότητες όπως η Αγωνιστική Εργατική Συσπείρωση σε Επισιτισμό-Τουρισμό Λάντζα, το Labour από το χώρο των ερευνητών, η Συνέλευση Φεμινιστικών και Εργατικών Συλλογικοτήτων, η ΕΣΕ, η ΟΡΜΑ, η No Passaran και άλλοι. Κυριάρχησαν τα συνθήματα κατά της κυβερνητικής πολιτικής στην εργασία και στην υγεία και κατά των νέων αντεργατικών μέτρων που αποφασίστηκαν με τις Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου και που ήδη έχουνε αρχίσει να έχουν αποτελέσματα, με την εργοδοσία να προχωρά σε αναρίθμητες αυθαιρεσίες στους χώρους εργασίας και έξω από αυτούς, με την ανεργία να φουντώνει ξανά, θυμίζοντας τις αρχές της μνημονιακής περιόδου.
Στις δύσκολες συνθήκες που διαμορφώνονται για την εργατική τάξη, με την ύφεση να είναι προ των πυλών και τους πάνω να εξυφαίνουν ήδη τα σχέδιά τους για το ποιος θα πληρώσει το μάρμαρο, το ερώτημα είναι ποιον λόγο θα έχουν οι πληττόμενοι απέναντι στη νέα πραγματικότητα που διαμορφώνεται στη «μετά την πανδημία» εποχή. Ήδη υπάρχει το θετικό μήνυμα που εξέπεμψε μια μικρή μεν αλλά σημαντική μερίδα σωματείων και συνδικαλιστών. όταν η κυβέρνηση επέβαλε τα μέτρα απαγόρευσης της κυκλοφορίας και αμφισβητήθηκε η κυβερνητική και κρατική αυθεντία για το τι πρέπει να γίνει στην έκτακτη κατάσταση που δημιούργησε ο ιός και η ιδιώτευση στην οποία καλούσαν με πάθος όλες οι συστημικές φωνές.
Αυτό φυσικά δεν αρκεί, γιατί διακυβεύονται πολύ σημαντικότερα. Μπορούν να σταματήσουν, έστω μερικές από τις πάμπολλες εκδικητικές ή παράνομες απολύσεις, από τις δεκάδες χιλιάδες που ήδη γίνονται ή από αυτές που προετοιμάζονται; Θα διαμορφωθούν νέα προγράμματα πάλης στα σωματεία και ευρύτερα σε όλες τις κινηματικές συλλογικότητες με βάση τις νέες ανάγκες; Θα προκριθεί ο οριζόντιος συντονισμός των σωματείων με σκοπό τη διεύρυνση των δράσεων αλλά και το βάθεμα της συζήτησης γύρω από την προοπτική των εργατικών αγώνων ή θα πράττει ο καθένας όπως καταλαβαίνει και θα περιμένουμε αν και πότε θα πάρει κάποια «πρωτοβουλία» η ΓΣΕΕ ή η ΑΔΕΔΥ ή το ΕΚΑ; Αποτελεί θετική παρακαταθήκη η όλη προσπάθεια σωματείων του ιδιωτικού τομέα για απεργία στις 19 Μαρτίου με αίτημα την υπογραφή κλαδικών και επιχειρησιακών συλλογικών συμβάσεων ή όχι; Μπορεί να αποτελέσει κέντρο ευρύτερων κοινωνικών αγώνων μια συσπείρωση σωματείων και συνδικαλιστών, ανάλογη με αυτήν που υπήρξε για την προετοιμασία της απεργίας της 19ης Μάρτη, αλλά ανώτερη, τόσο σε αριθμό σωματείων που την παρακολουθούν όσο και σε εσωτερική συζήτηση και περιεχόμενο;
Τα παραπάνω αποτελούν, εκ των πραγμάτων, και αντικείμενο για τη νέα σύσκεψη συντονισμού των επόμενων κινηματικών και αγωνιστικών σταθμών τη Δευτέρα 29 Ιουνίου, στις 6.30 μ.μ., στο πάρκο Ναυαρίνου (Εξάρχεια), μετά και την επιτυχημένη πορεία της περασμένης Τρίτης. Ο αγώνας πρέπει να συνεχιστεί και να κλιμακωθεί και το εργατικό κίνημα πρέπει να απαντήσει μπροστά στο ενδεχόμενο η κυβέρνηση να δοκιμάσει το νομοθετικό περιορισμό στο δικαίωμα του συνέρχεσθαι και στη διαδήλωση, δηλαδή στο πρώτο επίπεδο στο οποίο εκδηλώνεται η εργατική διαμαρτυρία, το επίπεδο του δρόμου.
