Νέοι ευεργέτες: «Γαλαντόμοι» στις δωρεές, τσιγκούνηδες στους φόρους

Μπάμπης Συριόπουλος ▸ Υπερπροβάλλεται η συνεισφορά εταιρειών στο σύστημα υγείας, για να ανοίξει ο δρόμος της επόμενης λεηλασίας Η αναγκαιότητα του δημόσιου συστήματος υγείας έχει γίνει πια παραδεκτή απ’ όλους, έστω στα λόγια, στις μέρες της πανδημίας που ζούμε. Οι πολέμιοι κάθε τι δημόσιου έχουν προς το παρόν σιωπήσει, περιμένοντας να περάσει η μπόρα, και καμώνονται πως χειροκροτούν τους υγειονομικούς που από προνομιούχοι και διεφθαρμένοι έγιναν «ήρωες». Αυτό ακριβώς το ρήγμα στη χρόνια εξύμνηση της αποτελεσματικότητας και της κοινωνικής χρησιμότητας του ιδιωτικού τομέα προσπαθούν να μπαζώσουν το κεφάλαιο και τα ΜΜΕ του με ένα κύμα πολυδιαφημιζόμενων δωρεών προς τα δημόσια νοσοκομεία. Επιχειρηματικοί όμιλοι όπως η Motor Oil, ο Μυτιληναίος, η Intracom και η lamda Development, τα ΕΛΠΕ, φορείς όπως η Ένωση Ελλήνων Εφοπλιστών, το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, το Κοινωφελές Ίδρυμα Ιωάννη Λάτση και το Ίδρυμα Παύλου και Αλεξάνδρας Κανελλοπούλου, εμπορικές αλυσίδες όπως ΑΒ και Lidl, εταιρείες τροφίμων και ποτών και κανάλια προσφέρουν εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ, αναπνευστήρες, αναλώσιμα και διευκολύνσεις στα δημόσια νοσοκομεία. Η ΔΕΗ είχε την έμπνευση να δωρίσει 5 εκατ. ευρώ στο ΕΣΥ που θα τα μαζέψει παίρνοντας 0,8 ευρώ από τον καθένα από τους 6,5 εκατ. «πελάτες» της, δηλ. εμάς! Ιδιαίτερης προβολής έτυχαν οι προσφορές σε νοσηλευτικές μονάδες και κλίνες από ιδιωτικούς παρόχους υγείας, όπως ο Όμιλος Ιατρικού Αθηνών και η Ευρωκλινική. Όλες αυτές οι δωρεές από επιχειρήσεις και φορείς του κεφαλαίου δεν γίνονται, βέβαια, με το αζημίωτο. Εκτός από τις θεσμοθετημένες άμεσες μειώσεις φόρων λόγω δωρεάς, εξασφαλίζουν διαφήμιση και προβολή της «κοινωνικής ευθύνης» τους. Η εθελοντική συμβολή του κεφαλαίου «στα δύσκολα» οικοδομεί το μοντέλο του κοινωνικού εταιρισμού. Η ΓΣΕΕ με την «κοινωνική συμμαχία» έχει διανύσει την απόσταση που της αναλογεί, σειρά τώρα του κεφαλαίου να διανύσει τη δική του. Αυτές οι προσφορές έρχονται να προλάβουν τη λαϊκή αγανάκτηση για την προκλητική φοροασυλία του μεγάλου κεφαλαίου, ιδίως τα τελευταία δέκα χρόνια της κρίσης. Η φορολόγηση των εφοπλιστών, με τη συναίνεση του συνόλου των αστικών κομμάτων, μόνο πρωταπριλιάτικο ανέκδοτο, όπως αυτό του prin.gr, θα μπορούσε να γίνει. Οι ιδιώτες της υγείας, αυτοί που τα επικίνδυνα περιστατικά –μεταξύ αυτών και του κορονοϊού– τα πασάρουν στο ΕΣΥ, έχουν παραπάνω λόγους να εμφανίζονται ως ευεργέτες. Χρόνια τώρα το ΕΣΥ στέλνει ασθενείς στους ιδιώτες, χρεώνοντας τα ασφαλιστικά ταμεία, αυτό δεν είναι καινούριο. Λίγο πριν ξεσπάσει η πανδημία στη χώρα μας, τον Γενάρη του 2020, ο υπουργός Υγείας Βασίλης Κικίλιας ανακοίνωσε μια κλιμάκωση της εισβολής του ιδιωτικού κεφαλαίου στο ίδιο το ΕΣΥ. Σε τρία δημόσια νοσοκομεία θα ξεκινούσε η εφαρμογή ενός πιλοτικού σχεδίου ΣΔΙΤ στην υγεία, σύμφωνα με το οποίο τα νοσοκομεία θα μίσθωναν με leasing ιατρικό εξοπλισμό από ιδιώτες. Τώρα, βέβαια, που όλοι ορκίζονται στο όνομα του δημόσιου συστήματος υγείας, αυτά τα σχέδια κρύβονται βιαστικά στα συρτάρια, ώστε να επανέλθουν αργότερα. Ο σύγχρονος καπιταλισμός, στην Ελλάδα και παγκόσμια, δεν έχει καθόλου παραιτηθεί από την τάση επιστροφής στο κοινωνικό μοντέλο του 19^ου αιώνα, όταν η επιβίωση των φτωχών και των εξαθλιωμένων επαφίεντο στην ελεημοσύνη των φιλάνθρωπων πλούσιων. Αντί της φορολογίας του κεφαλαίου και της εγγυημένης από το κράτος δωρεάν παροχής κοινωνικών αγαθών, όπως η υγεία, η εθελοντική προσφορά των εταιρειών. Η Θάτσερ το είχε διατυπώσει με τον καλύτερο τρόπο: «μικρό κράτος, μεγάλη κοινωνία», εννοώντας, βέβαια, μικρό κράτος πρόνοιας και «μεγάλη» ατομική φιλανθρωπία. Αν και έχουν περάσει 40 περίπου χρόνια από τότε και ελάχιστοι παραδέχονται ότι είναι νεοφιλελεύθεροι, η πολιτική της σιδηράς κυρίας εφαρμόζεται, σε άπειρες παραλλαγές και μείγματα, ακόμα κι από όσους την αποκηρύσσουν με αποστροφή. Ένδειξη της κυριαρχίας της αντίληψης της ατομικής ευθύνης είναι και η προσφορά του 50% της αποζημίωσης των βουλευτών, λες και οι βουλευτικοί μισθοί είναι υπεύθυνοι για την κατάσταση του ΕΣΥ. Η «ατομική ευθύνη» των βουλευτών και του αστικού πολιτικού προσωπικού, συνολικά, είναι ότι ανέχονται την «εθελοντική» φορολόγηση των εφοπλιστών που ούτε κι αυτή δεν τηρείται. Τα δημόσια νοσοκομεία, οι μαχόμενοι υγειονομικοί και ο λαός δεν χρειάζονται τη φιλανθρωπία των εχόντων αλλά την επιβολή βαριάς φορολογίας στο κεφάλαιο –πρώτα στους εφοπλιστές– και την επίταξη του ιδιωτικού τομέα υγείας, χωρίς αποζημίωση.