Νέα ζωτική αντιπολίτευση

Γιάννης Ελαφρός Κοινωνικό και πολιτικό ρεύμα ανατροπής στη μάχη της Υγείας   «Λύσσαξε» πρωτοσέλιδα η Δημοκρατία της Τετάρτης: «Άκρως επικίνδυνοι αριστεροί –ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλοι– οργάνωσαν μαζικό συνωστισμό εκεί που δίνεται η μάχη», έγραφε η δεξιά εφημερίδα, με φωτογραφία από τον Ευαγγελισμό. Τον Ευαγγελισμό, όπου την προηγούμενη μέρα πλήθος αστυνομικών επιχείρησε να σταματήσει τη συγκέντρωση των υγειονομικών μέσα στο νοσοκομείο, στο πλαίσιο της Μέρας Δράσης για τη Δημόσια Υγεία. Οι αστυνομικοί απωθήθηκαν και οι κυβερνητικοί εντολείς εκτέθηκαν ανεπανόρθωτα. Γι’ αυτό έπιασε δουλειά η «αστυνομία σκέψης», τα κανάλια συκοφαντούσαν τους αγωνιζόμενους γιατρούς πως δεν τηρούσαν τις αποστάσεις, σχολιαστές ειρωνεύονταν πως με κομμουνισμό δεν κολλάς κορονοϊό, ενώ ο πωλητής κηραλοιφών –και παρεμπιπτόντως πρόεδρος ακροδεξιάς κοινοβουλευτικής ομάδας– Κυριάκος Βελόπουλος τουίταρε το εξής: «Οι συγκεντρώσεις δεν απαγορευόνται; Οι λαθρομετανάστες, οι ΑΝΤΑΡ(ΣΙΑ) και το ΚΚΕ έχουν το ακαταδίωκτο;» — η ορθογραφία δική του. Όλα αυτά θα ήταν και ολίγον γραφικά, εάν δεν ήταν πλευρές μιας συνολικής επίθεσης κατά των αγωνιζόμενων γιατρών και της μαχόμενης Αριστεράς. Στο δελτίο «fake news» που εκδίδει τακτικά η ΝΔ, υπάρχει ονομαστική αναφορά (στις 7/4) στον Πάνο Παπανικολάου, γ.γ. της ΟΕΝΓΕ, για την καταγγελία για ακατάλληλες μάσκες στο νοσοκομείο Σωτηρία. Μάλιστα, αναφέρεται πως «πρόκειται για fake news, για τη δημιουργία και διασπορά του οποίου ξεκίνησε ΕΔΕ»! Προσωπική επίθεση στον Π. Παπανικολάου επιχείρησε λίγες μέρες νωρίτερα ο Μανώλης Καψής που είχε διαπρέψει ως υποστηρικτής των μνημονίων. Στις 6 Απρίλη υπήρξε σχόλιο στο liberal.gr, με τίτλο «Όταν η μπούργκα του συνδικαλισμού συναντά τη μάσκα του γιατρού», για να επιτεθεί κατά του Ενωτικού Κινήματος για την Ανατροπή –πανελλαδικής κίνησης της ανατρεπτικής αντικαπιταλιστικής Αριστεράς στους νοσοκομειακούς γιατρούς– γιατί έθεσε και ευρύτερα αιτήματα στην ανακοίνωσή του, όπως απαγόρευση των απολύσεων και μη απώλεια μισθών, αδειών και ενσήμων για τους εργαζόμενους και τον λαό. Ε, δεν κοιτούν όλοι μόνο την πάρτη τους… Γιατί, λοιπόν, αυτές οι ομοβροντίες από τις κυβερνητικές πυροβολαρχίες κατά των μαχόμενων γιατρών; Μα γιατί με τις παρεμβάσεις και τον αγώνα τους χαλούν την κυβερνητική σούπα στο πιο κρίσιμο πεδίο εν μέσω πανδημίας, αυτό της δημόσιας υγείας. Ενώ η κυβέρνηση παρουσιάζει πως όλα πηγαίνουν καλά, λόγω των μέτρων και της αποφασιστικότητας του Κ. Μητσοτάκη, έρχονται οι πραγματικοί θεραπευτές, αυτοί που σώζουν την υγεία του λαού και κρατάνε με χίλια ζόρια το δημόσιο σύστημα υγείας όρθιο (γιατροί, νοσηλευτές και εργαζόμενοι) να γκρεμίσουν το παραμύθι του «success story». Σήμερα, οι μαχόμενοι υγειονομικοί έχουν αναδειχθεί σε αιχμή του δόρατος μιας αναπτυσσόμενης κοινωνικής και πολιτικής αντιπολίτευσης. Αυτό ενοχλεί και πρέπει να χτυπηθεί. Πολύ περισσότερο, καθώς έχουν ορισμένα επικίνδυνα για το σύστημα χαρακτηριστικά: Πρώτο, εκφράζουν καθημερινά την ενότητα πράξης και πολιτικής στάσης, δεν είναι καρεκλοκένταυροι, αλλά μαχητές της ζωής και μάλιστα με μεγάλο επιστημονικό και ηθικό κύρος. Δεύτερο, είναι πραγματικά μαχόμενοι, συνδυάζουν άψογα εξαντλητική εργασία μέσα στα νοσοκομεία και αγωνιστική δράση τώρα για να σωθούν ζωές και όχι «μετά» για να δρέψουν δάφνες. Στηρίζονται στο κίνημα και όχι στην κατεστημένη πολιτική. Τρίτο, είναι εκφραστές της αυξανόμενης απαίτησης της κοινωνίας για πανίσχυρη και ποιοτική δημόσια δωρεάν υγεία-πρόνοια, βασική πλευρά της ευρύτερης ανάγκης για δημόσια αγαθά μη εμπορευματοποιημένα και προσβάσιμα σε όλους. Με αυτή την τάση δεν τολμά να αντιπαρατεθεί σήμερα η κυβέρνηση Μητσοτάκη και όλο το σύστημα, αλλά θα τη βρει μπροστά της, καθώς αντίκειται στον πυρήνα της πολιτικής της, στην ουσία του σύγχρονου καπιταλισμού. Τέταρτο, είναι πολιτικοποιημένοι, με σημαντική παρουσία και πρωταγωνιστική συμβολή της Αριστεράς και ειδικά της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, του ΝΑΡ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Και αυτό ενοχλεί, γιατί ξέρουν πως δεν πρόκειται για συντεχνιακές διεκδικήσεις, αλλά για δύναμη που μπορεί να συνεισφέρει σε μια συνολική αντεπίθεση του εργατικού και λαϊκού κινήματος. Ειδικά στις συνθήκες που ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πραγματικά άφαντος ως δύναμη αντιπολίτευσης από κάθε πεδίο υπεράσπισης των συμφερόντων του λαού, η ανάδυση μιας δυναμικής μαχητικής κοινωνικής αντιπολίτευσης με ανατρεπτικά αριστερά πολιτικά χαρακτηριστικά είναι κάτι που ορθώς ανησυχεί το σύστημα.