Γιώργος Παυλόπουλος
Σοσιαλιστές και Unidas Podemos έδωσαν ήδη τα χέρια, καθώς όμως τους λείπουν βουλευτές μετά τις απώλειεςστις εκλογές της περασμένης Κυριακής, αναζητούν συμμάχους και σε αντιδραστικές δυνάμεις για μια «προοδευτική συμμαχία».
«Κάλλιο αργά παρά ποτέ», έγραψε την Τρίτη ο Αλέξης Τσίπρας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δηλώνοντας παράλληλα «ευτυχής» επειδή μόλις είχε γίνει γνωστή η συμφωνία των Σοσιαλιστών και των Unidas Podemos και είχαν δώσει τα χέρια ο Πέδρο Σάντσεθ και ο Πάμπλο Ιγκλέσιας. «Προοδευτική κυβέρνηση στην Ισπανία – ιστορική συμφωνία Σοσιαλιστών-Αριστεράς», ήταν ο πρωτοσέλιδος τίτλος της Αυγής την επομένη. «Επιτέλους τα βρίσκουν» ήταν και ο τίτλος του σχετικού θέματος στις σελίδες της ΕφΣυν την ίδια ημέρα.
Θυμάστε πώς το λέει ο λαός; «Όπου γάμος και χαρά, η Βασίλω πρώτη!». Ή, επί το πολιτικότερον, όπου μισανοίγει η πόρτα για τα σαλόνια της εξουσίας, η συστημική κυβερνώσα «Αριστερά» τρέχει πρώτη να μπει μέσα, μην μπορώντας να κρύψει τη χαρά και τη συγκίνησή της για την ευκαιρία που της δίνεται να δείξει τι μπορεί να καταφέρει και να προσφέρει. Κυρίως στο κεφάλαιο, φυσικά, γιατί οι λαοί έχουν καταλάβει και από την καλή και από την ανάποδη τι σημαίνει η παρουσία της στην κυβέρνηση, είτε κατά μόνας είτε μαζί με κάποιο από τα παραδοσιακά αστικά κόμματα. Ειδικά στην Ελλάδα και για τον ΣΥΡΙΖΑ αυτό ισχύει πολλαπλώς – αφήστε που (για να μην ξεχνιόμαστε δηλαδή…) ο πρόεδρός του είχε δηλώσει ευτυχής και πέρυσι την άνοιξη, όταν συγκρότησαν κυβέρνηση συνασπισμού οι Γερμανοί Σοσιαλιστές με τους Χριστιανοδημοκράτες της Μέρκελ, για να μην κλονιστεί το σύστημα και η ΕΕ!
«Σήμερα είναι μέρα χαράς», σχολίασε από την πλευρά του ο Αλμπέρτο Γκαρθόν, στέλεχος του ΚΚ Ισπανίας και συντονιστής της Ενωμένης Αριστεράς, η οποία κατέβηκε σε αυτή την αναμέτρηση πάλι μαζί με τους Podemos. «Επικράτησε η κοινή λογική μπροστά στις προτάσεις μίσους της Άκρας Δεξιάς», είπε και η δήμαρχος της Βαρκελώνης, Άντα Κολάου, προσπαθώντας να δώσει ιδεολογική διάσταση και αιτιολόγηση στη συμμαχία — ξεχνώντας, ωστόσο, ότι είναι ο ηγέτης των Σοσιαλιστών και πρωθυπουργός Σάντσεθ αυτός ο οποίος συνέχισε την πρακτική του Λαϊκού Κόμματος, αντιμετωπίζοντας με βία, καταστολή και φυλακίσεις το μεγαλειώδες κίνημα για την ανεξαρτησία και τα δημοκρατικά δικαιώματα στην πόλη της και σε ολόκληρη την Καταλονία.
Το Vox, κόμμα των νοσταλγών του Φράνκο, είναι το νέο αστέρι της ευρωπαϊκής Ακρδεξιάς
Εκτός των άλλων, πάντως, όλοι τους μοιάζουν να παραβλέπουν και ένα ακόμη γεγονός: Ότι για να συγκροτηθεί κυβέρνηση πλειοψηφίας ή ισχυρής μειοψηφίας από την παρούσα βουλή, θα πρέπει να συγκεντρώσει 176 ψήφους εμπιστοσύνης ή ένα αριθμό ο οποίος δεν θα απέχει πολύ από αυτόν. Όμως, Σοσιαλιστές και Podemos διαθέτουν αθροιστικά μόλις 155, δηλαδή 10 λιγότερες ακόμη και σε σύγκριση με εκείνες που είχαν στην προηγούμενη βουλή, μιας και έχασαν εκατοντάδες χιλιάδες ψήφους – 750.000 και 650.000 αντιστοίχως – στις εκλογές της περασμένης Κυριακής. Έτσι, αναγκαστικά θα αναζητήσουν συμμαχίες και σε κόμματα που μόνο «προοδευτικά» δεν μπορούν να χαρακτηριστούν.
Μια τέτοια περίπτωση είναι, για παράδειγμα, οι ακραία νεοφιλελεύθεροι και συνάμα σκληροί εθνικιστές Ciudadanos (Πολίτες), οι οποίοι ναι μεν συνετρίβησαν χάνοντας τις 47 από τις 57 έδρες τους και κάπου 2,5 εκατ. ψήφους, όμως εμφανίζονται πρόθυμοι να συνεισφέρουν για τον σχηματισμό μιας σταθερής κυβέρνησης υπό τους Σοσιαλιστές, για το καλό και τη σταθερότητα της χώρας. Κι αυτό, παρά το ότι στην τοπική κυβέρνηση της Ανδαλουσίας συνεργάζονται από τον Δεκέμβριο με το Λαϊκό Κόμμα και με το ακροδεξιό Vox, όπου έχουν συσπειρωθεί και όλοι οι νοσταλγοί του Φράνκο. Το τελευταίο, ούτως ή άλλως, αναδεικνύεται ως ο μεγάλος νικητής αυτής της αναμέτρησης και αναδεικνύεται στο νέο «αστέρι» της ευρωπαϊκής Ακροδεξιάς, καθώς αύξησε το ποσοστό του κατά 5% (έφτασε στο 15,2% και την τρίτη θέση) και τις ψήφους του κατά ένα εκατομμύριο, ενώ υπερδιπλασίασε τις έδρες του στη βουλή, φτάνοντας τις 52 από 24 που διέθετε.
Όποιες και αν είναι οι εξελίξεις σε κυβερνητικό επίπεδο και όσα και αν συμβαίνουν και συμβούν στη Μαδρίτη, πάντως, ξεχωριστής αναφοράς χρήζουν τα αποτελέσματα και οι συσχετισμοί στην «φλεγόμενη» Καταλονία. Εκεί, τα κόμματα που υποστηρίζουν την ανεξαρτησία και έχουν δει τους ηγέτες τους να διώκονται και να φυλακίζονται αναδείχθηκαν και πάλι πρώτα, με κάποιες αξιοσημείωτες ωστόσο διαφοροποιήσεις στους μεταξύ τους συσχετισμούς. Ισχυρότερη δύναμη παρέμεινε η Ρεπουμπλικανική Αριστερά (ERC), με 3,6%, 870.000 ψήφους και 13 έδρες, καταγράφοντας ωστόσο απώλειες της τάξης του 0,3% σε ποσοστό (λόγω της πολύ αυξημένης αποχής), 150.000 ψήφων και 2 εδρών έναντι των εκλογών της 28ης Απριλίου. Πρόκειται για το κόμμα του Οριόλ Ζουνκέρας, που έχει σαφώς πιο αριστερά και ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά σε σύγκριση με το Μαζί για την Καταλονία (JxCAT), του εξόριστου Κάρλος Πουτζδεμόντ, που ενισχύθηκε οριακά σε ψήφους (κατά 30.000), ποσοστό (0,3%) και έδρες (8 από 7).
Το CUP και η κομμουνιστική Αριστερά
Ιδιαίτερη σημασία έχει η επίδοση του καταλανικού CUP (Υποψηφιότητα για τη Λαϊκή Ενότητα), το οποίο, κατεβαίνοντας για πρώτη φορά στις εθνικές εκλογές και μάλιστα αυτόνομα, κατάφερε να συγκεντρώσει 245.000 ψήφους και ποσοστό άνω του 1%, εκλέγοντας έτσι 2 βουλευτές. Πρόκειται για τον δεύτερο μεγαλύτερο αριθμό ψήφων από το 2012, όταν άρχισε να έχει παρουσία στις τοπικές εκλογές της Καταλονίας, μετά τις 338.000 του 2015, τις οποίες «εξαργύρωσε» με τη στήριξη στην κυβέρνηση του δεξιού εθνικιστή Αρτούρ Μας και στη συνέχεια του Πουτζδεμόντ. Κάτι που είχε ως αποτέλεσμα το 2017 –μετά το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία και την καταστολή που το συνόδευσε– να χάσει σχεδόν τη μισή του δύναμη, παίρνοντας 195.000 ψήφους.
Τέλος, όσον αφορά στα διάφορα κόμματα κομμουνιστικής αναφοράς, η εκλογική τους επιρροή παρέμεινε σχετικά σταθερή — αν και οπωσδήποτε περιθωριακή για τα δεδομένα της Ισπανίας.
