Την επόμενη Κυριακή 3 Νοεμβρίου, στις 6.30 μ.μ., στην αίθουσα εκδηλώσεων της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών (Γενναδίου 8 και Ακαδημίας, 7ος όροφος), θα γίνει η παρουσίαση του νέου βιβλίου του συντρόφου, συντάκτη του Πριν και συγγραφέα Δημήτρη Γρηγορόπουλου με τίτλο Ντόναλντ Τραμπ-GOD BLESS AMERICA (εκδόσεις Κομνηνός). Για το βιβλίο που κυκλοφορεί τις επόμενες μέρες θα μιλήσουν οι Παναγιώτης Μαυροειδής, Δημήτρης Μπελαντής και Γιώργος Παπασίμος. Την εκδήλωση θα συντονίσει ο Νίκος Παπανικολάου. Πρόκειται για μια πολύ ενδιαφέρουσα και άκρως επίκαιρη ακτινογραφία των πολιτικών τάσεων στις ΗΠΑ. Το Πριν παρουσιάζει σήμερα σε προδημοσίευση αποσπάσματα από το βιβλίο.
Η ανάπτυξη ενός νέου ριζοσπαστικού κινήματος
Το ευρύ κοινωνικό ρεύμα που πίστεψε στις επαγγελίες του Ομπάμα και διαψεύστηκε, επιχείρησαν στις εκλογές του 2016 να προσεταιριστούν ο Ντόναλντ Τραμπ με τον ακροδεξιό λαϊκισμό του και ο Μπέρνι Σάντερς, στον αντίποδά του, με το «σοσιαλιστικό» πρόγραμμά του, επανεισάγοντας, μετά από δεκαετίες, στην κεντρική πολιτική σκηνή τον περιθωριοποιημένο όρο «σοσιαλισμός», ενώ η Χίλαρι Κλίντον υπερασπίστηκε την κυρίαρχη νεοσυντηρητική πολιτική σε πιο ήπιο σχετικά μίγμα, στη γραμμή Ομπάμα.
Ο Σάντερς αποτέλεσε την ευχάριστη έκπληξη! Εξέφρασε την προοδευτική «αριστερή» τάση του ρεύματος που υποστήριζε τον Ομπάμα, αλλά δεν ικανοποιήθηκε απ’ την πολιτική του. Αυτή η τάση αποδείχτηκε απροσδόκητα σταθερή και ισχυρή. Ο Σάντερς πάλεψε στήθος με στήθος με την Κλίντον για τη θέση του υποψήφιου προέδρου των ΗΠΑ.
Υπολογίζεται ότι συγκέντρωνε περίπου 1.888 εκλέκτορες έναντι 2.769 της Κλίντον, ενώ μάλιστα η υποστήριξή του είχε ταξικό πρόσημο, αφού επικρατούσε, κατά κανόνα, στις πιο λαϊκές-εργατικές περιφέρειες και ιδιαίτερα μεταξύ των νέων. […]
Η αντίσταση του πιο προοδευτικού ρεύματος που δεν έτρεφε αυταπάτες για την αντιδραστική πολιτική του Τραμπ εκδηλώθηκε απ’ την πρώτη μέρα της διακυβέρνησής του. Στην τελετή ορκωμοσίας του ακτιβιστές από διάφορα κινήματα απέκλεισαν διασταυρώσεις των δρόμων, για να εμποδίσουν την πρόσβαση στην τελετή. Μετά από λίγες μέρες ακολούθησαν οι διαδηλώσεις που οργάνωσαν οι γυναικείες οργανώσεις σε περισσότερες από εξακόσιες πόλεις. Υπολογίζεται ότι διαδήλωσαν περίπου 4,2 εκατομμύρια άνθρωποι.
Το ισχυρό κοινωνικό ρεύμα, με σταθμό την κρίση του 2008, φαίνεται να έχει διάρκεια, να ζητά εναλλακτικές λύσεις
Όταν ο Τραμπ άρχισε να εφαρμόζει τη ρατσιστική αντιμεταναστευτική πολιτική του, εκδίδοντας την πρώτη ταξιδιωτική απαγόρευση για τους Μουσουλμάνους και δήλωσε ότι οι ΗΠΑ δεν θα φιλοξενήσουν ούτε έναν απ’ τα εκατομμύρια προσφύγων της Συρίας, εκατομμύρια διαδηλωτών διαμαρτυρήθηκαν.
Αλλά και πολλές κατηγορίες πολιτών που είχαν παρασυρθεί απ’ τη λαϊκίστικη δημαγωγία του Τραμπ και προσδοκούσαν ότι η πολιτική του θα επέφερε βελτιώσεις στη ζωή τους, η μία μετά την άλλη υιοθέτησαν αρνητική στάση απέναντί του, όσο ο Τραμπ ξεδίπλωνε την αντιδραστική νοοτροπία του, που έπληττε τα λαϊκά και τα μεσαία στρώματα. […]
Όμως, σπέρματα συνειδητοποίησης είναι ήδη ορατά. Το ισχυρό κοινωνικό ρεύμα, με σταθμό την κρίση του 2008, παρά τη διάψευση των προσδοκιών του απ’ τον Ομπάμα, αλλά και ενός τμήματος απ’ τη λαϊκίστικη υποσχεσιολογία του Τραμπ, φαίνεται να έχει διάρκεια, να ζητά εναλλακτικές λύσεις, να αυξάνεται, να μην διστάζει να προωθεί ριζοσπαστικές ιδέες.
Συμβολικές μορφές του, η Άντζελα Νταίηβις, ο Μπέρνι Σάντερς και πρόσφατα η Αλεξάντρια Οκάσιο Κορτέζ. Αυτοί προφέρουν τον ξεχασμένο για δεκαετίες στις ΗΠΑ όρο του «δημοκρατικού σοσιαλισμού», που σε σχέση με τα ευρωπαϊκά δεδομένα παραπέμπει στην προ νεοφιλελευθερισμού αριστερή σοσιαλδημοκρατία.
Ακόμη και σε κύκλους μεγιστάνων του πλούτου εκδηλώνονται ανησυχίες για την υπερβολικά άνιση κατανομή εισοδήματος στην αμερικανική κοινωνία και το τεράστιο χάσμα στην εκπαίδευση, την υγεία, το βιοτικό επίπεδο. Κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου, θεωρώντας ότι πρέπει επειγόντως να ληφθούν αντίμετρα. Ορισμένοι μάλιστα, όπως χαρακτηριστικά ο Ρέι Ντάλιο, ιδρυτής του μεγαλύτερου hedge fund στον κόσμο, αναγνωρίζει ρητά τον αυξανόμενο κίνδυνο κοινωνικής σύγκρουσης:
«Οι διαφορές στον πλούτο, ειδικά όταν συνοδεύονται από διαφορετικές αξίες, οδηγούν σε αυξημένη σύγκρουση και σε μια κυβέρνηση που ορίζει τον εαυτό της ως μια μορφή αριστερού λαϊκισμού και δεξιού λαϊκισμού, που συχνά οδηγεί σε επαναστάσεις ενός ή άλλου τύπου».
Τα σημάδια της πολιτικής μετατόπισης απλώνονται γρήγορα:
«Υπάρχουν πολλές αντικαπιταλιστικές οργανώσεις όπως: η Επανάστασή μας, η Hoosier Action ή οι Δημοκρατικοί Σοσιαλιστές της Αμερικής, των οποίων τα γραφεία βρίσκονται τώρα σ’ ολόκληρη τη χώρα. Αυτή η αριστερή οργάνωση ενώ φυτοζωούσε τα τελευταία 40-45 χρόνια, είδε τα μέλη της ν’ αυξάνουν ραγδαία. Από 7.000 που ήταν το 2016, έφτασαν στα τέλη του 2018 στις 55.000, με τη συντριπτική πλειοψηφία των νέων μελών να είναι νέοι κάτω των 30 ετών. Η οργάνωση αυτή από ουρά του Δημοκρατικού Κόμματος, έχει πλέον μεταμορφωθεί σε ριζοσπαστικό κόμμα, που εμπλέκεται σε όλα τα κινήματα.
Υπάρχουν αριστερά περιοδικά, όπως το Jacobin, το Dissent και το Commune, τα οποία έχουν κερδίσει έδαφος στα δύο χρόνια της προεδρίας του Τραμπ. Υπάρχουν δημοσκοπήσεις, σύμφωνα με τις οποίες η πλειοψηφία των Δημοκρατικών ευνοεί τον «σοσιαλισμό» ως εναλλακτική λύση στον καπιταλισμό. Και φυσικά υπάρχουν τα νέα μέλη του Κογκρέσου: Αλεξάντρ Οκάζιο Κορτέζ, Ιλλάν Ομάρ και Ρασίντ Τλαίμπ, που μιλούν για δημοκρατικό σοσιαλισμό» (Die Ziet 17/3/2019) […]
Η ενίσχυση του αριστερού ρεύματος επιβεβαιώνεται, ακόμη, από τη βαρυσήμαντη δήλωση του Τραμπ ότι «οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα γίνουν ποτέ σοσιαλιστικές», για να καθησυχάσει το αμερικανικό κατεστημένο και να διασφαλίσει την εύνοιά του.
