συνέντευξη στον Δημήτρη Σταμούλη
υποψήφιος στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ
«Οι λαοί δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα», λέει ο Παύλος Αντωνόπουλος, στέλεχος του ΝΑΡ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, πρωτοπόρος αγωνιστής του εκπαιδευτικού και εργατικού κινήματος, με συμμετοχή στον αγώνα για τα δικαιώματα προσφύγων και μεταναστών (ΣΥΠΡΟΜΕ), τη διεθνιστική αλληλεγγύη κλπ. Με καθαρή θέση κατά του άξονα Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ και Αιγύπτου, υπογραμμίζει την αναγκαιότητα για κοινή πάλη των λαών και αντιπολεμικό διεθνιστικό κίνημα, καθώς και για «υπεράσπιση του περιβάλλοντος, που κανένας κεφαλαιοκράτης και πολυεθνική δεν σέβεται».
Ο Αλ. Τσίπρας μίλησε για «δύο επιλογές» σε αυτές τις εκλογές: «να προχωρήσουμε μπροστά όλοι οι Έλληνες μαζί» ή «να γυρίσουμε πίσω, στη λιτότητα, την αδικία». Ποια είναι η άποψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ;
Σωστό είναι ότι υπάρχουν δυο επιλογές. Μόνο που τίθενται διαφορετικά. «Να προχωρήσουμε από εδώ και πέρα με στόχο την ανατροπή όλων των μνημονίων, να έρθουμε σε ρήξη με την Ευρωπαϊκή Ένωση και να ανατρέψουμε την κανονικότητα που μας έχει επιβάλλει με τη συνεργασία όλων των κυβερνήσεων μέχρι τώρα και να βάλουμε μπροστά τα συμφέροντα των εργαζομένων, των ανέργων, των συνταξιούχων και της νεολαίας» ή «να συνεχίσουμε τη λιτότητα, την αδικία και την πολιτική εξαθλίωσης μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού μας, ικανοποιώντας τα συμφέροντα ξένων μονοπωλιακών και χρηματιστηριακών ομίλων καθώς και των ντόπιων κεφαλαιοκρατών»; Είναι προφανές ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ανήκει στη δεύτερη κατηγορία μαζί με τη ΝΔ και όλες τις μνημονιακές δυνάμεις. Στην πρώτη κατηγορία ανήκει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ που όλα αυτά τα χρόνια είναι στην πρώτη γραμμή των αγώνων του λαού μας.
Το τοπίο στη ΝΑ Μεσόγειο «μυρίζει μπαρούτι»; Ποια πρέπει να είναι η στάση της Αριστεράς;
Μια σύγκρουση στην περιοχή θα είναι καταστροφική για όλους τους λαούς. Θα είναι μια σύγκρουση για τα συμφέροντα των ξένων πετρελαϊκών κολοσσών και λίγων ολιγαρχών της περιοχής. Αυτό έχει δείξει η ιστορία και το 1922 για τη χώρα μας και το 1974 για τους λαούς της Κύπρου αλλά και η πρόσφατη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή και ιδιαίτερα στο Ιράκ και τη Συρία. Οι λαοί δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα. Όποια προβλήματα παρουσιάζονται πρέπει να λύνονται στη βάση του κοινού οφέλους των λαών και όχι με βάση τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστών και του μεγάλου κεφαλαίου. Ο άξονας Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ και Αιγύπτου, με την επίβλεψη και συμμετοχή των ΗΠΑ, δεν εξυπηρετεί τους λαούς της περιοχής. Αγνοούν τα συμφέροντα των λαών των υπολοίπων χωρών, όπως της Παλαιστίνης, του Λιβάνου, της Τουρκίας και άλλων. Όλοι οι λαοί θα πρέπει να δηλώσουμε ότι δεν πολεμάμε για τα συμφέροντα των πολυεθνικών. Ότι σεβόμαστε τα δικαιώματα όλων των λαών και μαζί ότι θα υπερασπιστούμε το περιβάλλον που κανένας κεφαλαιοκράτης και πολυεθνική δεν σέβεται. Παρά τις προειδοποιήσεις που μας έρχονται για την κλιματική αλλαγή, το αδηφάγο κεφάλαιο συνεχίζει απτόητο παραβλέποντας τις συνέπειες της τρομακτικής καταστροφής του περιβάλλοντος που επιφέρει. Ενωμένοι διεθνιστικά οι λαοί πρέπει να τους εμποδίσουμε. Γι αυτό πρέπει να καταβάλλουμε μεγάλες προσπάθειες για να αναπτυχθεί ένα διεθνιστικό αντιπολεμικό κίνημα. Για να αντιμετωπιστεί ο εθνικισμός, ο σωβινισμός, ο ρατσισμός και ως εκ τούτου ο φασισμός που τρέφεται από όλα αυτά.
Χαμένη είναι κάθε ψήφος που την επαύριο των εκλογών θα γίνει καρφί για το σταύρωμα του λαού μας. Η ενίσχυση μιας άλλης φωνής που θα συγκρούεται με τους υπηρέτες των μεγάλων συμφερόντων, μόνο θετικά μπορεί να ειδωθεί. Γι αυτό ΑΝΤΑΡΣΥΑ!
Καθώς το αποτέλεσμα όσον αφορά την μετεκλογική συνέχιση των μνημονιακών πολιτικών θεωρείται δεδομένο, ποιο είναι το ζητούμενο στις κάλπες για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ;
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ αναδεικνύει τη θέση πως η υπεράσπιση των λαϊκών συμφερόντων, η όποια λύση προς όφελός τους, περνά μέσα από τη σύγκρουση και ρήξη με τα μονοπωλιακά συμφέροντα που εκφράζει η ΕΕ αλλά και οι εκφραστές των συμφερόντων της αστικής τάξης στη χώρα μας. Αυτή η λογική ζητούμε να ενισχυθεί στις εκλογές και βέβαια στο κίνημα, όπου η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είχε πρωτοπόρα δράση. Η αναγνώριση του ρόλου της ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρέπει να εκφραστεί και με ψήφο υπέρ της. Για να μπορεί να αγωνίζεται με μεγαλύτερη δύναμη μαζί με το λαό για την υλοποίηση της άλλης πολιτικής που είναι αναγκαία ενάντια στον ευρωμονόδρομο.
Πολλοί μιλούν για κατακερματισμό και αδυναμία εκλογικής ενίσχυσης της Αριστεράς. Υπήρχαν προϋποθέσεις μιας πιο ενωτικής παρέμβασης της «εκτός των τειχών» Αριστεράς;
Η ενότητα της αριστεράς ποτέ δεν ήταν αυτοσκοπός από μόνη της. Πάντα υπήρχε η αριστερά της επανάστασης και η αριστερά της διαχείρισης. Κάθε φορά υπάρχουν τα επίδικα. Για εμάς τα επίδικα σήμερα είναι η αποφασιστική βελτίωση της θέσης των εργαζομένων σε βάρος του κεφαλαίου και η κατάργηση όλων των συνεπειών των μνημονιακών πολιτικών, πράγμα που περνάει μέσα από τη ρήξη και τη διεθνιστική έξοδο της χώρας μας από την ΕΕ και το ευρώ, την άρνηση πληρωμής του χρέους που στο όνομα του μας έχει επιβληθεί επιτροπεία μέχρι τουλάχιστον το 2060, την εθνικοποίηση των τραπεζών και των στρατηγικής σημασίας παραγωγικών μονάδων και υπηρεσιών και την σύγκρουση με τον εθνικισμό και την πατριδοκαπηλία που μόνο σε δεινά μπορούν να οδηγήσουν. Με όσους συμφωνούν σε αυτά ως βάση ενότητας συζητάμε και κάνουμε προσπάθεια να συνεργαστούμε.
Μια ψήφος σε ένα ψηφοδέλτιο όπως της ΑΝΤΑΡΣΥΑ θεωρείται από κάποιους «χαμένη», με το κριτήριο της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης. Τι απαντάτε;
Χαμένη είναι κάθε ψήφος που την επαύριο των εκλογών θα γίνει καρφί για το σταύρωμα του λαού μας. Η ενίσχυση μιας άλλης φωνής που θα συγκρούεται με συνέπεια στις πολιτικές των ευρωλάγνων και των υπηρετών των μεγάλων συμφερόντων, μόνο θετικά μπορεί να ειδωθεί. Γι αυτό πρέπει οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι και η νεολαία να εμπιστευτούν την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και να της δώσουν την ψήφο τους. Όπως τη δίνουν στην αντικαπιταλιστική Αριστερά οι εργαζόμενοι στους χώρους δουλειάς, αλλά και οι δημότες στους δήμους και στις περιφέρειες. Η ψήφος στις μνημονιακές δυνάμεις μόνο σαν αυτοχειρία μπορεί να χαρακτηριστεί.
Η νέα κυβέρνηση μετά τις εκλογές θα εφαρμόσει σκληρή αντεργατική πολιτική υπέρ του κεφαλαίου. Το σημερινό κίνημα είναι εφικτό να αντισταθεί; Τι πρέπει να αλλάξει από τις 8 Ιουλίου σε αυτή την κατεύθυνση;
Η μεγαλύτερη ζημιά που έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν η ανακοπή των αγώνων των εργαζομένων που μέχρι το 2013 έφεραν τα πάνω κάτω στην πολιτική ζωή της χώρας μας. Μετά τις εκλογές ο μοναδικός δρόμος είναι η ανασύνταξη του εργατικού και λαϊκού κινήματος, ο συντονισμός των σωματείων και των συλλογικοτήτων σε ταξική βάση με στόχο τη σύγκρουση με την εργοδοσία ιδιωτική και κρατική, για τη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου του λαού μας. Η υπέρβαση των πουλημένων συνδικαλιστικών ηγεσιών και η ανάπτυξη νικηφόρων αγώνων. Σε αυτό η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα βάλει όλες της τις δυνάμεις με κεντρικό στόχο να ενώσει την εργατική τάξη.
