Χρίστος Κρανάκης
Καταλύτης η αποφασιστικότητα και η επιμονή του κινήματος. Νέες ισορροπίες ανάμεσα σε Χρυσή Αυγή, Βελόπουλο και «ορφανά»
Δεν είναι κακό να χαιρόμαστε… Η καταβύθιση των εκλογικών ποσοστών της Χρυσής Αυγής και η αποτυχία της να πιάσει το όριο του 3% για είσοδο στη Βουλή αποτελεί – ως έναν βαθμό – νίκη του αντιφασιστικού κινήματος και δικαίωση της ριζοσπαστικής αριστεράς για τον πολιτικό και οργανωτικό τρόπο που αντιμετώπισε την άνοδο της νεοναζιστικής συμμορίας, τα τελευταία χρόνια. Είναι ιδιαίτερα κακό όμως να εφησυχάζουμε… Η ακροδεξιά στην Ελλάδα δεν άφησε την τελευταία της πνοή στις κάλπες της 7ης Ιουλίου. Αναδιατάχτηκε με διαφορετικούς όρους που, εν δυνάμει, μπορούν να την καταστήσουν ακόμα πιο επικίνδυνη. Η αναδιάταξη αυτή πρέπει να ακτινογραφηθεί και να αναλυθεί στα εξής δύο επικαλυπτόμενα επίπεδα: Την επίδραση του μαχητικού αντιφασιστικού κινήματος στην πτώση της Χ.Α. και τις τακτικές επιλογές του συστήματος που ανέπλασε τον ακροδεξιό χώρο προς όφελος των τωρινών αναγκών του.
Είναι γεγονός πως η Χρυσή Αυγή έχασε μεγάλο μέρος της δυναμικής της στο δρόμο και τις γειτονιές, χάρη στην ατέρμονη και αποφασιστική δράση του αντιφασιστικού κινήματος και την ηρωική θυσία του Παύλου Φύσσα που οδήγησε στην αποκάλυψη του εγκληματικού χαρακτήρα της. Το αστικό πολιτικό σύστημα όμως άδραξε την ευκαιρία και αφού έδεσε χειροπόδαρα τον ηγετικό πυρήνα της, κατάφερε τη μετατόπιση χιλιάδων ακροδεξιών ψηφοφόρων στη κάλπη της Νέας Δημοκρατίας. Καθόλου τυχαίες δεν ήταν όπως φάνηκε, οι επιλογές του Κ. Μητσοτάκη να πουλήσει εθνικισμό μπροστά στην Συμφωνία των Πρεσπών για να εξαργυρώσει ψήφους και να ανάγει επιφανή πρόσωπα της Σαμαρικής πτέρυγας εντός ΝΔ (Βορίδης, Άδωνις κλπ) σε στελέχη “πρώτης ταχύτητας”.
Ταυτόχρονα στο πολιτικό κενό ανάμεσα στην “κεντροδεξιά” και την Χρυσή Αυγή αναγεννήθηκε ένας παλιός γνώριμος του ακροδεξιού-εθνικιστικού χώρου, ο Κυριάκος Βελόπουλος. Η Ελληνική Λύση λεηλάτησε και αυτή με τη σειρά της τις εκλογικές δεξαμενές της Χρυσής Αυγής, πετυχαίνοντας την ανάδειξή της ως ο κύριος και κοινοβουλευτικός πυλώνας της ακροδεξιάς στην Ελλάδα. Η διαρροή όμως ψηφοφόρων από τη Χρυσή Αυγή προς ΝΔ και Ελληνική Λύση δεν αποτελεί στρατηγική ήττα των βασικών δογμάτων της ακροδεξιάς, αλλά αντίθετα, συνιστά μια ριζική αλλά εκ νέου επικίνδυνη ανακατανομή του εθνικιστικού χώρου στην Ελλάδα για τους εξής τρεις λόγους.
Πρώτον, το κυβερνών πλέον κόμμα, προκειμένου να αγκαλιάσει το πιο σκληροπυρηνικό ακροδεξιό ακροατήριο, μετατόπισε την πολιτική του ατζέντα προς τα δεξιά. Η ασφάλεια, ο «πόλεμος» των Εξαρχείων, το άσυλο ανομίας, η «προδοτική» Συμφωνία των Πρεσπών, το «να τελειώνουμε επιτέλους με την Αριστερά» κ.α. αποτελούν στοιχεία του προεκλογικού λόγου της ΝΔ, που πρόσφεραν ενέσεις ακροδεξιάς έξαρσης σε ένα σκληρά συντηρητικό δυναμικό της ελληνικής κοινωνίας.
Δεύτερον, ο Βελόπουλος (που πουλάει και το… χρίσμα του «εκλεκτού του Πούτιν»), αναδεικνύεται στο ρόλο του «χρήσιμου ηλίθιου» για το σύστημα. Το πιο επικίνδυνο στοιχείου του δεν είναι ότι θα αποτελέσει αποκούμπι στην προσπάθεια για διασφάλιση πάση θυσία της αντιλαϊκής ομαλότητας, αυτό είναι δεδομένο. Ο φόβος έγκειται στη προαγωγή ενός γνήσιου φασιστικού λόγου ντυμένου με έναν επικοινωνιακό μανδύα αρκετά διαφορετικό από αυτόν της Χρυσής Αυγής. Η ακροδεξιά του Βελόπουλου συνδυάζει σαφώς πιο αρμονικά στοιχεία αστικής ευγένειας και «κοινής λογικής» την ίδια ώρα που αναπτύσσει τον πιο σκληρό και επιθετικό λόγο. Η «γραβατωμένη» Ακροδεξιά, αυτή που δεν μισεί (ανοιχτά) τους μετανάστες αλλά απαιτεί να διαφυλάσσονται πρώτα οι Έλληνες, έχει τη δυνατότητα ανώτερης κοινωνικής γείωσης από ένα αμιγώς νεοναζιστικό μόρφωμα.
Τρίτον, οι εξελίξεις εντός Χρυσής Αυγής απαιτούν ιδιαίτερη προσοχή. Το πλήγμα της κοινοβουλευτικής εξόδου πιθανότατα να αναζωπυρώσει ενδοκομματικές διαμάχες και να καταλήξει στην επικράτηση ακόμα πιο εξτρεμιστικών απόψεων εντός της. Ο ηγετικός πυρήνας θα αμφισβητηθεί ως προδοτικός, καθώς «γονάτισε» μπροστά στο σκαμνί των δικαστηρίων και απομάκρυνε την οργάνωση από «τους δρόμους και τις πλατείες» από όπου κέρδισε αρχικά τη δυναμική της (βλ. μετεκλογικές δηλώσεις Μιχαλολιάκου). Δεν θα είναι η πρώτη φορά που πιθανώς θα υπάρξουν πισώπλατα μαχαιρώματα εντός της και το μόνο σίγουρο είναι πως στην ευρύτερη περιφέρεια της καραδοκούν ακόμα πιο επιθετικά στοιχεία με σκληρή οργανωτική δράση.
Για να μην ανασυγκροτηθεί η Χρυσή Αυγή στο δρόμο απαιτείται διαρκής επαγρύπνηση του αντιφασιστικού κινήματος που θα στοχεύει στην ολική εξαφάνισή της από τον κοινωνικό χάρτη.
