To 49o τεύχος του περιοδικού Αναιρέσεις κυκλοφορεί ενόψει των φεστιβάλ Αναιρέσεις, με θέμα Φασισμός και Ακροδεξιά: Πάλη και Αντίσταση στην εποχή των Τεράτων!
Το τεύχος που κρατάμε στα χέρια μας γράφτηκε μέσα σε πυκνό χρόνο. Αποφασίστηκε ένα αντιφασιστικό αφιέρωμα για να μάθουμε τι είναι ο φασισμός και από που ξεκίνησε, να κατορθώσουμε να απαντήσουμε στην αστική προπαγάνδα για τα δύο άκρα (φασισμός-κομμουνισμός), να κατανοήσουμε το φαινόμενο του φασισμού στο σήμερα αλλά και ιστορικά, και να μιλήσουμε για πεδία αντιφασιστικής πάλης.
Αναζητήσαμε πώς οι γειτονιές συσπειρώνονται εναντίον του φασισμού, τους τρόπους που η ακροδεξιά στρατεύει μέλη, πώς υπάρχει ο φασισμός στα γήπεδα και πώς εκφράζει η τέχνη τον αντιφασισμό.
Κάναμε ακόμη και μια ιστορική αναδρομή στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου, επί ναζισμού, με αφορμή τις φωτογραφίες των 200 εκτελεσθέντων κομμουνιστών, τη ματωμένη Πρωτομαγιά του ’44.
Όσο, όμως, το προετοιμάζαμε, είδαμε σε λάιβ μετάδοση να βασανίζουν τους συντρόφους μας σε μια φυλακή του Ισραήλ, δεμένους πισθάγκωνα, την ώρα που με τον διεθνή στόλο Global Sumud Flotilla μετέφεραν ανθρωπιστική βοήθεια στην Παλαιστίνη. Και μετά σωπάσαμε για μια στιγμή και κατευθείαν κραυγάσαμε:
«Το πρώτο που μαθαίνεις σε ένα ισραηλινό πλοίο cargo που έχει μετατραπεί σε πλωτή φυλακή, είναι να μην κοιτάς ψηλά.
Σε σέρνουν με το κεφάλι σκυμμένο.
Σε βασανίζουν με το κεφάλι σκυμμένο.
Σε χτυπούν με το κεφάλι σκυμμένο.
Όταν προσπαθείς να το σηκώσεις, χτυπιέσαι ξανά.
Από πάνω σου, σε όλη τη διάρκεια, έχεις ένα όπλο.
Για ώρες σε στάση γονυκλισίας ή σκυφτής κάμψης.
Με το βλέμμα κολλημένο στο πάτωμα, στις λαμαρίνες, στα παπούτσια τους, κλεφτές ματιές τριγύρω στους συντρόφους ό,τι προλάβεις.
Σαν μια οργανωμένη διαχείριση του βλέμματος.
Στα αρχαία ελληνικά, η λέξη άνθρωπος ετυμολογείται κατά μία παράδοση από το άνω θρώσκω, «κοιτάζω προς τα πάνω».
Κουβαλάει όμως μια αλήθεια που τη μάθαμε.
Η όρθια στάση και το ανυψωμένο βλέμμα είναι συστατικά της ανθρώπινης συνθήκης.
Όταν σου τα αφαιρούν με μέθοδο, σε αποανθρωποποιούν στο πιο θεμελιώδες επίπεδο.
Το πλοίο όπου μας κράτησαν έμοιαζε με cargo πλοίο ειδικά σχεδιασμένο και διαμορφωμένο εσκεμμένα σε πλωτή φυλακή με κοντέινερ κράτησης και βασανιστηρίων, συρματοπλέγματα, ενδιάμεσους σταθμούς.
Οι διαδικασίες ήταν τυπικές, με βήματα, με σειρά, με ανθρώπους συγκεκριμένους σε κάθε στάδιο.
Μιλάμε για ένα φορντικό εργοστάσιο βασανισμού: γραμμή παραγωγής, διαβίβαση από στάδιο σε στάδιο, καταμερισμό εργασίας, παραγωγή ταυτοτήτων υποταγμένου σώματος.
Όσα ζήσαμε όμως εμείς, μερικές εκατοντάδες ξένοι αγωνιστές σε διάστημα ημερών, είναι κλάσμα από όσα ζουν οι Παλαιστίνιοι κρατούμενοι.
Στο Sde Teiman, στο Ofer, στο Megiddo, στο Ketziot όπου περάσαμε κι εμείς, χιλιάδες παλαιστινιακά σώματα κρατούνται για χρόνια.
Με τα ίδια και πολύ χειρότερα βασανιστήρια, τις ίδιες στάσεις, και πολύ περισσότερα: σεξουαλική βία, ηλεκτροσόκ, ακρωτηριασμοί, θάνατοι.
Από τον Οκτώβρη του 2023, εκατοντάδες Παλαιστίνιοι έχουν πεθάνει σε ισραηλινές φυλακές.
Πολλοί χωρίς να έχουν ποτέ δικαστεί.
Η Adalah, η B’Tselem, ο ΟΗΕ, το έχουν τεκμηριώσει επανειλημμένα, αλλά κανείς δεν συγκινείται.
Όταν τα ίδια βασανιστήρια έφτασαν σε ευρωπαϊκά, αμερικανικά, λατινοαμερικάνικα σώματα, ο δυτικός κόσμος συγκινείται ένα τσακ πιο πολύ.
Είμαστε «αναγνώσιμοι» στο δυτικό βλέμμα: έχουμε ονόματα, εθνικότητες, οικογένειες.
Ο Παλαιστίνιος είναι στο δυτικό μάτι στατιστική, ένας αριθμός στις αναλύσεις τεκμηρίωσης για τη γενοκτονία.
Αυτό από μόνο του αναδεικνύει τη ρατσιστική αρχιτεκτονική του διεθνούς δικαίου, των ΜΜΕ και της δυτικής πολιτικής σκηνής.
Γι’ αυτό οι Παλαιστίνιοι πετούν χαρταετούς.
Οι χαρταετοί έχουν γίνει σύμβολο της παλαιστινιακής αντίστασης.
Παιδιά της Γάζας, με σπίτια γκρεμισμένα και οικογένειες μισές, πετάνε αυτοσχέδιους χαρταετούς ακόμη και από χαρτόνια στον αέρα.
Πάνω από τα drones, πάνω από τα F-16, πάνω από τους εποίκους.
Σαν μια ποιητική ανακατάληψη του βλέμματος.
Ο χαρταετός είναι η ακριβής αντίστροφη χειρονομία απέναντι στο αποικιοκρατικό, γενοκτονικό κράτος που σου σκύβει το κεφάλι.
Είναι το βλέμμα που ξανακερδίζει την αυτοδιάθεση του.
Είναι το ἄνω θρώσκω σε υλική μορφή.
Είναι η άρνηση να γίνεις ζώο.
Η επιμονή να παραμείνεις άνθρωπος, με όλη τη βαρύτητα που έχει η λέξη.
Εμείς έχουμε το προνόμιο της επιστροφής.
Στην κατεχόμενη Παλαιστίνη παραμένουν φυλακισμένοι περίπου δέκα χιλιάδες Παλαιστίνιοι κρατούμενοι.
Όσα μαρτυρήσαμε εμείς για λίγες μέρες, αυτοί τα ζουν για δεκαετίες.
Ο ελληνικός λαός, όπως κάθε λαός που ξέρει τι σημαίνει κατοχή και αντίσταση, έχει ευθύνη.
Η ελληνική κυβέρνηση και ο κρατικός μηχανισμός παραμένει συνένοχος: εξοπλισμοί προς το Ισραήλ, διπλωματική κάλυψη, διελεύσεις, τουρισμός IDF στα νησιά, real estate, λιμάνια που εξυπηρετούν τη γενοκτονία, ερευνητικές συνέργειες και χρηματοδοτήσεις με πανεπιστήμια και εταιρείες του Ισραήλ.
Η ελληνική συνενοχή δεν είναι μεμονωμένη: εντάσσεται στο ευρύτερο ιμπεριαλιστικό πλέγμα ΕΕ-ΝΑΤΟ, που στηρίζει το γενοκτονικό κράτος και ετοιμάζει τους λαούς για τον επόμενο πόλεμο.
Δεν σταματάμε μέχρι να πάψει κάθε μορφή συνενοχής στη γενοκτονία.
Μέχρι τα βλέμματα όλων των Παλαιστινίων να είναι ελεύθερα.
Να κοιτάνε όπου γουστάρουν.
Προχωράμε στα επόμενα κύματα.»
(Παντελής Βλάχας, μέλος της αποστολής του Global Sumud Flotilla)
Η καπιταλιστική τάξη πραγμάτων δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τη βαρβαρότητα και τον ζόφο που επανέρχονται κάθε φορά με άλλες σημαίες και ονόματα, έχουν όμως τον ίδιο πυρήνα. Γιατί αν στις διαδηλώσεις φωνάζουμε «και τώρα, και πάντα, και όπως το ’40», αν στα κείμενά μας για τη γενοκτονία που συντελείται δίπλα μας γράφουμε «το ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ είναι τώρα», αυτό συνεπάγεται συγκεκριμένα πολιτικά καθήκοντα, στο ύψος των οποίων οφείλουμε να σταθούμε.
Η νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση αφιερώνει το 49ο περιοδικό των Αναιρέσεων στον παλαιστινιακό λαό και στον αδιάκοπο αγώνα του να κοιτάξει τον ουρανό ξανά.
Γι’ αυτό, «Δεν σταματάμε να μιλάμε για την Παλαιστίνη!»
Η Συντακτική Επιτροπή των Αναιρέσεων
