Γιώργος Παυλόπουλος
Η κατανομή των κορυφαίων θώκων της ΕΕ αποδεικνύει ότι οι αστικές τάξεις και κυρίως οι πιο ισχυρές, Γερμανίας και Γαλλίας, είναι αποφασισμένες να επιταχύνουν την αντιδραστική στροφή και αναδιάρθρωση ολόκληρου του καπιταλιστικού οικοδομήματος
Είναι γεγονός ότι η υπουργός Άμυνας της Γερμανίας θεωρείται ανίκανη από πολλούς στο Βερολίνο, έχει προκαλέσει δυσαρέσκεια στις ένοπλες δυνάμεις, κατηγορείται για απευθείας αναθέσεις εξοπλιστικών συμβολαίων και για την ανοχή της στην παρουσία και δράση ακροδεξιών πυρήνων στο στράτευμα, ενώ τη βαραίνει και η υποψία της υποκλοπής στη διατριβή που της έδωσε δίπλωμα γιατρού. Τίποτε από όλα αυτά, όμως, δεν έχει τόση σημασία όσο η παρακάτω διαπίστωση και εκτίμηση που διατυπώθηκε μέσα από την ιστοσελίδα του Politico, μιας από τις πιο καλά πληροφορημένες όσον αφορά στα τεκταινόμενα στα κέντρα αποφάσεων των Βρυξελλών.
Υπό τον τίτλο «Ετοιμαστείτε για μια ισχυρή ΕΕ», η συντάκτρια σημειώνει: «Η επιλογή της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν για την προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του Χόσεπ Μπορέλ ως επικεφαλής της εξωτερικής πολιτικής της εξωτερικής πολιτικής της ΕΕ είναι καλά νέα για όσους επιθυμούν να ενισχύσουν τον ρόλο των Βρυξελλών στον κόσμο». Και έχει απόλυτο δίκιο, μιας και ειδικά η φον ντερ Λάιεν υποστηρίζει φανατικά και συνολικά την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, ειδικότερα δε προς την παραπάνω κατεύθυνση, ενώ έχει ήδη δώσει διαπιστευτήρια και στον Μακρόν, κάνοντας πιο εύκολο γι’ αυτόν να την επιλέξει.
Φον ντερ Λάιεν και Λαγκάρντ συμβολίζουν το πιο αποκρουστικό και επιθετικό πρόσωπο της ΕΕ
Τι σημαίνει αυτό στην απλή πολιτική ορολογία; Μα φυσικά, ότι πρώτη προτεραιότητα της νέας Κομισιόν για την επόμενη πενταετία θα είναι η συγκρότηση της λεγόμενης «αμυντικής ένωσης» – όπως κατ’ ευφημισμό ονομάζουν τον ευρωστρατό, την αύξηση των στρατιωτικών δαπανών, την ενιαία πολεμική βιομηχανία. Όλα αυτά, δηλαδή, που θα δώσουν στην ΕΕ τη δυνατότητα να επεμβαίνει πιο άμεσα και δυναμικά και να επιβάλει τα συμφέροντα του κεφαλαίου και των αστικών τάξεων της Ευρώπης καταρχήν στη γειτονιά της (βόρεια Αφρική, ΝΑ Μεσόγειος, Μ. Ανατολή, αλλά και Βαλτική, ανατολική Ευρώπη) και, στη συνέχεια, σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Όχι κατ’ ανάγκη ανταγωνιστικά με το ΝΑΤΟ, αλλά εάν χρειαστεί και έτσι!
Είναι γνωστό, επίσης, ότι την γενική διευθύντρια του ΔΝΤ κυνηγά ένα σκάνδαλο στενού συνεργάτη της με συμβόλαια και δημόσιο χρήμα από τότε που ήταν υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας, ενώ οι πάντες ξέρουν πόσο αντιπαθής είναι ειδικά στις χώρες με τις οποίες έχει «συνεργαστεί». Ούτε αυτά, όμως, μετρούν ιδιαιτέρως μπροστά στη μεγάλη εμπειρία και τεχνογνωσία που έρχεται να φέρει η Κριστίν Λαγκάρντ, καθώς ηγείται του διεθνούς οργανισμού από το 2011, δηλαδή πρακτικά σε όλη τη διάρκεια της μεγάλης κρίσης.
Αυτό αφορά δε κυρίως δύο άλλους, επίσης εξαιρετικά κρίσιμους τομείς για την ΕΕ και της ευρωζώνης, όπου κεντρικό ρόλο παίζει η ΕΚΤ, για το τιμόνι της οποίας προορίζεται η Λαγκάρντ: Αφενός, την προώθηση και ολοκλήρωση της τραπεζικής ένωσης και, αφετέρου, την διαχείριση μελλοντικών κρίσεων με συνταγή ΔΝΤ – για την ακρίβεια, του υπό συγκρότηση ευρωπαϊκού ΔΝΤ από τη «μαγιά» του υπάρχοντος ESM – καθώς στα επιτελεία των Βρυξελλών γνωρίζουν πολύ καλά ότι έρχεται και νέο τσουνάμι.
Με βάση όλα τα παραπάνω, λοιπόν, το συμπέρασμα δεν μπορεί παρά να είναι το εξής. Παρά τις εσωτερικές έριδες, παρά τις ανακατατάξεις σε επίπεδο ισορροπιών ανάμεσα στους ισχυρούς, το καπιταλιστικό οικοδόμημα της Ευρώπης και οι αρχιτέκτονές του δείχνουν αποφασισμένοι να ξεπεράσουν τα προβλήματα και την κρίση τους σαλπίζοντας φουλ επίθεση σε όλα τα μέτωπα. Επίθεση, πρώτα από όλα, κατά των εργατικών και λαϊκών κατακτήσεων και δικαιωμάτων, κατά των δημοκρατικών ελευθεριών. Επίθεση κατά της νεολαίας, ώστε να της τσακίσουν από τώρα τα όνειρα και να την προσαρμόσουν στις απαιτήσεις τους. Επίθεση κατά των προσφύγων και μεταναστών. Και βεβαίως, επίθεση κατά των ανταγωνιστών, εκτός Ευρώπης, που θα θελήσουν να μπουν στον δρόμο του κεφαλαίου της και των κερδών του.
Ακριβώς δε επειδή όλα αυτά συνιστούν μια πολύ σοβαρή υπόθεση για να ανατεθούν στους μικρούς, ανέλαβαν ξεκάθαρα τα ηνία οι ισχυροί: Η Γερμανία και η Γαλλία με τους βόρειους συμμάχους τους (ο Βέλγος πρωθυπουργός γίνεται πρόεδρος του Συμβουλίου) πήραν όλες τις σημαντικές θέσεις, πετώντας ένα ξεροκόμματο στην Ισπανία και την Ιταλία και αφήνοντας τους ανατολικούς και τους Βαλκάνιους εταίρους κυριολεκτικά στα κρύα του λουτρού. Εδώ είναι Ευρώπη, δεν είναι παίξε-γέλασε.
