Δημήτρης Δεσύλλας, υποψήφιος ευρωβουλευτής της ΑΝΤΑΡΣΥΑ
▸ Η ΛΑΕ υποκλίνεται στον εθνικισμό,
το ΚΚΕ στις πιο κρίσιμες
στιγμές λειτούργησε καθηλωτικά
Η ψήφος στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι ψήφος ουσιαστικής συμβολής στη συγκρότηση ισχυρής και μετωπικής, αντιΕΕ, διεθνιστικής, αντικαπιταλιστικής, επαναστατικής και σύγχρονα κομμουνιστικής Αριστεράς. Σήμερα αυτή την Αριστερά έχουν άμεση ανάγκη οι εργαζόμενοι και η νεολαία για να νικήσουν στην αναμέτρησή τους με το ευρωμνημονιακό καθεστώς διαρκείας και τις κυβερνήσεις του (ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ και δορυφόροι τους), με τις περιφέρειες και τους δημάρχους του τοπικού κράτους του «Καλλικράτη» και του «Κλεισθένη».
Σε αυτή την Αριστερά δεν μπορεί να συμβάλλει η ΛΑΕ, γιατί υποκλίνεται στους μακεδονομάχους και στον εθνικισμό, από ψηφοθηρία και καιροσκοπισμό. Αντί να επιδράσει θετικά στις λαϊκές αντιιμπεριαλιστικές πατριωτικές διαθέσεις, τις καθηλώνει, τις νοθεύει και τις αχρηστεύει. Μιλάει για «παραγωγική ανασυγκρότηση» του ελληνικού καπιταλισμού. Προωθεί το εντελώς ανεπαρκές στις ανάγκες της κοινωνίας και της ταξικής πάλης «αντιμνημονιακό, πατριωτικό, δημοκρατικό μέτωπο» και τις αντίστοιχες ετερόκλιτες και σαθρές πολιτικές και εκλογικές συμμαχίες. Παρά τις θετικές διακηρύξεις της κατά του ευρώ και της ΕΕ, δεν προωθεί στην πράξη τον πολιτικό στόχο της εξόδου από την ΕΕ, για λόγους δήθεν «πλατύτερων» εκλογικών συμμαχιών. Αρνείται να διαχωριστεί από τον εργοδοτικό, κρατικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό της υποταγής. Αναπαράγει, σε νέα εκδοχή, τις διαχειριστικές κυβερνητικές αυταπάτες που οδήγησαν στην υποταγή του ΣΥΡΙΖΑ και στον εξευτελισμό κάθε έννοιας Αριστεράς.
Σ’ αυτή την Αριστερά δεν συμβάλλει ούτε το ΚΚΕ, γιατί στις πιο κρίσιμες στιγμές του λαϊκού κινήματος αντί να παρέμβει θετικά – προωθητικά γύρισε την πλάτη του στον λαό (νεολαιίστικη εξέγερση του 2008 για τη δολοφονία του Αλ. Γρηγορόπουλου, πλατείες κατά των μνημονίων 2010-2012, δημοψήφισμα τον Ιούλη του 2015). Δεν θέτει το στόχο της εξόδου από την ΕΕ με σχετική αυτοτέλεια και ως δρόμο για μια συνολική επαναστατική διέξοδο, αλλά τον παραπέμπει σε με μια ακαθόριστη «λαϊκή εξουσία», χωρίς επανάσταση. Ενώ αναγνωρίζει ως επιλογή και δικαίωμα του ελληνικού λαού την έξοδο από την ΕΕ, το ίδιο το ΚΚΕ βάζει μπροστά το άνευρο σύνθημα «Όχι στην ΕΕ» αντί του «έξω από την ΕΕ», μετατρέποντας ένα στόχο ανατροπής σε απλή διαμαρτυρία. Αρνείται τους άμεσους ανατρεπτικούς πολιτικούς στόχους (πχ. κατάργηση Υπερταμείου, «Καλλικράτη» και «Κλεισθένη», ανατροπή της ΚΑΠ της ΕΕ, κατάργηση «Μητρώου Αγροτών» κ.α.) και την αναγκαία κοινή δράση της μαχόμενης Αριστεράς γι’ αυτούς. Ξεκόβει την τακτική από τη στρατηγική (ακυρώνοντας στην πράξη και τις δύο), χωρίζει αντί να ενώνει, καθηλώνει αντί να εμπνέει.
Παρά την αντίθεσή του στον εργοδοτικό συνδικαλισμό της ΓΣΕΕ αρνείται να συμβάλλει έμπρακτα σε «ανεξάρτητο κέντρο αγώνα» σε διαχωρισμό από τον υποταγμένο και αστικοποιημένο συνδικαλισμό και στην αναγκαία ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος. Αποδέχεται τις δικαστικές παρεμβάσεις και συμμετέχει στις διορισμένες διοικήσεις ΓΣΕΕ και Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Υπαλλήλων μαζί και με εργοδοτικούς συνδικαλιστές. Στο όνομα της αντιμετώπισης του χυδαίου αντικομμουνισμού της ΕΕ και της ακροδεξιάς, ταυτίζει με το σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό ό,τι χρεοκόπησε, κατέρρευσε και τον δυσφήμισε σε Ανατολή και Δύση. Αρνείται να συμβάλει στην αναγκαία επαναθεμελίωση σύγχρονου κομμουνιστικού προγράμματος και κόμματος, που θα συγκινήσει και θα εμπνεύσει τους νέους αγώνες για εργατική χειραφέτηση και κοινωνική απελευθέρωση.
Για όλους αυτούς τους λόγους η ψήφος (σε όλες τις κάλπες) στην Αριστερά της Ανατροπής είναι η πιο χρήσιμη, η πιο κερδισμένη για τους νικηφόρους αγώνες της «επόμενης μέρας». Για την ανατροπή της βάρβαρης πολιτικής κυβερνήσεων-ΕΕ-ΔΝΤ-ΝΑΤΟ-κεφαλαίου. Για ν’ ανοίξει ο δρόμος για την επανάσταση, την κατάργηση της αστικής εξουσίας και κυριαρχίας, την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας – εργατικής δημοκρατίας. Για μια σύγχρονη κομμουνιστική κοινωνία, χωρίς εκμετάλλευση, καταπίεση, αποξένωση, αλλοτρίωση, με ολόπλευρη αυτοανάπτυξη του κοινωνικού ανθρώπου, σε πλήρη αρμονία με τη φύση.
