ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ
▸Με την επαναστατική τακτική στο τιμόνι, χωρίς επικίνδυνες αυταπάτες και παζάρια με το κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις του
«Για εμένα, το Brexit δεν αποτελεί μια τεχνοκρατική διαπραγμάτευση. Σε αυτό το στάδιο, είναι ένα πολιτικό μάθημα για όλους μας, καθώς κάθε πρόταση για απόρριψη της ΕΕ χωρίς σχέδιο μπορεί να οδηγήσει τελικά μόνο σε αδιέξοδο», δήλωσε ο Μακρόν την περασμένη εβδομάδα, μετά το τέλος της συνόδου κορυφής. Ο ίδιος ισχυρίστηκε, επίσης, ότι το 2016 όχι απλώς δεν υπήρχε σχέδιο, αλλά η ψήφος των Βρετανών υπέρ του Brexit εκμαιεύτηκε «στη βάση ψευδών ειδήσεων (fake news)», ενώ απείλησε πως όταν βγουν από την ΕΕ «θα διαπιστώσουν τη διαφορά που υπάρχει ανάμεσα σε αυτά που τους υποσχέθηκαν οι υπέρμαχοι του Brexit και την πραγματικότητα».
Χωρίς περιστροφές, ο πρόεδρος της Γαλλίας έθεσε απευθείας τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων – έκανε, δηλαδή, κάτι που η Αριστερά συχνά αποφεύγει, διστάζει ή αρνείται: Ξεκαθάρισε ότι η έξοδος από την ΕΕ χωρίς «οδικό χάρτη» και εναλλακτική πρόταση ισοδυναμεί με ένα άλμα στο κενό και ουσιαστικά απείλησε όσους υποστηρίζουν το αντίθετο ότι θα βιώσουν μεγαλύτερο και πιο επικίνδυνο χάος από ό,τι σήμερα η Βρετανία, ειδικά εάν οι χώρες τους δεν είναι τόσο ισχυρές όσο η πρώην αυτοκρατορία. Εμμέσως πλην σαφώς δε, τους προκάλεσε να μετρήσουν το μπόι τους – με άλλα λόγια, να τολμήσουν να διαμορφώσουν ένα ολοκληρωμένο και ρεαλιστικό σχέδιο για την αποδέσμευση και να διαπιστώσουν εάν μπορούν να το εφαρμόσουν στην πράξη.
Με τον τρόπο αυτό, ο Μακρόν έκανε αυτό που όφειλε και που θα περίμεναν όσοι τον ανέδειξαν στη θέση του και τον προβάλλουν ως τον μεγαλύτερο «ευρωπαϊστή» των ημερών μας: Πέταξε το γάντι στους αντιπάλους της ΕΕ και περιμένει να δει εάν θα βρεθούν κάποιοι να το σηκώσουν. Γνωρίζοντας, φυσικά, εκ των προτέρων ότι δεν πρόκειται να το κάνει κανείς Σαλβίνι, Όρμπαν ή Λεπέν, που ναι μεν «γαυγίζουν» δυνατά, αλλά την κρίσιμη στιγμή σπεύδουν να διαβεβαιώσουν ότι ποτέ δεν υποστήριξαν ούτε τη ρήξη ούτε και τη διάλυση της ΕΕ, αλλά και του ευρώ. Όπως δεν θα το σηκώσει ούτε ο Τσίπρας – άλλωστε, κι αυτός με τη σειρά του υπήρξε ξεκάθαρος στις δηλώσεις του μετά την τελευταία σύνοδο: «Η δυσκολία που αντιμετωπίζει η Βρετανία στην απόφασή της για έξοδο από την ΕΕ αναδεικνύει το γεγονός ότι καμία λύση εθνικής περιχαράκωσης, καμία εθνική διέξοδος απέναντι σε υπαρκτές δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε όλοι συλλογικά στην ΕΕ δεν είναι ούτε εύκολη ούτε γόνιμη», είπε ο πρωθυπουργός της Ελλάδας και πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. Και έτσι, εκτός των άλλων, έθεσε ένα ακόμη μείζον ερώτημα, που επίσης συνιστά πρόκληση και απαιτεί πειστική απάντηση: Μαρτυρά η αποδέσμευση από την ΕΕ και την ευρωζώνη τάσεις φοβικότητας και ισοδυναμεί αναγκαστικά με εθνική περιχαράκωση;
Να, λοιπόν, που Μακρόν και Τσίπρας αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος και αναδεικνύουν στην πραγματική του διάσταση το ουσιαστικό διακύβευμα των επερχόμενων ευρωεκλογών, καθώς και της συνολικής πολιτικής-ιδεολογικής πάλης κατά του οικοδομήματος της καπιταλιστικής ολοκλήρωσης στην Ευρώπη. Ο πρώτος, ως εκπρόσωπος ενός εκ των ισχυρότερων ευρωπαϊκών κρατών και του κεφαλαίου που έχει την βάση του σε αυτό, διαμηνύει ότι δεν υπάρχει ζωή εκτός ΕΕ, ενώ όποιο… πρόβατο φεύγει από το μαντρί είναι βέβαιο ότι θα φαγωθεί από τους λύκους. Ο δεύτερος, μιλώντας εκ μέρους ενός κράτους που αποτέλεσε την τελευταία δεκαετία τον αδύναμο κρίκο της ΕΕ και μιας σαφώς ασθενέστερης (σε σύγκριση με τη γαλλική) αστικής τάξης, ισχυρίζεται πρακτικά ότι τα σενάρια εξόδου δεν έχουν καν νόημα. Τα επιχειρήματα δε που χρησιμοποιούν αμφότεροι ισοδυναμούν με την ευρωπαϊκή εκδοχή της ΤΙΝΑ («δεν υπάρχει εναλλακτική»), ενώ φαντάζουν πανίσχυρα και η επίδρασή τους είναι καταλυτική. Σε βαθμό, μάλιστα, που να αναδεικνύονται σε αιχμή του δόρατος της προσπάθειας που καταβάλλεται προκειμένου να ξεπεραστεί η βαθιά κρίση της ΕΕ και το έλλειμμα νομιμοποίησής της στις συνειδήσεις εκατομμυρίων Ευρωπαίων.
Μακρόν, Τσίπρας και σία διαμηνύουν ότι δεν υπάρχει ζωή εκτός ΕΕ και μας πετούν το γάντι
Στον πυρήνα τους, όμως, τα επιχειρήματα αυτά και είναι αδύναμα και μπορούν να ανατραπούν. Αρκεί το απέναντι στρατόπεδο, στο οποίο ανήκουμε και όλοι εμείς, να συνειδητοποιήσει δύο βασικά πράγματα: Πρώτον, ότι κανείς άλλος, πέρα από την αντικαπιταλιστική-επαναστατική πρωτοπορία – τα κόμματα, τα μέτωπα και τους χιλιάδες ανένταχτους αγωνιστές της – δεν έχει σήμερα ούτε την πρόθεση ούτε τη δυνατότητα να διαμορφώσει το αναγκαίο σχέδιο για την αποδέσμευση, όντας παράλληλα αποφασισμένη αυτό να εφαρμοστεί μέχρι τέλους, με υποκείμενο ένα μαζικό, μαχητικό, ανατρεπτικό, ανεξάρτητο και χειραφετημένο από τους θεσμούς και μηχανισμούς της αστικής πολιτικής κίνημα ρήξης και ανατροπής. Και δεύτερον, ότι απέναντι στον διεθνισμό του κεφαλαίου που ενσαρκώνεται με την ΕΕ, δεν αντιτάσσουμε την επιστροφή στον εθνικισμό και τον σκοταδισμό, αλλά τον εργατικό διεθνισμό και πολιτισμό.
Αυτή είναι η μοναδική γραμμή που μπορεί σήμερα να ενώσει τη σύγχρονη εργατική τάξη, τη χθεσινή, τη σημερινή και την αυριανή βάρδια του προλεταριάτου και του πρεκαριάτου, της διανόησης και των χειρώνακτων. Που μπορεί να οδηγήσει στο τέλος του ανταγωνισμού των ισχυρών για το κέρδος και τις αγορές, για την πιο αποτελεσματική εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης και της συσωρευμένης γνώσης που υπάρχει στην εποχή μας. Που μπορεί να εγγυηθεί την ειρήνη των λαών απέναντι στους πολέμους των αφεντικών, οι οποίοι συνoδεύονται από εγκλήματα διαρκείας κατά της ανθρωπότητας και προκαλούν ανείπωτες τραγωδίες. Που μπορεί να υψώσει ανάχωμα στον φασισμό και τον ρατσισμό και να τους στείλει στα αζήτητα της ιστορίας.
Μπορούμε, άραγε, να σηκώσουμε εμείς το γάντι που μας πετάνε οι κάθε λογής Μακρόν και Τσίπρας; Να φωνάξουμε ένα δυνατό «ναι» στη ρήξη και την αποδέσμευση, με ξεκάθαρο σχέδιο και με την επαναστατική τακτική στο τιμόνι;
