Γιώργος Παυλόπουλος
Πολάκης, Άδωνις και Στουρνάρας, ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ και ΚΙΝΑΛ-ΠΑΣΟΚ, τράπεζες, μεγαλοεπιχειρηματίες και ΜΜΕ
Είναι όλοι τους σάρκες από τη σάρκα του ίδιου συστήματος
Δύο εξαιρετικά ενδιαφέρουσες και πολύ σημαντικές ειδήσεις ήλθαν αυτή την εβδομάδα από τον τραπεζικό κλάδο της Ευρώπης. Η μία αφορούσε στην ελβετική UBS, μία από τις μεγαλύτερες τράπεζες του πλανήτη, η οποία έφαγε πρόστιμο 4,5 δισ. ευρώ από τη Γαλλία επειδή βοηθούσε συστηματικά τους πλούσιους πελάτες της να κρύβουν κεφάλαια και εισοδήματα και να μην πληρώνουν φόρους. Η άλλη είχε να κάνει με τις τέσσερις «συστημικές» τράπεζες της Ιταλίας, από τις οποίες κατασχέθηκαν σε πρώτη φάση 700 εκατ. ευρώ, καθώς αποκαλύφθηκε ότι συμμετείχαν ενεργά σε κύκλωμα αγοραπωλησίας διαμαντιών που βασιζόταν σε πλαστές τιμές, με σκοπό την αποκόμιση υπερκερδών για τις ίδιες και τους άλλους μεσάζοντες.
Η αλήθεια, βεβαίως, είναι ότι αμφότερες οι παραπάνω ειδήσεις, που αποκάλυψαν για μια ακόμη φορά το πραγματικό DNA του ευρωπαϊκού και παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος, πέρασαν στα ψιλά των ελληνικών (και όχι μόνο…) ΜΜΕ. Για τους ιδιοκτήτες και τους προστάτες τους, άλλωστε, είχε πολύ μεγαλύτερη πολιτική αξία χρήσης το γεγονός ότι ο Πολάκης πιάστηκε… μπόσικος στην υπόθεση με το περιβόητο καταναλωτικό δάνειο των 100.000 ευρώ που έχει λάβει από μια τράπεζα «ειδικών καθηκόντων». Όπως μεγαλύτερη σημασία έδωσαν στην πρόσφατη φωτογραφία του θεριακλή και πολλά βαρύ υφυπουργού με το τσιγάρο στο χέρι, παρά στους τόνους των λαθραίων τσιγάρων που διακινούνται από δίκτυα στα οποία φέρονται να εμπλέκονται κατά τα άλλα ευυπόληπτοι επιχειρηματίες.
Δεν είναι, φυσικά, η προεκλογική περίοδος που έχει ήδη ξεκινήσει η μοναδική αιτία για τη συγκεκριμένη στάση. Είναι, κυρίως, το γεγονός ότι τα αστικά κόμματα και οι ιδιοκτήτες των ΜΜΕ που τα στηρίζουν, είτε βρίσκονται στην συμπολίτευση είτε στην αντιπολίτευση, έχουν πλήρη επίγνωση των ορίων που υπάρχουν στις αποκαλύψεις και την αντιπαράθεση με τράπεζες και επιχειρηματίες. Κι αυτό διότι, παρά τα κατά καιρούς ανταγωνιστικά συμφέροντα που υπάρχουν και τις συγκρούσεις που εκδηλώνονται, αποτελούν στο σύνολό τους σάρκες από τη σάρκα του ίδιου ακριβώς συστήματος: Του από τη φύση του διεφθαρμένου, βρόμικου και αδιαφανούς καπιταλισμού, όπως δείχνουν και τα σκανδαλώδη πεπραγμένα των ελληνικών τραπεζών, αλλά και ξένων ομίλων όπως η UBS, η Unicredit, η Deutsche Bank και άλλων – που, όταν χρειάζεται, διασώζονται με δισ. τα οποία οι κυβερνήσεις αφαιμάζουν βίαια από τον λαό.
Όλοι γνωρίζουν, άλλωστε, πως είναι οι τράπεζες αυτού του συστήματος που χορηγούσαν επί δεκαετίες και αφειδώς δάνεια εκατοντάδων εκατομμυρίων στα αφεντικά των μεγάλων ομίλων ΜΜΕ, τα οποία άλλαζαν διαρκώς πολιτικά στρατόπεδα, αναλόγως με τις προτεραιότητες και τα συμφέροντά τους. Ότι είναι οι ίδιες τράπεζες οι οποίες χρηματοδοτούσαν αδρά τα κόμματα εξουσίας (με κεφάλαια που έρρεαν παράλληλα με τις μίζες από διάφορες εταιρίες…), έστω κι αν γνώριζαν ότι ποτέ δεν πρόκειται να αποπληρώσουν τα λεφτά που έπαιρναν. Ότι αυτές φρόντιζαν για να μην ξεμένουν ποτέ από ρευστό και εγγυητικές επιστολές οι κάθε φορά «ημέτεροι» επιχειρηματίες, για να κάνουν τις μπίζνες τους, να παίρνουν τα έργα και να βολεύουν τα πολιτικά ρουσφέτια, με εγγυήσεις κάποια καθόριστα… βοσκοτόπια. Όπως γνωρίζουν οι πάντες ότι οι εκάστοτε Στουρνάρες και Ντράγκι όχι απλώς ξέρουν πολύ καλά τι συμβαίνει στο συγκεκριμένο παιχνίδι, αλλά το οργανώνουν επιτελικά, ενώ τις κρίσιμες στιγμές δεν διστάζουν να παρεμβαίνουν στις εξελίξεις – είτε με σαφή θέση («Μένουμε Ευρώπη») είτε με απειλητικές δηλώσεις (θα χάσετε τις καταθέσεις σας) είτε με απευθείας ανάθεση πολιτικού ρόλου (π.χ. κυβέρνηση Παπαδήμου).
Το γεγονός ότι σήμερα ανήκουν όλοι στην ίδια οικογένεια – τράπεζες και λοιπές επιχειρήσεις, κυβέρνηση και αντιπολίτευση, ΜΜΕ και «αναλυτές» – αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι ενώ η ΝΔ και το ΚΙΝΑΛ-ΠΑΣΟΚ επιλέγουν ως αδύναμο κρίκο τον Πολάκη (όπως ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει με τον Γεωργιάδη και τον Βορίδη) και κατευθύνουν πάνω του τα… σερβίς των πολιτικών και προεκλογικών τους επιχειρημάτων, τον κατηγορούν κυρίως για το «φαίνεσθαι» και όχι για το «είναι», στο οποίο ουσιαστικά συμφωνούν. Αφήνουν στο απυρόβλητο το γεγονός ότι ο Πολάκης, όπως και τα υπόλοιπα μέλη της κυβέρνησης στην οποία ανήκει, έχει βάλει την υπογραφή του για το ξεπούλημα όλου του δημόσιου πλούτου σε ιδιώτες, την αποσάρθρωση των εργασιακών σχέσεων και τη μισή δουλειά με μισθούς πείνας, τις επιδοτήσεις, τις φοροαπαλλαγές και τα άλλα δώρα προς το κεφάλαιο, τους πλειστηριασμούς της λαϊκής κατοικίας και τις μαζικές κατασχέσεις λογαριασμών για μικροοφειλές, τον ξενητεμό της νεολαίας, το κόψιμο των συντάξεων και το «κούρεμα» των κοινωνικών παροχών, την περαιτέρω διάλυση της δημόσιας υγείας και παιδείας, τη μετατροπή της Ελλάδας σε μια απέραντη βάση του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ και της ΕΕ.
Αυτά ακριβώς, μαζί με πολλά ακόμη, είναι τα πραγματικά όργια και σκάνδαλα στα οποία είναι συμμέτοχοι, ως πρωταγωνιστές ή ως κομπάρσοι, ο Πολάκης και οι όμοροί του, κάποιοι από τους οποίους τώρα καμώνονται ότι δεν τον ξέρουν και τον καταγγέλλουν, ελπίζοντας να γλιτώσουν οι ίδιοι και να θυσιαστεί ο «σύντροφός» τους, ο οποίος πιάστηκε στη φάκα σαν ερασιτέχνης πρωτάρης. Αυτά είναι που τους αφαιρούν και κάθε δικαίωμα να επικαλούνται το λεγόμενο «ηθικό πλεονέκτημα», το οποίο έχουν απωλέσει για την πλειοψηφία της κοινωνίας ως διαχειριστές μιας εξουσίας η οποία ευθύνεται για όλα τα παραπάνω, μαζί και για εγκλήματα όπως εκείνα που διαπράχθηκαν στη Μάνδρα και το Μάτι.
Για όλα αυτά δεν πρέπει κανείς να παρασυρθεί από τα ψευτοδιλήμματά τους στις επικείμενες αναμετρήσεις, εκλογικές και μη και να στηρίξει τις μαχόμενες και ανεξάρτητες από το σύστημα δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής ανατροπής.
