Πριν τρία χρόνια κρατούσαμε την ανάσα μας, λίγες μέρες πριν το δημοψήφισμα ενάντια στο ευρω-μνημόνιο. Η ταξική αντιπαράθεση συμπυκνώθηκε και τα πλατιά εργατικά και λαϊκά στρώματα συσπειρώθηκαν στο «Όχι», ενώ η αστική τάξη και οι συστημικές δυνάμεις συγκροτούσαν το «Μένουμε Ευρώπη». Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλες μαχόμενες αριστερές δυνάμεις έμπαιναν μπροστά, σηκώνοντας τη σημαία του «Όχι μέχρι το τέλος» και του τριπλού «Όχι»: ενάντια σε όλα τα μνημόνια, ενάντια στην κυβερνητική πολιτική, ενάντια συνολικά στην ΕΕ.
Η μάχη του δημοψηφίσματος κερδήθηκε, αλλά όχι και η συνολική μάχη. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μετέτρεψαν μέσα σε λίγες ώρες το «Όχι» σε «Ναι» και υπέγραψαν σύντομα το 3ο μνημόνιο και μετά και το 4ο και μετά… Το γεγονός πως δεν ηγεμόνευε μέσα στο κίνημα η ανατρεπτική αντικαπιταλιστική γραμμή, με σαφή εκτίμηση για τον εχθρικό ρόλο της κυβέρνησης και με οριοθέτηση με το ρεφορμισμό και τη διαχείριση, έπαιξε αποφασιστικό ρόλο τότε. Αλλά και σήμερα.
Σήμερα που ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζει την υποταγή όχι ως το «μη χείρον», αλλά το «βέλτιστο». Που ψελλίζει πως ακόμα και η προκήρυξη του δημοψηφίσματος ήταν λάθος, όπως είπε προ 15 ημερών ο Α. Τσίπρας στη γερμανική Ντι Βελτ. Υπάρχουν πολλά «Όχι» που δεν λούφαξαν, που δεν μετάνιωσαν όπως ο κυνικός Τσίπρας και το συνάφι του, που μπορεί να μην έχουν βρει το δρόμο της ανατρεπτικής πάλης αλλά αναζητούν και δεν βολεύονται στη βαρβαρότητα που βαφτίζουν κανονικότητα.
Με αυτά τα «Όχι» θα προχωρήσουμε* μαζί θα ανοίξουμε το δρόμο. Ξανά, μέχρι το τέλος. Μέχρι τη νίκη.
