Πολύ ενδιαφέρουσα ήταν η συζήτηση που διοργάνωσαν την προηγούμενη Κυριακή το ΝΑΡ και η νΚΑ για το ζήτημα της έμφυλης καταπίεσης και της πάλης για τη γυναικεία χειραφέτηση. Με ένα πάνελ που αναδείκνυε την πολύπλευρη διάσταση του σύγχρονου γυναικείου ζητήματος και τις πολλαπλές διαδρομές, με κοινή κατεύθυνση την απελευθέρωση της γυναίκας από τη διπλή καταπίεση.
Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε την προηγούμενη Κυριακή 12 Μάρτη η εκδήλωση «Ελλάδα, Συρία, Αφγανιστάν, Ισπανία: διαδρομές γυναικείας χειραφέτησης στον αγώνα για ζωή, ειρήνη, δουλειά, ίσα δικαιώματα, κοινωνική απελευθέρωση» που συνδιοργάνωσαν το Νέο Αριστερό Ρεύμα για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση και η νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση. Με πλούσια κουβέντα, ποικίλες προσεγγίσεις και συχνά συγκινητικές τοποθετήσεις ψηλαφήθηκε το σύγχρονο γυναικείο ζήτημα και η σύνδεση του με τον αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση. Η συντονίστρια της συζήτησης, Θάνια Βέζου, έθεσε αρχικά ορισμένα στοιχεία για τη γυναικεία ανισότητα στον μισθό, το γυναικείο ρεκόρ στη φτώχεια, την ανεργία, τις ελαστικές μορφές εργασίας και τέλος για τη σεξουαλική κακοποίηση και το σεξισμό.
Από το πάνελ πρώτη πήρε το λόγο, εκ μέρους του ΝΑΡ, η Αιμιλία Τσαγκαράτου, συνδικαλίστρια και μέλος του ΔΣ ΔΟΕ, η οποία έκανε μία ιστορική αναδρομή της 8ης Μάρτη, διεθνούς ημέρας της γυναίκας. Στη συνέχεια ανέλυσε τη διπλή καταπίεση της εργαζόμενης γυναίκας, τις επιπτώσεις της διάλυσης του κράτους πρόνοιας και της εφαρμογής όλων των μνημονιακών αντεργατικών μέτρων στη ζωή της εργαζόμενηςγυναίκας. Στάθηκε στη δύσκολη πραγματικότητα των εργαζόμενων μητέρων καθώς καταργούνται άδειες μητρότητας και γονικά επιδόματα, ενώ παράλληλα το κράτος κι οι εργοδότες πλασάρουν τη μερική απασχόληση ως δήθεν σωσίβιο, προωθώντας το πλήρες ξεχαρβάλωμα της έννοιας της μόνιμης και σταθερής εργασίας. Τόνισε την ανισομερή κατανομή των γυναικών στα συνδικαλιστικά όργανα και το γεγονός πως πολύ συχνά οι εργαζόμενες βρίσκονται εκτός συλλογικών εργατικών δομών για να μπορέσουν να υπερασπιστούν τις ανάγκες τους, έρμαιες στην εργοδοτική αυθαιρεσία.
Ακολούθησε η Σάρα, σύρια πρόσφυγας και φεμινίστρια, παρουσιάζοντας αδρά τα κοινωνικά στερεότυπα και τη δυσκολία μίας γυναίκας να εργαστεί και να ζήσει αυτόνομα στη Συρία, ενώ αναφέρθηκε επίσης και στην ανασφάλεια που αντιμετωπίζει μία γυναίκα πρόσφυγας στην Ελλάδα του 2017. Η HelenaVasquez, αγωνίστρια από την Καταλονία μας μετέφερε μία εικόνα για τους γυναικείους αγώνες στο ισπανικό κράτος, την πολιτική διαπάλη μεταξύ των ρευμάτων της Αριστεράς για τη στοχοθεσία του γυναικείου κινήματος. Μίλησε για την ενδοοικογενειακή βία και τα βάρη που σηκώνει η γυναίκα εντός της αστικής οικογένειας, ενώ τόνισε πως προοπτική για τη γυναικεία απελευθέρωση δίνει η σύγκρουση με τον καπιταλισμό και η κοινωνικοποίηση των οικιακών εργασιών και των μέσων αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης. Στη συνέχεια, το λόγο πήρε η Άννα Ζούμπου, αγωνιζόμενη καθαρίστρια του υπουργείου Οικονομικών, η οποία μέσα από μία φορτισμένη τοποθέτηση έστειλε το μήνυμα για την αυτοπεποίθηση και τη δύναμη που αποκτά η εργαζόμενη γυναίκα μέσα από τη συλλογική πάλη, τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων της και την ανάπτυξη της ταξικής αλληλεγγύης. Για την αποφασιστικότητα που κερδίζει η γυναίκα μέσα στο καμίνι του αγώνα όταν συνειδητοποιεί πως «μπορεί να καταφέρει τα πάντα». Φωνή αγωνίας εξέφρασαν οι δύο Αφγανές μητέρες, πρόσφυγες από το Ελληνικό, οι οποίες καταδίκασαν τις συνθήκες επιβίωσης, την έλλειψη μέριμνας για τις γυναίκες και τα παιδιά, μίλησαν για τα περιστατικά βίας και κακοποίησης εντός κι εκτός των χώρων διαμονής. Η Αφγανή πρόσφυγας παρουσίασε συγκινημένη τις συνθήκες εγκλεισμού και δουλείας μέσα στις οποίες μεγάλωσε, ενώ παράλληλα τόνισε πως οι γυναίκες στους χώρους «φιλοξενίας» θα συνεχίσουν να διεκδικούν μέχρι τέλους ξεχωριστούς χώρους υγιεινής για γυναίκες και παιδιά και ασφαλείς συνθήκες διαβίωσης. Ζήτησε την αλληλεγγύη και την αρωγή όλων των γυναικών ξένων κι ντόπιων για να δώσουν από κοινού τη μάχη για αξιοβίωτη ζωή κι ένα καλύτερο μέλλον για όλα τα παιδιά.
Στην τελευταία τοποθέτηση από το πάνελ, η Αφροδίτη Παπαναστασίου εκ μέρους της νεολαίας Κομμουνιστική Απελευθέρωση έδωσε το στίγμα για την αναγκαία πάλη των σύγχρονων γυναικών ενάντια στο ευρωμνημονιακό καθεστώς που ανοίγει ακόμα περισσότερο τη ψαλίδα της έμφυλης ανισότητας, ενώ υπογραμμίστηκε ο πρωταγωνιστικός και καθοριστικός ρόλος των γυναικών στους μεγάλους εργατικούς και κοινωνικούς αγώνες και τα ιστορικά επαναστατικά κινήματα απ’ άκρη σ’ άκρη της γης.
Ακολούθησε πλούσια κουβέντα και τοποθετήσεις, οι οποίες έθεσαν υπό το μικροσκόπιο πλευρές της γυναικείας καταπίεσης, τη σχέση πατριαρχίας-καπιταλισμού, την προοπτική του γυναικείου κινήματος. Στην εκδήλωση παρευρέθηκαν συναγωνίστριες από την Αδέσμευτη Κίνηση Γυναικών και τη φεμινιστική συλλογικότητα «το Μωβ».
Η συζήτηση αυτή αποτέλεσε ένα μικρό λιθαράκι σ’ ένα σημαντικό κι αναγκαίο βήμα που οφείλει να πραγματοποιηθεί από τις δυνάμεις της κομμουνιστικής κι επαναστατικής Αριστεράς. Το ζήτημα της γυναικείας καταπίεσης αποτελεί σημαντικό κοινωνικό κεφάλαιο που χρήζει επιστημονικής κι ολοκληρωμένης προσέγγισης, με σύγχρονη ματιά λαμβάνοντας υπόψη τον πλούτο των πολιτικών ρευμάτων που τοποθετήθηκαν πάνω σ’ αυτό από τους Μαρξ, Ένγκελς κι έπειτα. Η κομμουνιστική πρωτοπορία της εποχής δε μπορεί παρά να δίνει κατεύθυνση και συνολική προοπτική για τη γυναικεία χειραφέτηση και την ολοκληρωμένη πανανθρώπινη ισότητα.
