του Μάκη Γεωργιάδη
Είναι φoρές που η σκωπτική προαίρεση και η καλή διάθεση δεν αρκούν για να αντιμετωπίσει κανείς φαινόμενα όπως αυτό του Βασ. Λεβέντη. Στον ξεπλυμένο και αποκατεστημένο στην κοινή συνείδηση έπειτα από σκληρή προσπάθεια των συστημικών ΜΜΕ που καλλιέργησαν ένα προφίλ «συμπαθούς και νηφάλιου γεροντάκου», μάλλον ταιριάζει καλύτερα η κάπως ρατσιστικού περιεχομένου παροιμιώδης περιγραφή «δώσε θάρρος στο χωριάτη…»!
Έστω κι αν σε πολιτικά κατακάθια που ονειρεύονται ότι κόβουν ακόμη 200 ευρώ από τις χιλιοκομμένες συντάξεις για να ενισχύσουν την …εθνική άμυνα μάλλον ταιριάζουν πρακτικές παραπλήσιες του δικού του λαμπρού τηλεοπτικού παρελθόντος.
Η περιβόητη δήλωση του Λεβέντη για περικοπή των συντάξεων όπως και οι επαναλαμβανόμενες δηλώσεις του περί της αναγκαιότητας εθνικής κυβέρνησης, «εθνικής συνεννόησης» κ.λπ. δεν είναι τα λόγια ενός γραφικού γεράκου. Είναι μύχιες επιδιώξεις και σχεδιασμοί ενός συστήματος και ενός πλέγματος εξουσίας που δεν διστάζει να χρησιμοποιεί όποια υλικά έχει στα χέρια του. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ένας κατασκευασμένος «μετριοπαθής πολιτικός» λειτουργεί εκουσίως ή ακουσίως ως ντίλερ των πολεμικών βιομηχανιών στη χώρα. Όποια κι αν είναι η κατάσταση με την Τουρκία ή οποιαδήποτε άλλη γειτονική χώρα, αυτή τη στιγμή ποιο «βαθύ κράτος» εγκρίνει ως λύση να αγοραστούν καινούρια όπλα και κανόνια και να κοπούν ως το σημείο έσχατης εξαθλίωσης των ανθρώπων οι συντάξεις και οι μισθοί; Αυτό το σκοπό υποκρύπτουν και οι φωνασκίες του Λεβέντη για τη δημιουργία «κυβέρνησης εθνικής συνεννόησης». Το ζήτημα δεν είναι αστείο και ζυμώνεται εδώ και καιρό από φανερούς και σκοτεινούς κύκλους. Από κέντρα και παράκεντρα εξουσίας και ανθρώπους με καίρια πόστα στα ΜΜΕ οι οποίοι έχουν ισχυρές διασυνδέσεις με μυστικές υπηρεσίες. «Κυβέρνηση εθνικής συνεννόησης για να μη διαμελιστεί η Ελλάδα μας», την οποία επιβουλεύονται ξένα συμφέροντα. Για να σωθεί η Ελλάδα που την επιβουλεύονται τα κοράκια των αγορών ή της περιβόητης «γερμανικής Ευρώπης», κάποιοι προκρίνουν ως λύση να στείλουν τους Έλληνες στο …εκτελεστικό απόσπασμα της πείνας και της απόλυτης εξαθλίωσης. Μόνο τρελοί και γραφικοί δεν είναι όσοι τα λένε αυτά, αλλά οπαδοί ενός ακραίου κοινωνικού δαρβινισμού εξολόθρευσης των γηραιότερων και πιο αδύναμων. Μόνο που το «εθνικό φρόνημα» το οποίο ονειρεύονται ότι μια ημέρα θα ξυπνήσει και θα συνεγείρει τους Έλληνες, δεν ξυπνάει αυτομάτως με τη δημιουργία συνθηκών λιμού τύπου 1941 όπως το έχουν βάλει σκοπό κάτι λεβέντες, που δεν αποκλείεται να ονειρεύονται να μας φορέσουν έναν νέο Μεταξά…
Κάπως έτσι είχε αυτοκαταργηθεί άλλωστε και το Κοινοβούλιο του 1936 που τον ανέδειξε οικειοθελώς σε δικτάτορα έστω κι αν κι εκείνος τότε δεν έπαιρνε σε εκλογές πάνω από το 4%. Μπορεί όλα αυτά να κινούνται στο όριο της υπερβολής, αλλά το σίγουρο είναι πως χρειάζεται εγρήγορση και επαγρύπνηση από την εργατική τάξη και τους άλλους καταπιεζόμενους γιατί πολλά τρωκτικά μαζεύτηκαν και δρουν στα παρασκήνια της ιστορίας…
