Ένα ακόμα βήμα έγινε προς την κατεύθυνση της πλήρους εργοδοτι¬κής ασυδοσίας και της απελευθέρωσης των ομαδικών απολύσεων, μετά την έκδοση της πολυαναμενόμενης απόφασης του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την υπόθεση των απολύσεων στην ΑΓΕΤ Ηρακλής. Η απόφαση, μετά από προσφυγή της πολυεθνικής Lafarge, έχει ένα ξεκάθαρο μήνυμα. Η «οικονομική ελευ¬θερία» των εργοδοτών, ώστε να μπορούν να απολύουν μαζικά, χωρίς «γραφειοκρατικές αγκυλώσεις», με σκοπό τη διασφάλιση των κερδών τους, είναι υπεράνω των εργατικών δικαιωμάτων. Μπορεί η απόφαση να κά-νει λόγο για «συγκερασμό» και «δίκαιη εξισορρόπηση» μεταξύ των συμ¬φερόντων εργατών και βιομηχάνων αλλά ο τόνος δίνεται στη λεγόμενη «ελευθερία εγκατάστασης» και στην «επιχειρηματική ελευθερία των εργοδοτών», όπως υπογραμ¬μίζει! Όσο κι αν η κυβέρνηση και το υπουρ¬γείο Εργασίας να προσπαθούν να πείσουν ότι η απόφαση επιβεβαιώνει, υποτίθεται τη δυνατότητα του υπουργού να καθορίζει εάν θα γίνουν ή όχι ομαδικές απολύσεις, η απόφαση είναι σαφής: «Η ελληνική ρύθμιση ενδέχεται να αποτελέσει σοβαρό εμπόδιο για την άσκηση της ελευθερίας εγκατάστα¬σης στην Ελλάδα».
Και βέβαια, κόλαφος για το σχέδιο της κυ¬βέρνησης Τσίπρα να… κρυφτεί πίσω από το «κοινοτικό δίκαιο», είναι η απάντηση στο δεύτερο ερώτημα για το οποίο αποφάνθηκε το ευρωδικαστήριο: «Το γεγονός ότι σε ένα κράτος – μέλος επικρατούν συνθήκες χαρα¬κτηριζόμενες από οξεία οικονομική κρίση και ιδιαίτερα υψηλό δείκτη ανεργίας δεν διαφοροποιεί την προηγούμενη λύση (σ.σ. ομαδικές απολύσεις). Συγκεκριμένα, ούτε η Οδηγία ούτε η Συνθήκη ΛΕΕ προβλέπουν δυνατότητα παρέκκλισης εφόσον επικρα-τούν τέτοιες συνθήκες σε εθνικό επίπεδο»!
Η ΓΣΕΕ αντέδρασε ψοφοδεώς κάνοντας λό¬γο για τήρηση των …συμφωνιών της με τον ΣΕΒ και για επάρκεια του σημερινού αντερ¬γατικού δικαίου. Το μαχόμενο ταξικό εργα¬τικό κίνημα πρέπει να λάβει σοβαρά υπόψη την αντιδραστική αυτή εξέλιξη, διότι θα ση¬μάνει νέες αντεργατικές ρυθμίσεις (ήδη το υπουργείο είπε πως θα συμμορφωθεί) και νέο κύμα μαζικών απολύσεων.
