ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΒΑΣΙΛΑ
Δεκάδες αλληλέγγυοι, πρωτοβάθμια σωματεία και εργατικές συλλογικότητες ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της Εργατικής Λέσχης Νέας Ιωνίας, την Τετάρτη 2/11, με αφορμή την τριμερή συνάντηση στην υπηρεσία του Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας Νέας Ιωνίας για το ζήτημα των εργοδοτικών αυθαιρεσιών της εμπορικής επιχείρησης NAILS STATION απέναντι στον εργαζόμενο Π.Φ που εργαζόταν στο κατάστημα στην περιοχή της Ν. Ιωνίας.
Σύμφωνα με τα όσα ανέφερε ο εργαζόμενος στην επιθεώρηση εργασίας, αρχικά εργάστηκε στην επιχείρηση με 8ωρη απασχόληση για 7,5 μήνες «μαύρα» ως αποθηκάριος. Στη συνέχεια του έκαναν πρόσληψη με σύμβαση 4ωρης απασχόλησης και ανάλογη αμοιβή, ενώ στην πραγματικότητα εργαζόταν 8ωρο σε δύο διαφορετικά τμήματα της εταιρείας (κατάστημα και αποθήκη), ενώ το καλοκαίρι για κάποιο διάστημα δούλευε 12ωρα, όπως επίσης και κάθε φορά που η εργοδοσία απαιτούσε εντατική παραγωγή. Η πραγματική αμοιβή του ήταν αμοιβή 8ωρου αλλά τα δώρα και τα επιδόματα ήταν με βάση την 4ωρη σύμβαση, ενώ δεν αμειβόταν για τις υπερωρίες που έκανε. Όταν ο εργαζόμενος άρχισε να διεκδικεί τα δεδουλευμένα επιδομάτων και δώρων με βάση την πραγματική αμοιβή του και απαίτησε το υπόλοιπο αδείας που δικαιούνταν (μίας εβδομάδας), η εργοδοσία, ενώ αρχικά του έδωσε την άδεια, δύο μέρες μετά προχώρησε σε απειλή απόλυσης στην περίπτωση που δεν επέστρεφε στην εργασία του πριν τη λήξη της. Επειδή ο εργαζόμενος δεν υπέκυψε στους εκβιασμούς, του ανακοίνωσε την απόλυσή του την πρώτη μέρα επιστροφής από την άδεια, ενώ αποπειράθηκε να χειροδικήσει όταν ο ίδιος αρνήθηκε να την υπογράψει.
Στη συνέχεια, η εργοδοσία απείλησε τηλεφωνικά με μήνυση την εργατική λέσχη Νέας Ιωνίας για σχετικό κείμενο-ανακοίνωση που έχει αναρτηθεί στο σάιτ της, απαίτησε το «κατέβασμά» του και συνέχισε ένα βήμα παραπέρα, με αγωγή στον εργαζόμενο για δήθεν προσβολή της προσωπικότητάς τους και συκοφαντική δυσφήμιση, ζητώντας 120.000 ευρώ η τωρινή ιδιοκτήτρια, 90.000 ευρώ ο σύζυγός της, πρώην ιδιοκτήτης, και 3.500 ευρώ κάθε φορά που θα υπάρχει νέα «προσβολή» που θα τους «δυσφημεί». Επίσης, στην αγωγή αναφέρεται και η περίπτωση να κινηθούν νομικά εναντίον των υπευθύνων του σάιτ της Εργατικής Λέσχης Ν. Ιωνίας.
Η περίπτωση του εργαζόμενου Π.Φ. δεν αποτελεί δυστυχώς την εξαίρεση αλλά τον κανόνα των εργασιακών σχέσεων που επικρατούν στο χώρο του εμπορίου, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια. Τα μνημόνια, το κεφάλαιο και η Ευρωπαϊκή Ένωση επιτάσσουν ελαστικές μορφές εργασίας, μείωση μισθών, απολύσεις. Η εργοδοσία φροντίζει με κάθε ευκαιρία να δώσει το μήνυμα «μην αγωνίζεστε, μην απαιτείτε, μην οργανώνεστε συλλογικά» γιατί η απόλυση και η χειροτέρευση των εργασιακών όρων περιμένουν στη γωνία όσους τολμούν να «σηκώσουν κεφάλι».
Η διαφορά στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι ότι ο εργαζόμενος δεν διάλεξε το δρόμο της σιωπής και της υποταγής, αλλά αποφάσισε να διεκδικήσει το αυτονόητο, τα δεδουλευμένα και τα ένσημα που του χρωστούσαν. Η συγκεκριμένη κινητοποίηση δείχνει κι έναν άλλο δρόμο. Δεν υπήρξε «διαπραγμάτευση» με την εργοδοσία, ούτε «εκκλήσεις» παρέμβασης από επίσημους κρατικούς φορείς, στη λογική της ανάθεσης. Αντίθετα, υπήρξε άμεση κινητοποίηση και συσπείρωση νέων εργατικών συλλογικοτήτων, όπως η εργατική λέσχη Νέας Ιωνίας που συνέβαλε σημαντικά στην οργάνωση της πάλης και της προώθησης του οριζόντιου συντονισμού πρωτοβάθμιων σωματείων και άλλων πολιτικοσυνδικαλιστικών συσπειρώσεων, συλλογικοτήτων και εργατικών κινήσεων.
Δεν χωράει αμφιβολία ότι η νίκη του εργαζόμενου θα είναι νίκη μιας αγωνιστικής στάσης ζωής αλλά και της αλληλεγγύης και του συλλογικού αγώνα και όλων των εργαζομένων. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι εκτός από το Σωματείο Εμποροϋπαλλήλων και την Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων που έκαναν παρέμβαση στη συζήτηση στην επιθεώρηση, εξέδωσαν ανακοινώσεις αλληλεγγύης πάνω από 30 σωματεία και συλλογικότητες από χώρους εργασίας όπως των κατασκευών, της εκπαίδευσης, των εργαζομένων στους ΟΤΑ, του εμπορίου, των τηλεπικοινωνιών, των μέσων ενημέρωσης, της υγείας, αλλά και εργατικές λέσχες, η «ATTACK» στην επισφάλεια και την ανεργία, συλλογικότητες γειτονιάς, κοινωνικοπολιτικές συλλογικότητες, εργατικά σχήματα, ακόμα και φοιτητικοί σύλλογοι.
Οι αποφασιστικές μάχες ταξικών σωματείων και εργατικών συλλογικοτήτων στις γειτονιές για αιτήματα, όπως η επαναπρόσληψη απολυμένων, η καταβολή δεδουλευμένων ή ο σεβασμός σε στοιχειώδη δικαιώματα με μαχητική και άμεση απάντηση στην εργοδοτική τρομοκρατία, πρέπει να συνδυαστεί με τη συνολικότερη αναμέτρηση του εργατικού κινήματος για να μην περάσει η αντεργατική τομή που προωθούν κυβέρνηση και κουαρτέτο, μαζί με μια διαδικασία ταξικής ανασυγκρότησης του εργατικού κινήματος και νέων μορφών οργάνωσής του για να έρθουν στο προσκήνιο οι εργαζόμενοι και οι δικές τους ανάγκες.
