ΜΑΚΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ
Χρειάστηκαν λίγα λεπτά της ώρας για να καούν τρεις άνθρωποι εντός της τράπεζας Μαρφίν κατά τη διάρκεια της μεγάλης διαδήλωσης της 5ης Μαϊου του 2010, και εξίμισι χρόνια για να βγει από τα δικαστήρια η πρώτη ετυμηγορία που είναι αθωωτική για τους δύο βασικούς κατηγορούμενους για τους εμπρησμούς στη Μαρφίν και το βιβλιοπωλείο Ιανός. Το Μεικτό Ορκωτό Δικαστήριο της Αθήνας έκρινε ομόφωνα αθώους τους δύο βασικούς κατηγορούμενους για τους ανωτέρω εμπρησμούς, Θεόδωρο Σίψα και Παύλου Ανδρεάδη ή Αντρέεβ αντίστοιχα. Αθωωτική ήταν και η πρόταση της εισαγγελέως καθώς για τον δεύτερο εκ των κατηγορουμένων οι διωκτικές αρχές δεν κατόρθωσαν να προσκομίσουν καν πειστήρια ότι βρισκόταν στην πορεία, ενώ για τον πρώτο πιστοποιήθηκε μεν ότι συμμετείχε σε αυτήν, αλλά κανείς αυτόπτης μάρτυρας δεν τον αναγνώρισε ως υπαίτιο της αποτρόπαιης πράξης ενώ και τα υπόλοιπα στοιχεία ήταν ανεπαρκή.
Η εξέλιξη αυτή στο δικαστικό πεδίο δεν μπορεί να θεωρηθεί θρίαμβος της «ανεξάρτητης δικαιοσύνης». Όπως άλλωστε δεν συνέβη κάτι τέτοιο ούτε με την απόφαση του ΣτΕ για τα κανάλια. Ελλείψει αποδεικτικών στοιχείων ήταν εξαρχής προφανές πως οι κατηγορίες θα καταπέσουν στο δικαστήριο. Γεγονός ωστόσο παραμένει πως η στοχοποίηση ενός ολόκληρου ιδεολογικο-πολιτικού χώρου δεν σταματάει αλλά αντιθέτως ανάλογα με την ιστορική περίοδο εντείνεται και βαθαίνει. Στην πραγματικότητα εντείνεται και βαθαίνει η καταστολή και η επίθεση στο εργατικό κίνημα.. Την ίδια στιγμή συνεχίζεται η εκστρατεία στοχοποίηση και σπίλωσης αγωνιστών της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς από ακροδεξιά και φασιστικά σάιτ καθώς και από εφεδρείες της δεξιάς πολυκατοικίας όπως ο Θάνος Τζήμερος. Ο πόλεμος λάσπης και η προσπάθεια χυδαία διαστρέβλωση της πραγματικότητας όμως είναι καταδικασμένες να αποτύχουν.
Αθώος ο Θ.Σ. για την #Marfin. Ποιος όμως θα αναιρέσει την στιγματοποίηση που είχε δεχτεί χρόνια τώρα, ειδικά από τα ΜΜΕ;
— Tatiana (@tatiana_papan) 31 Οκτωβρίου 2016
Το γεγονός αυτό αποτυπώνεται και στη δικαστική αυτή απόφαση καθώς αντανακλά ένα ευρύ κύμα συμπαράστασης πέρα από ιδεολογικές και πολιτικές διαφωνίες και ασφαλώς δεν είναι ασύνδετη αυτή η απόφαση με όλη την μαζική αγωνιστική παρουσία των εργαζομένων και ευρύτερα του λαϊκού κινήματος σε ένα κίνημα αντίστασης το οποίο διαρκεί όσο και τα μνημόνια έστω κι αν βρίσκεται στη συγκυρία σε υποχώρηση και αναδίπλωση.
Αποτελεί άλλωστε κοινή παραδοχή πως τα γεγονότα εκείνης της ημέρας αποτελούν προϊόν της στενής σύμφυσης διωκτικών αρχών, κράτους και παρακράτους και μάλιστα πληθώρα στοιχείων έχουν δει το φως της δημοσιότητας. Το μακρύ χέρι του κράτους το οποίο είναι η «ανεξάρτητη δικαιοσύνη» δεν είναι σε θέση να τα βάλει με το δίδυμο αδερφάκι του τελευταίου το οποίο είναι οι παρακρατικοί και σκοτεινοί μηχανισμοί. Για το λόγο αυτό χρειάζεται εγρήγορση και επαγρύπνηση από το λαϊκό κίνημα καθώς σε καμία περίπτωση η σύγκρουση δεν έχει κριθεί οριστικά και αμετάκλητα υπέρ της αντίδρασης. Ο δρόμος ωστόσο έχει πολλές σκοτεινές γωνίες ακόμη και εγκυμονεί πολλούς κινδύνους. Συνεπώς αν και ακόμη δεν έχουν χαθεί όλα, ταυτόχρονα τίποτε ακόμη δεν έχει κερδηθεί έστω κι αν δύο στοχοποιημένοι κατηγορούμενοι για ειδεχθή εγκλήματα αποδίδονται πλέον στην κοινωνία αθώοι…
