του Γιάννη Ελαφρού
Είμαστε μια ωραία (ευρωπαϊκή) οικογένεια. Οι επικυρίαρχοι επιτηρητές των θεσμών (πρώην τρόικα) ήρθαν, έλεγξαν, έδωσαν τις κατευθύνσεις τους και έφυγαν. Όλοι; Όχι, τα κλιμάκια του ΔΝΤ έμειναν για παραπέρα έλεγχο. Η κυβέρνηση ανακοίνωσε πως ετοιμάζει επειγόντως νομοσχέδιο για να κλείσει τα ανοικτά ζητήματα, με στόχο να έχει ψηφιστεί με τις γνωστές φαστ τρακ διαδικασίες μέχρι τις 29 Σεπτέμβρη. Την ίδια ώρα οι συνταξιούχοι ανακαλύπτουν τις οδυνηρές περικοπές στις συντάξεις τους (όσοι δεν τρέχουν να βεβαιώσουν τη Θεανώ Φωτίου πως δεν υπάρχει θέμα περικοπών), ενώ η εργατική και λαϊκή οικογένεια μάταια πασχίζει να βρει πως θα πληρώσει ΕΝΦΙΑ, λοιπούς φόρους και λογαριασμούς, μαζί με τα πάντα αυξημένα έξοδα του Σεπτέμβρη.
Μια βδομάδα μετά την καθησυχαστική ομιλία του Α. Τσίπρα στη ΔΕΘ, οι υπουργοί της μνημονιακής κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ισχυρίζονται πως όλα προχωρούν κανονικά, πως δεν υπάρχει πρόβλημα με τους θεσμούς. Αν και τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά, οι δηλώσεις αυτές (των Τσακαλώτου και σία) δείχνουν πως, όντως, το πρόβλημα της κυβέρνησης δεν είναι με τους γκαουλάιτερ της ΕΕ και του ΔΝΤ, αλλά με τους εργαζόμενους και τον λαό. Με τους πρώτους τα έχουν βρει στα βασικά, τον κόσμο πρέπει να κοροϊδέψουν ξανά.
Δύο είναι τα μεγάλα θέματα που έχουν μείνει εκκρεμότητα από την πρώτη αξιολόγηση και πρέπει να κλείσουν για να δανειστεί η Ελλάδα τα 2,8 δισ. ευρώ. Το πρώτο, είναι η σύνθεση της διοίκησης του υπερ-ταμείου αποκρατικοποιήσεων για να δοθούν πόροι στον Μινώταυρο του χρέους και σε επιδοτήσεις προς το κεφάλαιο. Η συγκρότηση της διοίκησης θα είναι μια οδυνηρή αποκάλυψη για το καθεστώς επιτροπείας που έχει επιβληθεί, καθώς το σύνολο του δημόσιου πλούτου της Ελλάδας διατίθεται για 99 χρόνια και θα ξεπουλιέται από ένα ταμείο με πρόεδρο Ευρωπαίο και στο οποίο καμία απόφαση δεν θα μπορεί να παρθεί χωρίς τη σύμφωνη γνώμη των «δανειστών». Για την ακρίβεια, κάθε απόφαση θα εκφράζει τα συμφέροντα των πολυεθνικών και του κεφαλαίου της ΕΕ.
Το δεύτερο, είναι η προώθηση της ιδιωτικοποίησης στον κρίσιμο τομέα της ενέργειας, με την υποβάθμιση της ΔΕΗ και την προώθηση διαφόρων σχημάτων σύμπραξης του ελληνικού με το πολυεθνικό κεφάλαιο και την κυβέρνηση να προωθεί τη συνεργασία με τους Κινέζους.
Ταυτόχρονα, δύο βασικές υποσχέσεις του Α. Τσίπρα από τη ΔΕΘ προς τους επιχειρηματίες και τους μικρομεσαίους, η δημιουργία ακατάσχετου τραπεζικού λογαριασμού και το πάγωμα των ασφαλιστικών εισφορών, συνάντησαν την άρνηση της τρόικας κι έχουν μείνει στον αέρα. Πρόκειται για σκαμπίλι στον πρωθυπουργό από τους εκπροσώπους των θεσμών…
Την ίδια ώρα, προετοιμάζεται η μεγάλη μάχη για τα εργασιακά και τον συνδικαλισμό, που σφραγίζει τη δεύτερη αξιολόγηση και σηματοδοτεί την αστική αντιδραστική αναδιάρθρωση για τη νομιμοποίηση και γενίκευση της εργασιακής ζούγκλας.
Η κυβέρνηση και ο υπουργός Εργασίας Γ. Κατρούγκαλος προσπαθούν να αποκοιμίσουν τους εργαζόμενους, λέγοντας πως «στην επερχόμενη διαπραγμάτευση οι λύσεις που θα δοθούν θα είναι στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου». Αυτό δήλωσε ο υπουργός Εργασίας προχθές από το διεθνές συνέδριο για την εργασία, που διοργάνωσε το υπουργείο του στο Ζάππειο και που καθυστέρησε να ξεκινήσει μερικές ώρες λόγω κατάληψης του χώρου από διαδηλωτές του ΠΑΜΕ. «Η Ευρώπη θα παραμείνει κοινωνική, δεν θα γίνει –όπως θέλουν μερικοί– μία αγορά ελεύθερη που θα μοιάζει με τον καπιταλισμό του 19ου αιώνα», τόνισε ο Γ. Κατρούγκαλος.
Πολύχρονη εμπειρία έχει δείξει πως όταν ο λαός βλέπει υπουργούς αστικής κυβέρνησης να βγαίνουν «αριστερά», πρέπει να ανησυχεί και να προετοιμάζεται για δεξιά επίθεση. Η επιμονή του Γ. Κατρούγκαλου και της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να επιβληθεί το «ευρωπαϊκό κεκτημένο» στα εργασιακά είναι πολύ επικίνδυνη. Για ποιο κεκτημένο μιλάμε; Καταρχήν, ας μην ξεχνούμε πως όλα τα σκληρά αντεργατικά μέτρα στην Ελλάδα επιβλήθηκαν από τη συμμαχία των οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, του ελληνικού κεφαλαίου (των «Μένουμε Ευρώπη» δηλαδή) και του ΔΝΤ. Αυτό είναι το ευρωπαϊκό κεκτημένο για την Ελλάδα, για όλες τις χρεοκοπημένες χώρες που αποτελούν «αποικίες» χρέους και εργασιακής βαρβαρότητας. Αλλά και στις χώρες του πυρήνα της ΕΕ, ποιο είναι το ευρωπαϊκό κεκτημένο που επιθυμεί ο Γ. Κατρούγκαλος; Ο υπεραντιδραστικός νόμος για τα εργασιακά (νόμος Κομρί), που πέρασε ο νέος σύμμαχος του Τσίπρα Ολάντ (πρώην Ολαντρέου), με φωτιά και σίδερο και με αντιδημοκρατικές πρακτικές; Που έχει προκαλέσει έναν ασίγαστο εργατικό και νεανικό αγώνα στη Γαλλία, όπου έγιναν νέες διαδηλώσεις και συγκρούσεις την Πέμπτη; Ή τα δύο εκατομμύρια παιδιά στην Γερμανία που ζουν μέσα στη φτώχεια, όπως και οι εργατικές οικογένειές τους;
Το ζητούμενο δεν είναι να εφαρμοστεί το ευρωπαϊκό κεκτημένο, αλλά να το σπάσει η εργατική λαϊκή πάλη, μαζί με τη φυλακή του ευρώ και της ΕΕ.
