Η Μαρίνα Μεϊντάνη είναι μέλος του ΔΣ της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ενώσεων Συντακτών (ΠΟΕΣΥ), εκλεγμένη με το «Μέτωπο για την Ανατροπή», συνεργασία των σχημάτων «Πρωτοβουλία για την Ανατροπή» (Αθήνα), Ασύνταχτο Μέτωπο Αγώνα Δημοσιογράφων (Θεσσαλονίκη) και άλλων αγωνιστών. Απολυμένη της εφημερίδας Μακεδονία. για τη συνδικαλιστική της δράση, συμμετείχε στην αυτοδιαχειριζόμενη ΕΡΤ3, ενώ αναπτύσσει πολύπλευρη δράση στα κοινωνικά κινήματα της Θεσσαλονίκης.
Συνέντευξη στο Γιώργο Παυλόπουλου
Πώς κρίνεις τον διαγωνισμό για τις τηλεοπτικές άδειες και γενικότερα τη διαδικασία αναμόρφωσης του τοπίου στα ΜΜΕ;
Οι κυβερνητικές διακηρύξεις για «πρώτη μεγάλη νίκη κατά της διαπλοκής» επί της ουσίας ακυρώθηκαν στη συνείδηση των περισσοτέρων, την ίδια στιγμή που ανακοινώθηκαν οι πλειοδότες των τεσσάρων τηλεοπτικών αδειών. Στην ουσία είδαμε να αντικαθίστανται κάποιοι εκ των καναλαρχών με νέους μεγαλοεπιχειρηματίες, στη μεγαλύτερη ανακατανομή εξουσίας των τελευταίων χρόνων. Το σκηνικό της διαπλοκής αναμορφώνεται εξυπηρετώντας τις ίδιες σκοπιμότητες ανάμεσα στα ΜΜΕ, τους πολιτικούς, τις τράπεζες. Η νέα τάξη πραγμάτων εξυπηρετεί το ίδιο ακριβώς σύστημα εξουσίας, το οποίο αντανακλά τους νέους συσχετισμούς στο πολιτικό προσωπικό και στους μηχανισμούς διαμεσολάβησης. Πολύ δε περισσότερο που αυτή η κυβέρνηση προχώρησε στη νομιμοποίηση της εκχώρησης ενός δημόσιου αγαθού που είναι οι συχνότητες.
Το οικονομικό στοιχείο κυριάρχησε στον πλειστηριασμό, ενώ αντιθέτως δεν υπήρχε κανένα κριτήριο για την ποιότητα της ενημέρωσης. Να περιμένουμε, άραγε, ακόμη χειρότερα και αντιδραστικά ΜΜΕ;
Οι επίδοξοι καναλάρχες έδειξαν πανέτοιμοι να καταβάλουν συνολικά 246 εκατομμύρια για τις άδειες των καναλιών, τα οποία όμως θα έχουν πολύ μικρότερο αριθμό εργαζομένων, ενώ το προηγούμενο μόλις διάστημα είχαν προχωρήσει σε απολύσεις, μειώσεις μισθών, καθυστερήσεις πληρωμών. Κάτι που δείχνει ότι οι εργαζόμενοι του κλάδου είναι αυτοί που θα κληθούν να πληρώσουν το τίμημα της αναμόρφωσης του μιντιακού συστήματος διαπλοκής, με το εργασιακό καθεστώς των νέων καναλιών να μην υπάρχει αμφιβολία ότι θα συμβαδίζει με το νέο αντεργατικό Αρμαγεδδών των νέων κυβερνητικών μέτρων κατ’ επιταγή της τρόικας. Συνέχεια λοιπόν του σκηνικού των συντριμμιών στον μιντιακό χώρο και του μνημονιακού Άουσβιτς. Οι νέες μειώσεις μισθών, η εντατικοποίηση της εργασίας, ο περιορισμός των εργασιακών-συνδικαλιστικών δικαιωμάτων, συμπληρώνεται με την ισοπέδωση του ασφαλιστικού συστήματος και την κλοπή των αποθεματικών των ταμείων του κλάδου. Ιδιαίτερα να αναφερθούμε στην κατάσταση στον χώρο του Τύπου στη Θεσσαλονίκη, όπου τους προηγούμενους μήνες έκλεισε η εφημερίδα Αγγελιοφόρος, η ιστορική Μακεδονία η οποία επιχορηγήθηκε από την προηγούμενη κυβέρνηση με 10 εκατομμύρια έχει απλήρωτους εννιά μήνες τους εργαζόμενους και απολύει όσους κάνουν επίσχεση εργασίας ή δεν έχουν υπογράψει ατομικές συμβάσεις, ενώ στα αθλητικά έντυπα της πόλης επικρατεί εργασιακή γαλέρα χειρίστου είδους και σχεδόν έχουν κλείσει όλα τα ανταποκριτικά γραφεία των αθηναϊκών ΜΜΕ. Σε τέτοιες συνθήκες, είναι φανερό ότι κάθε άλλο παρά μπορεί να ευδοκιμήσει η ελεύθερη και ανεμπόδιστη δημοσιογραφία, που να εξυπηρετεί την ενημέρωση ως δημόσιο αγαθό και όχι εμπορεύσιμο είδος.
Η στάση της ΠΟΕΣΥ, αλλά και των ηγεσιών των περισσότερων σωματείων φαντάζει από υποκριτική έως εξοργιστική. Τι μπορούν να περιμένουν οι εργαζόμενοι από αυτά, μετά από τόσες δεκαετίες συνενοχής;
Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες μας οδήγησαν στο φιάσκο που βιώνει ολόκληρος ο κλάδος σήμερα. Με καθυστερήσεις και κωλυσιεργίες, παρελκυστικές τακτικές και υπόγειες συνδιαλλαγές, ικεσίες προς την κυβέρνηση και παζαρέματα με την εξουσία δεν θέλησαν να διαμορφώσουν ένα ενιαίο πλαίσιο διεκδίκησης και δράσης του κλάδου, ενώ αρνήθηκαν τον κοινό αγώνα με τους εργαζόμενους στην κοινωνία. Ουσιαστικά, απλώς δέχτηκαν μοιρολατρικά να συζητήσουν τους καλύτερους όρους σφαγής των εργαζομένων. Απέναντι στην ανυπαρξία ουσιαστικά συνδικαλιστικής απάντησης και στον κυβερνητικό αντεργατικό κυνισμό, με τελευταίο την επιδότηση των θέσεων εργασίας, δεν έχουμε να αντιτάξουμε παρά μόνο την αυτενέργεια μας, την αυτοοργάνωση των αγώνων μας και την οικοδόμηση ενός νέου αγωνιζόμενου δυναμικού εργαζομένων.
Υπάρχει, άραγε, αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση; Έχει κατατεθεί και ποια η απήχησή της στον κόσμο της εργασίας στα ΜΜΕ;
Ναι, υπάρχει και είναι ο δρόμος του αγώνα. Ο δρόμος του αγώνα, όπως λέει και ο ελληνογάλλος κινηματογραφιστής Γιάννης Γιουλούντας στην νέα του ταινία Αγωνίζομαι άρα υπάρχω, που αυτές τις ημέρες είδαμε στο Φεστιβάλ Άμεσης Δημοκρατίας στη Θεσσαλονίκη. Να παλέψουμε όλοι μαζί για τα δικαιώματά μας και όχι να πέφτουμε στην παγίδα του κοινωνικού αυτοματισμού. Να πορευτούμε μαζί με τα αγωνιζόμενα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας και να γίνουμε ένα μεγάλο καραβάνι αντίστασης στην καπιταλιστική βαρβαρότητα. Μέσα στον κλάδο των εργαζομένων στα ΜΜΕ να κινηθούμε με διαδικασίες των από τα κάτω, για την ανασυγκρότηση του συνδικαλιστικού κινήματος προς ένα ενιαίο Συνδικάτο και ένα Ταμείο. Να διεκδικήσουμε εργασιακές σχέσεις στη βάση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας και να απαιτήσουμε δημόσια κοινωνική ασφάλιση και δωρεάν περίθαλψη για όλους.
Η Θεσσαλονίκη ειδικά, με τον αγώνα της ΕΡΤ3, έχει να επιδείξει πολύτιμη εμπειρία και αξιόλογες προτάσεις στην προσπάθεια να υπάρξει μια πραγματικά δημόσια ραδιοτηλεόραση, με κοινωνικό-εργατικό έλεγχο. Τι θεωρείς ότι έχει πετύχει αυτός ο αγώνας και ποιες προοπτικές υπάρχουν;
Ο αγώνας αυτός των εργαζομένων της ΕΡΤ3 με αυτοδιαχείριση του προγράμματος κράτησε ελεύθερη και ανοιχτή τη συχνότητα της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης επί δύο χρόνια. Εξέπεμπε κανονικό πρόγραμμα, υπηρετώντας το δημόσιο αγαθό της ενημέρωσης και το πραγματικό περιεχόμενο της δημοκρατίας. Όμως εδώ και ένα χρόνο η ΕΡΤ/ΕΡΤ3 επαναλειτούργησε και επανήλθε στην κυβερνητική κανονικότητα, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Η νέα κυβέρνηση της «πρώτης φοράς αριστερά», που πριν αναλάβει εκθείαζε τα αυτοδιαχειριζόμενα χαρακτηριστικά του αγώνα, προσπέρασε την ομόφωνη πρόταση της γενικής συνέλευσης των εργαζομένων για το «Ποια ΕΡΤ θέλουμε». Ο αγώνας για μια πραγματικά δημόσια ανεξάρτητη ενημέρωση από την ΕΡΤ συνεχίζεται. Πέραν αυτού όμως και μέσα στα συντρίμμια ενός κλάδου που καταρρέει, οι άλλοι δρόμοι που ανοίγονται είναι αυτοί της αναζήτησης νέων μιντιακών δρόμων σε συνεργασία και μαζί με την κοινωνία που μέσα από το παράδειγμα της ΕΡΤ/ΕΡΤ3 έδειξε ότι και θέλει και μπορεί να αξιώσει και να παράξει ελεύθερη και ακηδεμόνευτη ενημέρωση. Ελεύθερα και συνεργατικά μιντιακά εγχειρήματα πρέπει, μπορούν και ήδη αναπτύσσονται.
Βήμα για ουσιαστικό συντονισμό στην ΔΕΘ
Συνεργασία των «από τα κάτω» και όχι ανάθεση
Η φετινή συγκέντρωση στην Καμάρα, στο πλαίσιο της ΔΕΘ, φάνηκε να συσπειρώνει ένα ευρύτερο από κάθε άλλη φορά δυναμικό του κόσμου της αντίστασης και του αγώνα. Θεωρείς ότι αυτό μπορεί να αποτελεί και τον προάγγελο γενικότερων εξελίξεων, ενός μονιμότερου και πιο ουσιαστικού συντονισμού;
Κατά τις φετινές κινητοποιήσεις της ΔΕΘ είναι ευδιάκριτος ένας τρίτος συνδικαλιστικός πόλος, πέραν των καθεστωτικών ΕΚΘ/ΓΣΕΕ και του ΠΑΜΕ. Ένας άλλος κόσμος της αντίστασης και του αγώνα πορεύτηκε στους δρόμους της Θεσσαλονίκης. Είχε προηγηθεί συνεννόηση συνδικαλιστικών και άλλων συλλογικοτήτων διαφορετικών κλάδων του κοινωνικού και εργατικού κινήματος και αποφασίστηκε κοινή πορεία στις κινητοποιήσεις της ΔΕΘ. Συγκεκριμένα, κάλεσαν στην Καμάρα και συμμετείχαν το Καραβάνι Αγώνα και Αλληλεγγύης, η ΒΙΟΜΕ, οι επιτροπές αγώνα ενάντια στην εξόρυξη χρυσού στις Σκουριές, τα Πρωτοβάθμια Σωματεία Θεσσαλονίκης, το Σωματείο Μισθωτών Εκπαιδευτικών, το Ασύνταχτο Μέτωπο Αγώνα Δημοσιογράφων, Κοινό κεντρικό πανό «Δεν θα ζήσουμε σκλάβοι, στους δρόμους θα νικήσουμε». Μαζί βρίσκονταν και αρκετές ακόμη πολιτικές και κοινωνικές συλλογικότητες, ενώ πολύ κοντά, στο Συντριβάνι καλούσε το Fest Άμεσης Δημοκρατίας, το NoBorders και μετανάστες που επρόκειτο να έρθουν στη συγκέντρωση από τα camps. Στη Θεσσαλονίκη πραγματοποιήθηκε ένας πρώτος κοινός βηματισμός αγωνιστικών δυνάμεων της κοινωνίας, με στόχο αυτός να ανοίξει προοπτικά μια κοινή πορεία στο πεδίο των κοινωνικών συγκρούσεων και των προκλήσεων (εργασιακά, θέμα στέγης) που έπονται. Η συνεργασία των από τα κάτω, με τη σύγκλιση των κινημάτων, ενισχύει τις αντιστάσεις που δημιουργούν τις μεγάλες ανατροπές και αυτό που συνέβη στη Θεσσαλονίκη με την κοινή πορεία και την επομένη με τη συνάντηση όλων των κινημάτων δεν είναι παρά μικρά βήματα προς την κοινή αντίσταση όλων αυτών που μας συνθλίβουν.
Επτά χρόνια μνημονιακής λαίλαπας και ενάμιση χρόνο με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, η οποία μοιάζει να πετυχαίνει ότι δεν κατάφεραν οι προηγούμενες. Τελικά, εξακολουθεί να υπάρχει ελπίδα για την ανατροπή «από τα κάτω και από τα αριστερά» ή μήπως κι αυτή …πέθανε μαζί με τις όποιες αυταπάτες;
Η αναγκαιότητα να δοθεί γενικότερη απάντηση στην καταλήστευση της κοινωνίας, οδηγεί στην οργάνωση των αγώνων σε επίπεδο βάσης και όχι ανάθεσης, με συνεύρεση των διαφορετικών ρευμάτων και δράση από κοινού με ανάπτυξη μιας κοινωνικοπολιτικής πρότασης των από τα κάτω. Με αλληλεγγύη, ταξική ενότητα και αδιαμεσολάβητους αγώνες διαρκείας μπορούμε να κινηθούμε ενάντια στην καπιταλιστική βαρβαρότητα προς όφελος των κοινωνικών και εργατικών αναγκών. Είναι μία πρόκληση και ταυτόχρονα ένα στοίχημα της εποχής, στο οποίο θα κριθούμε όλοι, τόσο ο καθένας μας ατομικά όσο και οι συλλογικότητες μέσα από τις οποίες δρούμε και παρεμβαίνουμε καθημερινά.
