David “Voultepsi” Camaeron

του Διονύση Ελευθεράτου

Ο πόλεμος, ο φόβος (εδώ κι αλλού) και οι «Λωλο-Στεφανήδες»…

Τα μάθατε; Αν τυχόν οι Άγγλοι ψη­φίσουν Brexit, ενδέχεται να ξεσπά­σει στην Ευρώπη πόλεμος, πιθανό­τατα Παγκόσμιος. Το είπε ο πρω­θυπουργός τους Ντέιβιντ Κάμερον, μνημονεύοντας μάλιστα πολεμικά ορόσημα της αγγλικής ιστορίας από τον 16ο , 18ο και 19ο αιώ­να. Είδατε προπαγανδιστική «φρεσκάδα»;

Κρίμα που αυτή η βαρυσήμαντη τοπο­θέτηση δεν αρθρώθηκε με σάουντρακ το NoΜore Heroes Anymore των Stranglers. Γιατί να χρειαστεί πάλι να ασκήσουν πολεμικά πατριω­τικά καθήκοντα οι Βρετανοί; Ας ασκήσουν ένα πα­τριωτικό-εκλογικό. Να κρατήσουν τη χώρα τους στην ΕΕ. Να κρατήσουν «εσωτερικώς ειρηνική» την Ευρώπη, που -ποιος ξέρει- σε καμιά εκατοστή χρόνια ίσως σκεφτεί αν θα σταματήσει να σμπαρα­λιάζει χώρες όπως Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη, Συ­ρία… Ω, ναι, Remain στην ΕΕ ή Τρίτος Παγκόσμι­ος. Μπροστά στον πολιτικό τιτάνα Ντέιβιντ Κάμε­ρον ωχριά η δραματουργική ικανότητα του Κανα­δού σκηνοθέτη Τζέιμς Κάμερον, που έκανε ταινία τον Τιτανικό. Μέχρι και την επίθεση της ισπανικής ναυτικής αρμάδας εναντίον της Αγγλίας το 1588 θυμήθηκε ο άνθρωπος. Τι είπατε; «Ότι του φανεί του λωλο-Στεφανή, αρκεί ένα Remain στην κάλ­πη να φανεί…»;

Ε, όχι και να αμφισβητήσουμε την οξυδέρκεια του ανδρός. Δεν θα απειλήσουν, νο­μίζετε, οι Ισπανοί μια «απομονωμένη» Βρετανία, εάν η μπολσεβίκικη μοχθηρία των Podemos και της Ενωμένης Αριστεράς «συνασπιστεί» με την αυτοπεποίθηση που τους διακατέχει, έπειτα από τις εφετινές επιτυχίες της Μπαρτσελόνα και της Ρεάλ σε βάρος των Άρσεναλ και Μάντσεστερ Σί­τι, αντίστοιχα, στο Τσάμπιονς Λιγκ; Αίμα κι άμμος επέρχονται… Φαίνεται, λοιπόν, ότι η αμιγώς οικο­νομική κινδυνολογία δεν επαρκεί για να εξασφα­λίσει σίγουρη, άνετη επικράτηση του Remain. Για σταθείτε, όμως… Ο Κάμερον δεν ήταν που προει­δοποιούσε προ ολίγων μηνών την Κομισιόν ότι ο ίδιος θα απέφευγε να αντιταχθεί στο Brexit, εάν η ΕΕ δεν ικανοποιούσε τις αξιώσεις του Λονδίνου; Το Brexit, που τον Νοέμβριο ήταν έως και προτι­μητέο, τώρα θα απειλούσε να «φέρει» νέα Βατερ­λό ή Τραφάλγκαρ; Αντί απάντησης, μία λέξη: Ξε­τσιπωσιά. Τηρουμένων των αναλογιών, τέτοια ξε­τσιπωσιά επιδεικνύουν κι εδώ (από το 2010-11) τμήματα του ημέτερου πολιτικού κόσμου, κάθε φορά που διαβαίνουν το Ρουβίκωνα και εντάσ­σονταν στο μνημονιακό μπλοκ.

Η «λογική» τους… τετράωνη: Τα πράγματα άλλαξαν, διότι αλλάξαμε εμείς. Η ξετσιπωσιά είναι απαραίτητη, διότι προσ­δίδει -χωρίς χρονοτριβές- την κατηγορηματικότη­τα που χρειάζεται κάθε συστημική εκστρατεία εκ­φοβισμού. Η κατηγορηματικότητα μεγιστοποιεί τη δραματοποίηση, που καλείται να ακυρώσει κάθε λογική σκέψη, να την πνίξει μέσα στις θάλασσες των «ωχ ωχ» και των «λες να;». Για τις πολιτικές και οικονομικές ελίτ η καλλιέργεια του φόβου εί­ναι απολύτως απαραίτητη «τεχνική», σε μία επο­χή κατά την οποία ο καπιταλισμός σπανιότατα- πλέον- τάζει και συνεχώς διατάζει, εκδίδοντας ει­δοποιητήρια του τύπου «προσέξτε, υπάρχουν και χειρότερα από όσα έχετε ήδη βιώσει». Ειδοποιη­τήρια που γεννήθηκαν από ανακυκλωμένο χαρ­τί παλιών «κοινωνικών συμβολαίων» και, άχρη­στων πλέον, εχεγγύων σιγουριάς, τουλάχιστον στις συνθήκες διαβίωσης της μεσαίας τάξης. Είναι, βε­βαίως, εντυπωσιακό να βλέπεις έναν «φλεγματι­κό» Βρετανό πρωθυπουργό να ξεπερνά κατά πολύ τις επιδόσεις της… Σοφίας Βούλτεψη, που κάποτε μας προειδοποιούσε ότι θα «πολεμούσαμε» μετα­ξύ μας, για να αρπάξουμε εγκαίρως χαρτιά υγεί­ας, εάν δεν συνεχίζαμε να υπομένουμε μνημόνια. Εντυπωσιακό, αλλά όχι ανεξήγητο: Το πλήρωμα των μεγάλων καραβιών τις μεγάλες φουρτούνες θα φοβηθεί, αν φοβηθεί. Με τέτοιες «πρέπει» να το απειλήσεις. Ο φόβος για να θριαμβεύσει χρει­άζεται «σοβαρούς», θεσμικούς «λωλο- Στεφανή­δες» και ακροατήρια που, μέσα στην αγωνία τους, θα ξεχνούν να αναζητήσουν σχέσεις «αιτίου-αιτι­ατού».

Θα αυξηθεί ο κίνδυνος… πολέμου με το Brexit, είπε σήμερα ο Κάμερον! Τι άλλο θα ακούσουν οι πολίτες του πιο ορθολογικού έθνους;

— Π.Παπακωνσταντίνου (@PPapacon) May 9, 2016

Ημέτερο, εγχώριο παράδειγμα: Όταν ακό­μη και μια ακαδημαϊκή νύξη του Πρ. Παυλόπου­λου περί ανθρώπων και νομίσματος εκλαμβάνε­ται ως…ευρω- παρεκτροπή, είναι φανερό πως στην ελληνική αποικία χρέους οι συνήθεις ιεροεξετα­στές θα απαγορεύουν διαρκώς κάθε σοβαρή συ­ζήτηση περί σχεδίου εξόδου από την Ευρωζώνη. Εν προκειμένω οι «λωλο-Στεφανήδες» φωστήρες ξέρουν και γεωγραφία… «Θέλετε να γίνουμε Βε­νεζουέλα;», διερωτώνται… Λες και ανήκε η Βενε­ζουέλα σε κάποια ευρύτερη νομισματική ένωση, από την οποία και αποχώρησε. Λες και η ελληνι­κή οικονομία στηρίζεται στην παραγωγή πετρελαί­ου, από την πτώση της τιμής του οποίου πλήττε­ται καίρια. Λες και όσα συμβαίνουν στη γειτονική -της Βενεζουέλας- Αργεντινή, όπου σε ελάχιστο χρόνο η νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση Μάκρι «κα­τάφερε» να «πιστωθεί» δεκάδες χιλιάδες απολύ­σεις (και στον ιδιωτικό τομέα «φιλεδέδες» μας…) και ραγδαίες ανατιμήσεις ειδών λαϊκής κατανάλω­σης, αλλά και να «γεμίσει» τους δρόμους με διαδη­λωτές, δεν παραδίδουν μαθήματα διεθνώς «αντι­προσωπευτικότερα» από τις περιπτώσεις κρατών που -κακώς, κάκιστα- άφησαν την οικονομία τους να στηρίζεται σε έναν μόνο πυλώνα. Εν προκειμέ­νω το πετρέλαιο.

Το ότι οι πολιτικές και οικονομι­κές ελίτ στηρίζονται τόσο στο φόβο, διαμηνύει την ανεπάρκεια των «χαρτιών» που διαθέτουν. Ο φό­βος όμως για την ώρα κυριαρχεί, άρα η αδυναμία όλων ημών των «από την εδώ πλευρά του λόφου» είναι απείρως σοβαρότερη. Ας γελάμε με τις χο­ντράδες των «λωλο-Στεφανήδων», αρκεί να μην ξεχνάμε ότι δεν έχουμε καταφέρει να ακυρώσου­με τη διεισδυτικότητά τους. Γιατί; Μερικές «ψαγ­μένες» απαντήσεις θα