Από τις εκδόσεις ΚΨΜ κυκλοφορεί η ποιητική συλλογή του Κίμωνα Ρηγόπουλου Στο πλήρωμα του τρόμου Περί ποιήσεως ο λόγος. Ποίηση σύγχρονη, βαθιά υπαρξιακή, μα και επαναστατική συνάμα.
του Αντώνη Κάσιτα,
Παίρνοντας στο χέρι την ποιητική συλλογή του Κίμωνα Ρηγόπουλου, σκέφτεσαι: Από ποιο παρελθόν κατάγεται η ποίηση αυτή… σε ποιο μέλλον ταξιδεύει… είναι οι λέξεις σμιλευμένες μία – μία με τη σμίλη και το σφυρί της ενδοσκόπησης. Και αναρωτιέσαι πάλι: πόσο βαθιά στα θολά νερά του «υπάρχειν» μπορεί να βυθιστεί ένας ποιητής, όταν δε ο ποιητής αυτός είναι και άνθρωπος του δρόμου, εκεί που πλάθονται και συναντιόνται συνειδήσεις, τότε η ποίηση επεξεργάζεται και αναλύει βαθιά και «ό,τι το κοινωνικόν».
Ο Ρηγόπουλος αναλύει εξαιρετικά την ομορφιά, που σαν άνθρωποι ονειρευόμενοι έναν άλλο κόσμο, οφείλουμε να την υπερασπιζόμαστε με περίσσιο φανατισμό: «…μου ήρθαν στο σώμα μου τα λόγια σου: να είσαι εύπιστος στην ομορφιά, ακόμα κι όταν ψεύδεται δεν θα σε διαψεύσει ποτέ».
Μα και οι ήττες που μας στοιχειώνουν ακόμη σήμερα μέσα από την κάθαρση αποκτούν άλλη διάσταση: «…θα μαζέψω και πάλι τη μπάλα από τα δίχτυα μου, θα βάλω τα κλάματα κατά τα καθιερωμένα, θα με αγγίξει στον ώμο αυτός που θα σκοράρει… Μεγάλη καρδιά που έχει ο νικητής! Και θα ζω με την ελπίδα ότι η επόμενη εκτέλεση δεν θα είναι εικονική». Είναι αυτές οι προσδοκίες της ζωής που έχουν μείνει κριμένες στα βαθιά του καθενός (ύπαρξη;) που όμως επιστρέφουν παντού και πάντα γι’ αυτό το αδικαίωτο, γι’ αυτήν τη ζωή, γι’ αυτή την κοινωνία, που όλο «θέλει», μα η απελευθέρωση καταντά όνειρο μακρινό. Ο Ρηγόπουλος με τη γραφίδα υπό μάλης βαδίζει στους δρόμους της συλλογικής αγωνίας και χρησιμοποιώντας τη γραφίδα ως ξυραφι, χαράζει στα σώματα χαρακιές για να αιμορραγήσει η ψυχή να βγουν τα μέσα έξω επιτέλους, να ξεχυθούν ξανά τα όνειρα, να βαφτούν χρώματα τα ανήλιαγα, τα γκρίζα: « Εμένα η δουλειά μου είναι να ονειρεύομαι, με τον τίμιο ιδρώτα του ονείρου μου ξυπνώ πηδώντας σαν αγρίμι από όνειρο σε όνειρο…» Τι να μας πει πια η ιστορία όταν τίποτα δεν έχουμε διδαχτεί από αυτήν, παραμυθιαζόμαστε μόνο κοιτάζοντας προς τα πίσω αφού σαφώς δεν έκανε κανένας μας τίποτα για να γυρίσει ο τροχός, να υπάρξει η νομοτελειακή κίνηση, που τείνει να γίνει κουβάρι νεκρών κυττάρων μέσα στο αδιέξοδο που: ΚΑΘΕΙΣ ΕΦ’ Ω ΕΧΑΘΗ, για να μιλήσω με άλλα παλιότερα λόγια του ποιητή: «… και εσείς σκαλίζεται ακόμη τα μνημεία της. Γιατί τα βάζετε με τη σκουριά; Δεν αναμοχλεύεται η ομορφιά, μόνο στην ώρα της υπάρχει. Αφήστε τα επιτέλους να γεράσουν φυσικά για να έχει και ο δικός μας θάνατος το νόημά του».
Οποία δυσκολία να γράφεις για ένα φίλο και σύντροφο, στα δύσκολα και στα εύκολα κι απλά της καθημερινότητας… όμως με σταθερό χέρι χτυπώ το πληκτρολόγιο, ως τύμπανο πολέμου, συνεπαρμένος συνεχώς από αυτό που ονομάζεται ποίηση στην ολότητα ή «εκ βαθέων εκέκραξα σοι», γιατί… αυτό ακριβώς είναι η ποίηση του Κίμωνα Ρηγόπουλου.
Αφήνομαι στο παραμύθι: Αυτή η ζωή, η υποταγμένη, δεν υποτάσσεται… το έχω καταλάβει… Θα πάρω, το λοιπόν, από το χέρι όλα τα καλά παιδιά και αφού μεθύσουμε σε ότι πιο τρισάθλιο παρακμιακό καφενέ βρούμε, θα λάβουμε ανά χείρας κύμβαλα και κροτίδες και θα αρχίσουμε να βαράμε άγρια μεσάνυχτα μπας και κάνουμε γυμναστική στη μνήμη, αφού ούτως πως η ομορφιά είναι παρούσα μέσα στο DNA των κυττάρων μας ή μέσα στη δικιά μας ποίηση…
Η παρουσίαση της συλλογής θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη 17 Μαΐου, στις 8.30 μ.μ., στο Polis Art Cafe, Πεσματζόγλου 5 και Σταδίου. (Στοά του Βιβλίου)
