Η συμφωνία κυβέρνησης ΕΕ για το δημοσιονομικό κόφτη δαπανών, είναι η πιο αδιαμφισβήτητη απόδειξη για το τι σημαίνει ζωή μέσα στη σύγχρονη Βαστίλη των λαών, την Ευρωπαϊκή Ένωση. Τι μάθαμε αυτή την εβδομάδα; Πως κάθε απόκλιση από το ευρωμνημόνιο, θα αντιμετωπίζεται από έναν αυτοματοποιημένο μηχανισμό, που θα σφαγιάζει ανάλογα δικαιώματα και ανάγκες. Η Ιερή Συμμαχία ΕΕ – ΔΝΤ – κεφαλαίου επιβάλλει στην Ελλάδα τις σφαγιαστικές ρυθμίσεις, όπως ο κόφτης, με τον πιο αποκρουστικό και αντιλαϊκό τρόπο. Δεν είναι όμως ελληνική πρωτοτυπία, ούτε μνημονιακή πατέντα μόνο. Προβλέπεται από το Δημοσιονομικό Σύμφωνο, που ισχύει σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση από 1/1/2013.
Αποτελεί δηλαδή συστατικό στοιχείο της ΕΕ, που ενεργοποιείται όταν κάποιο κράτος μέλος αποκλίνει από τις ασφυκτικές δημοσιονομικές προβλέψεις της ολοκλήρωσης. Να γιατί είναι επιτακτικά αναγκαία η πάλη για αποδέσμευση – έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η θέση αυτή αποτελεί λυδία λίθο για την Αριστερά, για το εάν μια πολιτική είναι πραγματικά αριστερή. Δεν υπάρχει πλέον περιθώριο για καμία αυταπάτη περί φιλολαϊκής αλλαγής της ΕΕ ή για επιμέρους απαντήσεις, όπως η έξοδος από το ευρώ, που όχι μόνο μετατρέπουν την αναγκαία ρήξη σε σίριαλ σταδίων, αλλά μεταθέτουν το ζήτημα αποκλειστικά στο νόμισμα, ενώ το πρόβλημα είναι η απελευθέρωση από τα δεσμά του αντιλαϊκού σφαγείου και του κοινοβουλευτικού ολοκληρωτισμού, που επιβάλλει συνολικά η ΕΕ. Η μάχη για αποδέσμευση από το ευρώ και την ΕΕ, που δίνουν σταθερά οι δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς στην Ελλάδα, πρέπει να κλιμακωθεί.
Σήμερα, που μεγαλώνει η τάση εξόδου από την Ευρωπαϊκή Ένωση (48% στην Ιταλία και 41% στην Γαλλία δήλωσαν σε δημοσκόπηση πως θα ψήφιζαν υπέρ της εξόδου, σε ενδεχόμενο δημοψήφισμα) και προσπαθεί να την καρπωθεί η ακροδεξιά και οι εθνικιστές, είναι ώρα για ακόμα πιο δυναμική παρέμβαση των αντικαπιταλιστικών, αντιιμπεριαλιστικών και διεθνιστικών δυνάμεων.
