Στην ταινία Sirat οι πρωταγωνιστές, δυτικοί – λευκοί ρέιβερς, χώνονται βαθιά στη Σαχάρα για να φτάσουν στο επόμενο ρέιβ πάρτι, παρότι στο φόντο έχει μόλις ξεσπάσει ο Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος. Μοιάζουν βέβαιοι πως ό,τι συμβαίνει γύρω τους αφορά κάποιους άλλους και ότι οι ίδιοι θα συνεχίσουν τη ζωή τους σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Μέχρι που η πραγματικότητα τους διαψεύδει τραγικά.
Έχοντας κυκλοφορήσει λίγες εβδομάδες πριν η επίθεση ΗΠΑ–Ισραήλ στο Ιράν πυροδοτήσει μια νέα πολεμική ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή, η ταινία μοιάζει σχεδόν προφητική. Όχι επειδή κατ’ ανάγκη οδηγούμαστε στον Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αλλά επειδή η Ευρώπη, και ιδιαίτερα η Ελλάδα και η Κύπρος που συνορεύουν με τη φλεγόμενη ζώνη, μοιάζουν να διολισθαίνουν προς ενεργό εμπλοκή σε έναν πόλεμο χωρίς σαφές τέλος και με τρομακτικές προοπτικές κλιμάκωσης.
Η εμπλοκή αυτή δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη εχθρικά στρατεύματα στους δρόμους ούτε επίσημη κήρυξη πολέμου. Αρκεί να συνηθίσουμε σε μια νέα κανονικότητα φόβου και περιορισμών, όπου ο θάνατος σε δόσεις θα είναι στην ημερήσια ατζέντα – κάτι σαν την πανδημία.
Ήδη απόστρατοι αξιωματικοί και κάθε είδους αναλυτές κάνουν «τάλιρα» την εμπλοκή: άλλος συγκρίνει πιθανό πλήγμα με τα τροχαία, άλλος, όπως ο Άγγελος Συρίγος, ντύνει την παρουσία της φρεγάτας «Κίμων» στην Κύπρο με αρχαιοελληνικούς συμβολισμούς. Την ίδια ώρα, στις οθόνες παρελαύνουν σακίδια έκτακτης ανάγκης, καταφύγια και εικόνες εκκενώσεων οικισμών γύρω από το Ακρωτήρι.
Μέσω της εξοικείωσης, σιωπηρά μας οδηγούν σε μια διολίσθηση προς τον πόλεμο. Είναι ώρα τώρα το αντιπολεμικό κίνημα να βγει μπροστά, βάζοντας φρένο στα πολεμοχαρή σχέδια κυβέρνησης, ΗΠΑ, Ισραήλ και ΕΕ — πριν βόμβες διαψεύσουν τη δική μας αμεριμνησία, όπως στους πρωταγωνιστές του Sirat.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν που κυκλοφόρησε στις 7-8 Μαρτίου 2026
