του Δημήτρη Τζιαντζή
Ούτε γενοκτονία, ούτε εθνοκάθαρση αποτελούν οι συνεχόμενοι πνιγμοί προσφύγων στο Αιγαίο που προσπαθούν να περάσουν από την Τουρκία στην Ελλάδα. Για τη διεθνή κοινότητα οι θάνατοι αποτελούν απλά μια «ασύλληπτη τραγωδία» που προκαλεί σε όλους μια τεράστια θλίψη αλλά κανείς δεν δείχνει διατεθειμένος να αναλάβει το κόστος και να προχωρήσει σε άμεσες ενέργειες για να μπει ένα τέλος. Η διεθνής κοινότητα, ακόμα και η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες περιορίζονται στις εκκλήσεις να ενισχυθούν οι επιχειρήσεις έρευνας και διάσωσης περαιτέρω στην περιοχή προκειμένου να μειωθεί ο αριθμός των πνιγμένων.
Περίπου 3.500 άνθρωποι έχουν χαθεί φέτος στους υγρούς τάφους σε Αιγαίο και Μεσόγειο. Από τον Σεπτέμβρη εκατοντάδες άνθρωποι, ανάμεσά τους πάμπολλα βρέφη και μικρά παιδιά έχουν χάσει τη ζωή τους ή αγνοούνται στα θαλάσσια ύδατα μεταξύ Ελλάδας και Τουρκία. «Κάθε μέρα, δύο Αϊλάν»… έγραψε το πρωτοσέλιδο της η γαλλική Λιμπερασιόν. Πρώτη διδάξασα η κυβερνητική Αυγή με ένα δακρύβρεχτο αλλά πολιτικά γενικόλογο πρωτοσέλιδο με τίτλο «Έχε το νου σου στο παιδί…, γιατί αν γλιτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα». Όπως η κοινωνική εξαθλίωση από τις πολιτικές των μνημονίων βαφτίζεται «ανθρωπιστική κρίση», έτσι και το έγκλημα στο Αιγαίο βαφτίζεται από την κυβέρνηση γενικά και αόριστα ανθρωπιστικό δράμα που προφανώς απαιτεί την κατάλληλη φιλανθρωπική διαχείριση…
Με περιφρόνηση μίλησε ο Αλ. Τσίπρας στη Μυτιλήνη για όσους θέλουν «μονομερώς να πέσει ο φράχτης στον Έβρο» (λες και θα μπορούσε να πέσει …«διμερώς») κι επισήμανε τον κίνδυνο των θανάτων από νάρκες. Όμως αυτός που «δεν έχει ιδέα» τι σημαίνει φράχτης στον Έβρο είναι ο ίδιος ο πρωθυπουργός αφού τα ελληνοτουρκικά σύνορα είναι αποναρκοθετημένη ζώνη και από τις δύο πλευρές σύμφωνα με τη Σύμβαση της Οττάβα και με την ελληνο-τουρκική συμφωνία του 2003 για απομάκρυνση όλων των ναρκών. Ο ίδιος ο φράχτης είναι φονικό όπλο αφού, όποιος επιχειρήσει να σκαρφαλώσει, αγκυλώνεται και παγιδεύεται στις λεπίδες του που λειτουργούν σαν αγκίστρι: με την παραμικρή κίνηση του «εισβολέα» αυτές μπήγονται πιο βαθιά στη σάρκα οδηγώντας σε θάνατο από αιμορραγία!
Στο διαφωτιστικό άρθρο του στην προχθεσινή Εφημερίδα των Συντακτών, ο καθηγητής Γιώργος Τσιάκαλος, εξηγεί ότι ο φράχτης δεν είναι απλά μέρος αλλά θεμέλιο ενός «σύνθετου φονικού συστήματος που εγκαθιδρύθηκε στα σύνορα του Έβρου με σκοπό να αποτρέπει κάθε ασφαλή αναζήτηση προστασίας στη χώρα μας και να κατευθύνει τους πρόσφυγες σε θανατηφόρες διαδρομές».
Όμως η κυβέρνηση επιμένει στο ψέμα και στο θράσος. Ο δικός μας φράκτης μήκους 12 χιλιομέτρων είναι …αριστερός και καλός ισχυρίστηκε λίγο-πολύ ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Νίκος Τόσκας: «δεν μπορούμε να μπούμε στην εξίσωση ότι ο φράχτης μας είναι ίδιος με τους απάνθρωπους φράχτες στην Κεντρική Ευρώπη, διότι αυτή η εξίσωση είναι και άδικη και εκ του πονηρού».
Ωστόσο, ο φράχτης υψώνεται εκεί όπου τα σύνορά μας με την Τουρκία δεν είναι το ποτάμι και οι άνθρωποι μπορούν να προσεγγίσουν το ελληνικό έδαφος με τα πόδια, όπως έκαναν επί πολλά χρόνια μετά την κατάργηση των ναρκοπεδίων. Το γκρέμισμά του δεν θα είχε μόνο συμβολικό χαρακτήρα, αλλά θα έσωζε χιλιάδες ζωές.
Με φόντο τις τρεις γιαγιάδες που ταϊζουν το μωρό από τη Συρία, πρόβαλε η ΕΡΤ τις δηλώσεις του Τσίπρα για το μεταναστευτικό. Μια κακόγουστη επιλογή, αφού καλύτερα θα ήταν να διάλεγε για φόντο τις τρεις μάγισσες του Μάκβεθ αφού αυτές συμβολίζουν τη φονική ευρωπαϊκή αγκαλιά. Την πανανθρώπινη αλληλεγγύη την εκφράζει ο λαός και όχι η κυβέρνηση, που πριν μια εβδομάδα έπνιξε στα δακρυγόνα τους διαδηλωτές που κινήθηκαν προς το θανατηφόρο φράχτη. Και είναι τουλάχιστον κωμικό ο ΣΥΡΙΖΑ, η νεολαία του και τα κομματικά ΜΜΕ να ζητούν την κατάργηση του φράχτη (κάτι που ήταν προεκλογική δέσμευση) και η «υπεύθυνη» κυβέρνηση να τραβάει το αυτί στους αδαείς.
Η κυβέρνηση δεν τολμά να μιλήσει τη γλώσσα της αλήθειας. Η κυβερνητική εκδοχή του «ανήκομεν εις την Δύσιν» σημαίνει ότι είμαστε συνεργοί στο φόνο χιλιάδων ανθρώπων που θέλουν και αυτοί να ανήκουν στη Δύση, αλλά έρχονται από την Ανατολή. Η ΕΕ και φυσικά η ελληνική κυβέρνηση εκτιμούν ότι το άνοιγμα ασφαλούς χερσαίου περάσματος θα οδηγούσε σε αύξηση των προσφυγικών ροών και σε πολιτικό επίπεδο αυτό θα ισοδυναμούσε με πρόσκληση. Καθώς δεν μπορούν να το παραδεχτούν ανοιχτά σε επικοινωνιακό επίπεδο προβάλλεται η δικαιολογία ότι αυτό θα οδηγούσε σε συνωστισμό μεταναστών και σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις στον Έβρο και στις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ καθώς «δεν υπάρχουν οι υποδομές» για την υποδοχή ενός τόσο μεγάλου αριθμού ανθρώπων. Υπάρχουν όμως οι «υποδομές του θανάτου» για την εξόντωση μεγάλου μέρους των προσφύγων και για την αποθάρρυνση όσων δεν έχουν ακόμα διασχίσει το Αιγαίο.
