Του Ηλία Βάσσου
Αυτό που αναμενόταν έγινε… ΟΥΕΦΑ και ΦΙΦΑ έστειλαν επιστολή στην Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία ΕΠΟ με τη σημείωση να ενημερώσει την κυβέρνηση. Εκεί γνωστοποιείται η πρόθεση τους να εφαρμόσουν τις διατάξεις των καταστατικών τους, σε περίπτωση που το νομοσχέδιο Κοντονή ψηφιστεί από την ελληνική Βουλή. Κι αυτό σημαίνει πως η ΕΠΟ αποβάλλεται από τις διεθνείς ομοσπονδίες και παύει η συμμετοχή των ελληνικών ομάδων και της Εθνικής στις διεθνείς διοργανώσεις.
Από τις μέχρι στιγμής εξελίξεις προκύπτουν ορισμένα συμπεράσματα. Πρώτον, άλλη μια φορά η Αριστερά (κυβερνητική και μη) δείχνει ότι έχει τόση σχέση με τον αθλητισμό όση ο φάντης με το ρετσινόλαδο. Ο ΣΥΡΙΖΑ αδυνατώντας να ελέγξει την ΕΠΟ και την επίσημη δομή του ποδοσφαίρου (για τις ΠΑΕ και τη Σούπερ Λίγκα έτσι κι αλλιώς δεν γίνεται λόγος) προσπαθεί από τα πάνω και χωρίς καμία στήριξη στο χώρο (σωματεία, αθλητές, προπονητές κ.ά.), γύρω απ’ αυτόν (φίλαθλοι, σύνδεσμοι οπαδών) αλλά και στην κοινωνία, τα κινήματα και τις συλλογικότητές της, να υλοποιήσει την παρέμβασή του νομοθετικά. Από την άλλη, το ΚΚΕ μεταφέρει τη λύση των προβλημάτων στο καθεστώς λαϊκής εξουσίας που επαγγέλλεται, χωρίς να λέει τίποτα για το παρόν και το εγγύς μέλλον (πέραν της καταγγελίας της υπάρχουσας κατάστασης).
Δεύτερο, στο χώρο του ποδοσφαίρου «παίζουν» μόνοι τους οι μεγαλοεπιχειρηματίες των ΠΑΕ και το αντιδραστικό παραγοντικό κατεστημένο που διαμορφώθηκε, ανδρώθηκε και ρίζωσε μεταπολεμικά στη χώρα μας, επιβάλλοντας την αντίληψη «μακριά η πολιτική από τον αθλητισμό» και απορροφώντας τους κραδασμούς από τις κατά καιρούς προσπάθειες εκδημοκρατισμού του χώρου και πλατιάς συμμετοχής στην οργανωτική δομή του ποδοσφαίρου (κυρίως στα σωματεία). Τρίτον, επιβεβαιώνεται ότι οι διεθνείς οργανισμοί (ΦΙΦΑ, ΟΥΕΦΑ) αποτελούν τα όργανα διαχείρισης και διοίκησης ενός παγκόσμιου, μονοπωλιακού τύπου, συστήματος (αθλητικοί και τηλεοπτικοί οικονομικοί κολοσσοί, παγκόσμιο δίκτυο ποδοσφαιρικού τζόγου και διαπλεκόμενα πολιτικοοικονομικά συμφέροντα), που ελέγχει απόλυτα το ποδόσφαιρο.
Σ’ αυτήν την εξαιρετικά δυσμενή περίοδο, για την όποια παρέμβαση σε προοδευτική και ριζοσπαστική κατεύθυνση, υπάρχει άραγε φως; Μόνο η ανάπτυξη, παρέμβαση και δράση ενός ενιαίου μαζικού κινήματος που θα στηρίζεται πρώτα απ’ όλα σε αθλητές, προπονητές, επιστήμονες και όσους με οποιονδήποτε τρόπο εμπλέκονται ενεργά με τον αθλητισμό αλλά και σ’ όλους εκείνους που ενδιαφέρονται για τον αθλητισμό και ειδικότερα για το ποδόσφαιρο (χωρίς να ζουν απ’ αυτό ή γι’ αυτό), μπορεί να δημιουργήσει τις βάσεις για να υπάρξει στο μέλλον κάτι καλύτερο: Επαναφέροντας στο προσκήνιο τις λέξεις παιχνίδι και άθληση αντί των λέξεων προϊόν και επιχείρηση. Προτάσσοντας την κοινωνικοποίηση μέσω της ατομικής και συλλογικής προσπάθειας, το συναγωνισμό με όρους και κανόνες όπου αυτό είναι αναγκαίο και τη χαρά που δίνει το θέαμα, ενάντια στην αποξένωση, την αλλοτρίωση, τον ακραίο ανταγωνισμό, τη νίκη σαν αυτοσκοπό και τον τυφλό φανατισμό, επαναφέροντας το αθλητικό σωματείο (δεν μιλάμε για τις μεγάλες ΠΑΕ) στο ρόλο μιας ακόμη συλλογικότητας ενταγμένης και σε αλληλεπίδραση με τις τοπικές κοινωνίες.
Για να επανέλθουμε, το θέμα δεν είναι αν υπάρχει ή όχι παρέμβαση σε θέματα του καταστατικού λειτουργίας της ΕΠΟ, αλλά ποιο είναι το καταστατικό της, τι διασφαλίζει και πώς μπορεί να αλλάξει κάτω από την πίεση και τη διεκδίκηση. Όχι με παρεμβάσεις που δεν στηρίζονται πουθενά και πολύ περισσότερο βρίσκονται στη λογική ότι η παρέμβαση είναι θεμιτή ή αθέμιτη ανάλογα με το ποιος την επιχειρεί. Το να χαράξεις άλλο δρόμο είναι το ζητούμενο, αλλά αν περπατάς ξυπόλητος σε ένα δρόμο γεμάτο αγκάθια δεν είναι σοφό και αποτελεσματικό. Η «επιχείρηση Κοντονή» ή θα ναυαγήσει ή θα φτιασιδωθεί, ώστε να είναι αποδεκτή από τους «βασιλείς» του βασιλιά των σπορ.
