του Μιχάλη Ψύλου
Από το 2010 λέγαμε ότι με τα Μνημόνια σώθηκαν οι γαλλογερμανικές τράπεζες και όχι η Ελλάδα. Τότε πολλοί, ακόμη και καλοπροαίρετα, δεν συμφωνούσαν ή διατηρούσαν έντονες επιφυλάξεις γι’ αυτή την άποψη. Σήμερα όμως η επιβεβαίωση έρχεται πανηγυρικά ακόμη και από τους ίδιους τους… διασώστες. Ανάλυση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου που αποκαλύπτει η βρετανική οργάνωση Jubilee Debt Campaign αποδεικνύει ότι πάνω από το 90% των χρημάτων που δανείστηκε η Ελλάδα από το ΔΝΤ, τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, χρησιμοποιήθηκαν για τη σωτηρία των τραπεζών της Γαλλίας και της Γερμανίας και επιστράφηκαν στους δανειστές, ενώ λιγότερο από το 10% εξυπηρέτησε πραγματικές ανάγκες του ελληνικού λαού.
Τα αριθμητικά στοιχεία περιλαμβάνονται στην έκθεση με τίτλο Έξι βασικά στοιχεία για το χρέος της Ελλάδας και τις επικείμενες εκλογές που έδωσε στη δημοσιότητα η βρετανική οργάνωση την περασμένη Τρίτη. Όπως αναφέρεται στην έκθεση της βρετανικής οργάνωσης, «από το 2010 το ΔΝΤ, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έχουν δανείσει στην Ελλάδα 252 δισ. ευρώ. Την ίδια περίοδο 232,9 δισ. δαπανήθηκαν για την αποπληρωμή του ελληνικού χρέους, χωρίς να υπολογιστούν τα “δώρα” που δόθηκαν στους κερδοσκόπους για να αποδεχτούν την αναδιάρθρωση του χρέους με το περιβόητο PSI το 2012. Αυτό σημαίνει ότι λιγότερο από το 10% των δανείων χρησιμοποιήθηκε για άλλους σκοπούς».
Η Jubilee Debt Campaign αναφέρει επίσης: «Το 2010 σχεδόν όλο το χρέος του ελληνικού δημοσίου ήταν σε ιδιωτικούς φορείς, όπως οι τράπεζες. Σήμερα το 78% έχει περάσει στον δημόσιο και θεσμικό τομέα, κυρίως στις χώρες της Ευρωζώνης, στον EFSF και στο ΔΝΤ». Αναλυτικότερα, σήμερα το χρέος της Ελλάδας είναι ακόμη 317 δισ. ευρώ εκ των οποίων τα 247,8 δισ. –το 78%– είναι στα χέρια της τρόικας. «Ο συνδυασμός ήταν θανατηφόρος: Η ελληνική οικονομία συνετρίβη και το δημόσιο χρέος αυξήθηκε από 133% του ΑΕΠ το 2010 σε πάνω από 174% σήμερα» αναφέρει η έκθεση.
Όπως λέει ο Τιμ Τζόουνς, οικονομολόγος της βρετανικής οργάνωσης «οι ευρωπαϊκές και ελληνικές τράπεζες διασώθηκαν, ενώ το χρέος έμεινε στον ελληνικό λαό. Αυτό ήταν το αποτέλεσμα μιας άδικης αντιμετώπισης μιας οικονομικής κρίσης, όπως συνέβη σε πολλά μέρη του αναπτυσσόμενου κόσμου στη δεκαετία του 1980 και του 1990. Το χρέος πρέπει να διαγραφεί. Χρειαζόμαστε μια νέα διαδικασία για την αντιμετώπιση των κρίσεων χρέους, έτσι ώστε οι δανειστές να μην εξακολουθήσουν να σώζονται, αφήνοντας το κόστος στους λαούς».
Η έκθεση της Jubilee Debt Campaign επιβεβαιώνει απλά αυτό στο οποίο συγκλίνουν σχεδόν όλοι οι αναλυτές στην Ευρώπη: Το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο. Και το σημαντικότερο: Μπορεί να διαγραφεί πολύ μεγάλο μέρος του χρέους χωρίς ουσιαστικά να ανοίξει… μύτη. Γιατί σήμερα η Ελλάδα δεν χρωστάει σε ιδιωτικές τράπεζες, αλλά σε κράτη της ευρωζώνης, ευρωπαϊκούς θεσμούς και στο ΔΝΤ. Αν λοιπόν μια ελληνική κυβέρνηση ζητήσει επίμονα να κουρευτεί το χρέος τα πάντα συναρτώνται με την πολιτική βούληση των ηγετών. Η Ελλάδα μέσω των Μνημονίων έχει δεθεί μεν χειροπόδαρα από τους ξένους δανειστές, αλλά όταν το 78% του χρέους της έχει «ευρωκρατικοποιηθεί» σημαίνει ότι η επίλυση του προβλήματος μπορεί να γίνει αντικείμενο διαπραγμάτευσης σε πολιτικό επίπεδο, καθώς δεν υπάρχει πλέον κίνδυνος για το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα. Τα ποσά που αναλογούν σε κάθε χώρα της Ευρωζώνης, είναι απολύτως χειρίσιμα από οικονομική σκοπιά.
