του Θανάση Σκαμνάκη
Είναι δυό κόσμοι που συναντιούνται και χωρίζουν αδιάκοπα, ανήκουν στην ίδια εποχή αλλά σκέφτονται προς άλλη. Μερικές φορές μπερδεύονται, νομίζουν ένας πως μπορεί να εισδύσει στον άλλον, αλλά αυτό κρατάει πάντα λίγο, κάποιο διάστημα ή μόνο μια περίοδο. Η σύγκρουσή τους είναι χωρίς ειρήνη και ανακωχές, γιατί είναι καθολική και διαρκής.
Οι άνθρωποι συχνά αυταπατώνται πως μπορεί οι κόσμοι αυτοί να συμβιώσουν, μπορεί και κάποιοι, ίσως και πολλοί, να προσχωρούν σ’ εκείνον που έχει νικήσει –οι νικητές ακόμα κι όταν δεν έχουν αίγλη έχουν εξουσία και δύναμη– αλλά η πραγματικότητα αμείλικτη και ανατρεπτική δεν επιτρέπει τον επί πολύ εφησυχασμό. Και διαλύει πάντα τις αυταπάτες.Ακόμα κι αν μερικές φορές όχι έγκαιρα. Αισθητές ή ανεπαίσθητες αιτίες ξαναφέρνουν στο προσκήνιο τη σύγκρουση.
Και εντέλει, όσα και να πιστεύει ο κάθε άνθρωπος ξεχωριστά, τα γεγονότα είναι που ορίζουν την τροπή.
Οι αυταπάτες πάντως είναι το «προνόμιο» των κάτω. Οι πάνω δεν εφησυχάζουν ποτέ. Αυτοί ξέρουν καλά, γι’ αυτό δεν επαναπαύονται σε προσωρινές ρυθμίσεις.
Η υπόθεση του Νίκου Ρωμανού επιβεβαιώνει του λόγου το ασφαλές. Ένα κράτος αναίσθητο και μια εξουσία κυνική. Όταν ο υπουργός ζητάει από τους γονείς να συνετίσουν το παιδί τους που κάνει απεργία πείνας διεκδικώντας το δικαίωμα του, πιστοποιεί πως ζει στον κόσμο όπου κανένα δικαίωμα και καμία ιδέα δεν είναι ανώτερα από την ατομική επιβίωση και κυρίως το ατομικό συμφέρον. Αυτή είναι μια αυτόματη σκέψη, τόσο αυτονόητη και τόσο ενταγμένη στην καθημερινότητά τους, όσο και οι καθημερινές σωματικές ανάγκες.
Ο κόσμος των υπουργών αρνείται να δει τον άλλο, δεν μπορεί να καταλάβει πως είναι δυνατόν άνθρωποι να διακινδυνεύουν τη ζωή τους προκειμένου να υπερασπιστούν τις αξίες τους. Για τον κόσμο του υπουργού, των υπουργών και των δικαστών, αυτές είναι οι πραγματικά επικίνδυνες και ανατρεπτικές ιδέες. Είναι η ουσία της τρομοκρατίας. (Καθώς τι είναι τρόμος ορίζεται με βάση αυτόν που τρομάζει).
Συνεπώς τα περιθώρια ανθρώπινων σκέψεων στενεύουν. Ξέρουν πόσο αμείλικτος είναι ο πόλεμος των δύο κόσμων, ακόμα κι όταν δεν έχει πάρει αμείλικτες μορφές.
Το πρόβλημα ωστόσο δεν είναι το πόσο έχουν αφομοιώσει αυτή την αλήθεια οι πάνω, αλλά το πόσο δεν την έχουν αφομοιώσει οι κάτω.
Τα σημάδια πάντως δείχνουν προς τυφώνες. Από εκείνους που σαρώνουν και την αλαζονεία των «μεγάλων» και τις αυταπάτες των «μικρών».
