του Δημήτρη Σταμούλη
Μετά την 24ωρη απεργία-τουφεκιά των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, τι; Πώς μπορεί το μαχόμενο εργατικό κίνημα να αποτρέψει τη νέα επέλαση της κυβέρνησης σε ό,τι έχει απομείνει όρθιο στα εργατικά δικαιώματα; Πώς πρέπει να οργανωθεί η εργατική αντίσταση για να μην περάσει το προς ψήφιση νέο «Μνημόνιο» μέσα στον Δεκέμβρη; Οι μαζικές απεργιακές κινητοποιήσεις της προηγούμενης εβδομάδας, οι διαδηλώσεις για την επέτειο του Γρηγορόπουλου και το πρόσφατο φοιτητικό σκίρτημα κατά της τρομοκρατίας της κυβέρνησης και των πρυτανικών τοποτηρητών της στις σχολές, ο συνεχιζόμενος αγώνας στο εμπόριο κατά της εργάσιμης Κυριακής, όπως καλεί για την επόμενη Κυριακή ο σύλλογος βιβλιοϋπαλλήλων, όλα αυτά είναι απτά σημάδια ότι ένα νέο λαϊκό και νεολαιΐστικο κίνημα μπορεί να ορθωθεί και να διεκδικήσει την ανατροπή της κυρίαρχης πολιτικής.
Ωστόσο, αυτό που απουσιάζει επιτακτικά από το προσκήνιο είναι ένα πειστικό πρόγραμμα εργατικής αντεπίθεσης που να μπορεί να εμπνεύσει και να αγκαλιάσει πλατιές εργατικές μάζες όχι μόνο του παραδοσιακού συνδικαλισμού αλλά και της νέας εργατικής βάρδιας της ημιανεργίας, της εργασιακής επισφάλειας και των βάουτσερ. Βέβαια τα δείγματα γραφής της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας αποδεικνύουν ότι σε αυτή την προσπάθεια θα είναι απέναντι στον κόσμο του αγώνα. Στο πρόσφατο Γενικό Συμβούλιο της ΑΔΕΔΥ (1/12), οι κυβερνητικοί συνδικαλιστές των ΠΑΣΚ-ΔΑΚΕ πραξικοπηματικά αποφάσισαν να ακυρώσουν την απόφαση του Συνεδρίου της ΑΔΕΔΥ για σύγκληση Οργανωτικού – Καταστατικού Συνεδρίου για τις 15-16 Δεκεμβρίου και να το μεταθέσουν για έπειτα από… δύο χρόνια! Οι Παρεμβάσεις-Συσπειρώσεις-Κινήσεις και το ΠΑΜΕ με δήλωσή τους αρνήθηκαν να νομιμοποιήσουν τη διαδικασία και την απόφαση που ουσιαστικά οδηγεί στην άρνηση εγγραφής μελών των συνδικάτων του Δημοσίου και τον αποκλεισμό από τα σωματεία χιλιάδων εργαζομένων που δουλεύουν στο Δημόσιο με μια βεντάλια διαφορετικών ελαστικών εργασιακών σχέσεων. Το ΜΕΤΑ, αν και κατήγγειλε τη διαδικασία, συμμετείχε στην ψηφοφορία καταψηφίζοντας. Η Ανατροπή του Μπαλασσόπουλου δε συμμετείχε στη διαδικασία, αλλά τήρησε γραμμή ίσων αποστάσεων μη ψηφίζοντας υπέρ ή κατά και στη συνέχεια αποχωρώντας.
Ακόμα πιο αποκαλυπτική των προθέσεων των καθεστωτικών παρατάξεων ήταν η συζήτηση για τον καθορισμό προγράμματος δράσης της ΑΔΕΔΥ μπροστά στο ενδεχόμενο άμεσης κατάθεσης από την κυβέρνηση νομοσχεδίου για μισθολόγιο, ασφαλιστικό και συνδικαλισμό. Όπως κατήγγειλαν οι Παρεμβάσεις, ενώ εκκρεμούσε η διαδικασία κατάθεσης συνθετικής πρότασης αγώνα, οι κυβερνητικοί συνδικαλιστές αποχώρησαν, αφού είχε ανοίξει το χορό των… αποχωρήσεων το ΠΑΜΕ, χωρίς να παρθεί η παραμικρή απόφαση κλιμάκωσης του αγώνα.
Οι δυνάμεις του ταξικού εργατικού κινήματος στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα θα απευθυνθούν στην εργατική βάση, εκεί όπου βρίσκεται πραγματικά η δύναμη του αγώνα και η ελπίδα της κοινωνικής ανατροπής. Όπως τονίζουν οι Παρεμβάσεις Δημοσίου, «η πολιτική κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ μπορεί και πρέπει να ανατραπεί, αλλά απαραίτητος όρος είναι ο ενιαίος και παρατεταμένος αγώνας διάρκειας όλων των εργαζομένων». Από τη μεριά της Αγωνιστικής Ταξικής Ενότητας στο Εργατικό Κέντρο Αθήνας σημειώνεται ότι δεν μπορεί να υπάρξει αποτελεσματικός αγώνας όταν γίνεται κατακερματισμένα, καλώντας τη διοίκηση του ΕΚΑ να λάβει αγωνιστικές πρωτοβουλίες: «Όχι κάθε κλάδος χωριστά, όχι κατακερματισμένα και διασπασμένα. Με ταξική και αγωνιστική ενότητα ενάντια στην επίθεση και τον αντίπαλο. Με κοινή δράση και συντονισμό όλων των ταξικών δυνάμεων. Με υπέρβαση του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού της υποταγής και ήττας».
Χρειάζεται ένας αγώνας σκληρός, διαρκής, συγκρουσιακός και ανυποχώρητος. Μόνον ένας τέτοιος αγώνας μπορεί να είναι νικηφόρος. Γι’ αυτό, οι ταξικές δυνάμεις θα προτείνουν προς όλους τους κλάδους όπου δρουν, σε ομοσπονδίες, πρωτοβάθμια σωματεία, και γενικές συνελεύσεις, ένα πλαίσιο αιτημάτων κι ένα πρόγραμμα δράσης που θα έχει τα χαρακτηριστικά της διάρκειας, με επαναλαμβανόμενες απεργίες, που θα αποφασίζονται από γενικές συνελεύσεις όλων των κλάδων και χώρων και θα ανανεώνονται με αποφάσεις της βάσης. Όπως τονίζει η ΑΤΕ-ΕΚΑ, «καμιά κυβέρνηση δεν μπορεί να αντέξει για μεγάλο χρονικό διάστημα μια τέτοια πίεση ενός οργανωμένου και μαζικού εργατικού κινήματος που διεκδικεί πίσω τη ζωή του». Ένα τέτοιο σχέδιο με προοπτική νίκης καλείται να στηρίξει και να μεταλαμπαδεύσει στην κοινωνία πρώτα από όλα ο κόσμος του αγώνα σε όλους τους χώρους δουλειάς και οι συνδικαλιστικές παρατάξεις που αντιτίθενται στο μαύρο μέτωπο των πολιτικών κυβέρνησης, κεφάλαιου, ΕΕ και ΔΝΤ.
Στην προμετωπίδα του αγώνα μπορούν να είναι: Η πάλη για άμεσες αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις και η άρση όλων των περικοπών από το 2010, συλλογικές συμβάσεις εργασίας, για βασικό μισθό αναγκών, κατάργηση του μισθού γαλέρας για τους νέους, των ατομικών συμβάσεων, της ελαστικής και ενοικιαζόμενης εργασίας, της ανασφάλιστης δουλειάς, μόνιμη και σταθερή εργασία για όλους με πλήρη εργασιακά, ασφαλιστικά δικαιώματα. Άμεση μείωση ωρών εργασίας, 35ωρο, 7ωρο, 5ήμερο, χωρίς μείωση μισθών, κατάργηση όλων των αντιασφαλιστικών νόμων, αποκλειστικά δημόσια, καθολική και υποχρεωτική κοινωνική ασφάλιση, σταμάτημα πλειστηριασμών και κατασχέσεων, άμεση διαγραφή χρεών προς τις τράπεζες για ανέργους και φτωχούς, κ.α.
