ΠΓ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ ΔΙΕΘΝΙΣΤΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ (ΟΚΔΕ)
Έξοδος από ευρώ και ΕΕ με διεθνιστική προοπτική
Στην Ευρώπη και την ευρύτερη περιοχή συσσωρεύονται πολλές προϋποθέσεις για ένα νέο επαναστατικό κύµα: όξυνση της οικονοµικής κρίσης, υποβάθµιση της ΕΕ ως ιµπεριαλιστικού κέντρου, αδυναµία διατήρησης (καθώς φαίνεται) του ευρώ ως έχει. Η αστική οικοδόµηση της ΕΕ/ευρωζώνης (σήµερα ουσιαστικά µια «γερµανική ΕΕ») φαίνεται ν’ αποτυγχάνει. Οι µηχανισµοί αντιµετώπισης της κρίσης δεν πετυχαίνουν, οξύνοντας ενδοαστικούς ανταγωνισµούς και κεντρόφυγες τάσεις. Οι αστικές επιθέσεις πολλαπλασιάζονται σε κλίµακα και βαρβαρότητα.
Βαθαίνει η πολιτική κρίση (σε διαφορετικό βαθµό από χώρα σε χώρα): µείωση της επιρροής των αστικών κοµµάτων, σπάσιµο των δεσµών τους µε τις µάζες, αντιδηµοκρατική αναδίπλωση, ιδιότυπος κοινοβουλευτικός βοναπαρτισµός. Ολοένα περισσότερο η αστική τάξη καταφεύγει σε ασταθείς κυβερνητικούς συνασπισµούς, ουσιαστικά κυβερνήσεις µειοψηφίας.
Στην Ευρώπη οι µεγάλες αδυναµίες της άκρας Αριστεράς, η απουσία επαναστατικής ∆ιεθνούς, διευκολύνουν ρεφορµιστές και ακροδεξιούς. Η Αριστερά όµως σχεδόν πουθενά δεν δείχνει αξιόλογη δυναµική – εξαιτίας της βαθιά συντηρητικής πολιτικής της, της συνθηκολόγησης µε ΕΕ/ευρώ (σηµαίνει ενσωµάτωση στο αστικό καθεστώς). Από την άλλη, η Ακροδεξιά κερδίζει απ’ τον δίκαιο µαζικό «ευρωσκεπτικισµό».
Οι αγώνες σε Ανατολική Μεσόγειο – Βόρεια Αφρική και Λατινική Αµερική, ΗΠΑ, Ασία, δίνουν διεθνή διάσταση στην προοπτική ενός επαναστατικού κύµατος. Παρά τα προβλήµατά τους, θα συνεχιστούν και θα µεγαλώσουν, µε ζητούµενο να καθορίσουν τις εξελίξεις µέσα απ’ την ανασυγκρότηση/ανασύνθεση του εργατικού κινήµατος.
Στα καθ’ ηµάς, ο ελληνικός καπιταλισµός είναι ένα κουφάρι (ασταµάτητη οικονοµική συρρίκνωση, ανεργία, τραπεζικό σύστηµα εκτός λειτουργίας), «ζώντας» µε έκτακτα µέτρα. Η κατάσταση θα χειροτερεύσει άµεσα: εκµηδενισµός της «ρευστότητας» (για τη διάσωση των χρεοκοπηµένων τραπεζών), νέο µνηµόνιο, πλειστηριασµοί/κατασχέσεις κ.λπ.
Η Ελλάδα έχει µετατραπεί σε «αποικία χρέους». Κατάρρευση του «success story» και απανωτά σκάνδαλα παροξύνουν την πολιτική κρίση, συνθλίβουν αστικά κόµµατα και εφεδρείες, θρυµµατίζουν το αστικό πολιτικό προσωπικό. ∆είχνουν έλλειψη ενός ενιαίου κέντρου για τον έλεγχο του κρατικού µηχανισµού και της πολιτικής ζωής, σύγκρουση κοµµατιών της µπουρζουαζίας (παρασιτικών στο σύνολό τους).
Το τερατώδες Κράτος Έκτακτης Ανάγκης (συµπληρωµένο κατά περίπτωση απ’ τους φασίστες), πέρα από θανάσιµος κίνδυνος, δείχνει και την αδυναµία τους. Το ρήγµα διευρύνεται (καταστροφή µικροαστικών στρωµάτων κ.ά.). Αυτή η αποτυχία/αστάθεια, παρά την κάµψη του κινήµατος, ανοίγει νέα περιθώρια για αγώνες, εκρήξεις, εξεγέρσεις. Αυτό δείχνει και η µαζική στροφή προς τ’ αριστερά (έστω εκφραζόµενη εκλογικά σ’ ένα ρεφορµιστικό κόµµα).
Στο ερώτηµα «ποιος θα κυβερνήσει;» (ποιος θα εφαρµόσει ένα πρόγραµµα σωτηρίας), οδηγός των επαναστατών είναι µια κυβέρνηση των εργαζοµένων, ενάντια σε οπορτουνιστικές και εκλογικές λογικές, στην προδοσία του ρεφορµιστικού µικροαστικού προγράµµατος (ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ). ∆εν υπάρχει αντικαπιταλιστικό/µεταβατικό πρόγραµµα χωρίς αυτή τη θέση/πάλη για την επιβολή της, που ολοκληρώνει ως µεταβατικά όλα τα υπόλοιπα (διαγραφή χρέους, εθνικοποιήσεις, εργατικός έλεγχος κ.α.).
Είναι απαραίτητος στόχος η έξοδος από ευρώ/ΕΕ και η πάλη για τη διάλυσή τους. Αυτό δεν σηµαίνει εθνικό αποµονωτισµό, αλλά πρέπει να συνδέεται µε τη διεθνιστική προοπτική, για µια Ευρώπη των Εργαζοµένων, τις Σοσιαλιστικές Πολιτείες της Ευρώπης.
Η καπιταλιστική χρεοκοπία επιτάσσει ως κύρια προτεραιότητα την ισχυροποίηση/συγκέντρωση των επαναστατικών δυνάµεων, την οικοδόµηση επαναστατικών κοµµάτων και µιας επαναστατικής ∆ιεθνούς (για µας, οικοδόµηση της 4ης ∆ιεθνούς) – ειδικά µετά την κατάρρευση/εξαφάνιση πανευρωπαϊκά διαφόρων «πλατιών κοµµάτων». Αυτό είναι το πρωταρχικό κριτήριο των επαναστατών. Οι εκλογικές επιτυχίες σε Αργεντινή (Μέτωπο Αριστεράς-Εργαζοµένων), ΗΠΑ (σοσιαλίστρια δηµοτική σύµβουλος στο Σιάτλ) και ∆ανία (των δυνάµεων του τροτσκιστικού ρεύµατος ή προερχόµενων απ’ αυτό – το µόνο επαναστατικό ρεύµα σήµερα σε διεθνή κλίµακα) δείχνουν τις δυνατότητες.
Είναι απαραίτητη η κοινή δράση πάνω σ’ ένα σχέδιο αγώνα, µε προώθηση της ενότητας και αυτοοργάνωσης, αύξηση της επαναστατικής επιρροής στις µάζες για µια πραγµατική αλλαγή των συσχετισµών.
Στη συζήτηση της «µετωπικής συµπόρευσης» έχουν κατατεθεί πολιτικές που συνοψίζονται στα ιστορικά χρεοκοπηµένα λαϊκά µέτωπα («αριστερό», «δηµοκρατικό», «πατριωτικό», «αντιευρώ» κ.ά.), παίρνοντας διαζύγιο απ’ τον επαναστατικό µαρξισµό σε θεµελιώδη ζητήµατα (χαρακτήρας της επανάστασης, προλεταριακή ανεξαρτησία και ηγεµονία στις κοινωνικές συµµαχίες, τσάκισµα αστικού κράτους κ.ά.). Όσο επιµένουµε στην κοινή δράση, άλλο τόσο πρέπει αυτές να καταπολεµηθούν, γιατί έχουν ολέθρια αποτελέσµατα.
