ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ (ΑΡΑΣ)
Υπάρχει συμφωνία για μετωπική συμπόρευση
Σήµερα η ταξική πάλη βρίσκεται σε µία σχετική καµπή. Η κατάρρευση του «success story», το γεγονός ότι το χρέος παραµένει µη εξυπηρετήσιµο και θα απαιτηθεί νέα αναδιάρθρωσή του, καθώς και λήψη νέων µέτρων, καθιστούν εµφανές ότι η βίαιη φτωχοποίηση εκτεταµένων κοινωνικών στρωµάτων θα εντείνεται. Ο συνασπισµός εξουσίας βρίσκεται σε αδυναµία να συγκροτήσει ένα νέο πλαίσιο κοινωνικών συµµαχιών και ένα θετικό πρόταγµα ιδεολογικής ενσωµάτωσης των µαζών. Από την άλλη πλευρά, η εµπέδωση της αστικής στρατηγικής της βίαιης αναδιάρθρωσης και της εσωτερικής υποτίµησης µετατοπίζει αρνητικά το συσχετισµό δύναµης. Οι µεγάλοι αγώνες της προηγούµενης περιόδου παρότι ενέτειναν την αστάθεια δεν κατόρθωσαν να σηµατοδοτήσουν µια συνολικότερη κρίση του πολιτικού συστήµατος ούτε να ανασχέσουν πτυχές της ασκούµενης πολιτικής, έστω και σε επιµέρους κλάδους. Σήµερα οι κοινωνικοί αγώνες βρίσκονται σε ύφεση και εµφανίζονται κατακερµατισµένα, χωρίς να κατορθώνουν να ενοποιούνται και να επάγουν ευρύτερες πολιτικές πιέσεις.
Από την άλλη πλευρά η ρευστότητα και τα σηµεία κρίσης νοµιµοποίησης του πολιτικού προσωπικού ή ακόµα και ευρύτερα του πολιτικού συστήµατος παραµένουν ενεργά. Ενώ σε διεθνές επίπεδο τα ρεφορµιστικά κόµµατα εµφανίζουν σταθεροποίηση ή και κάµψη της πολιτικής και οργανωτικής τους επιρροής, η Ελλάδα είναι ο µοναδικός κοινωνικός σχηµατισµός µεταξύ των κρατών του αναπτυγµένου καπιταλισµού στον οποίο ένα κόµµα της ρεφορµιστικής Αριστεράς, και µάλιστα µε ριζοσπαστικές τάσεις στο εσωτερικό του, καταγράφει σηµαντική και σταθερή άνοδο εκπροσωπώντας κατά κύριο λόγο τα πληττόµενα από την οικονοµική κρίση και την αστική στρατηγική κοινωνικά στρώµατα. Παρά τις διαρκείς δεξιές µετατοπίσεις του ΣΥΡΙΖΑ, το ενδεχόµενο ανάδειξής του στην κυβέρνηση δεν αποτελεί εναλλακτικό σχέδιο για την αστική τάξη ή για τµήµατά της, αφού θα διακύβευε την εµπέδωση και επιβολή της αστικής στρατηγικής που δεν εµπεριέχει κανένα στοιχείο κοινωνικού συµβιβασµού. Εποµένως ο συνασπισµός εξουσίας θα παλέψει λυσσαλέα για να το αποτρέψει. Στην περίπτωση µη αποτροπής του θα ακολουθήσει η προσπάθεια πλήρους ενσωµάτωσης του ΣΥΡΙΖΑ σε µια κατεύθυνση διαχείρισης της µνηµονιακής πολιτικής σε συνδυασµό µε µια επιµήκυνση του χρόνου αποπληρωµής του χρέους και ήπια περικοπή του, πολιτική κατεύθυνση που αν υλοποιούνταν από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ θα ερχόταν αντιµέτωπη µε σηµαντικές κοινωνικές και πολιτικές εντάσεις. Αν όµως ο ΣΥΡΙΖΑ, υπό την πίεση της ταξικής πάλης, επιλέξει µια κατεύθυνση κατάργησης του µνηµονίου και καταγγελίας των δανειακών συµβάσεων µέχρι την τελική της συνέπεια, θα αντιµετωπίσει το φάσµα της εξόδου από την Ευρωζώνη, γεγονός το οποίο δεν έχει σε καµία περίπτωση προετοιµασθεί να αντιµετωπίσει, (αφού προϋποθέτει µια σειρά ρήξεων και συγκρούσεων µε τους µηχανισµούς της ΕΕ), διακυβεύοντας έτσι ήττες και διαψεύσεις για τα λαϊκά στρώµατα.
Μετά τις ευρωεκλογές είναι πιθανή η όξυνση της πολιτικής αστάθειας. Σε κάθε περίπτωση όµως είναι εµφανές ότι, παρά τη ρευστότητα, όσο οι κοινωνικοί αγώνες δεν συµπυκνώνονται σε ένα αριστερό κοινωνικό και πολιτικό µέτωπο στη βάση του µεταβατικού προγράµµατος, το οποίο θα συµπεριλαµβάνει το µεγαλύτερο δυνατό εύρος κοινωνικοπολιτικών δυνάµεων, δεν θα κατορθώνουν να αποκρυσταλλώνουν ευρύτερα αποτελέσµατα αλλά ούτε και να αποσπούν επιµέρους νίκες.
Είναι αλήθεια ότι στο εσωτερικό και του Σχεδίου Β αλλά και ιδίως της ΑΝΤΑΡΣΥΑ εµφανίσθηκαν το προηγούµενο διάστηµα παλινωδίες και αµφιταλαντεύσεις, που έθεσαν υπό διακύβευση το εγχείρηµα της µετωπικής συµπόρευσης, ακόµα και µετά τη ρητή απόφαση της Β’ Συνδιάσκεψης. Είναι όµως πλέον εµφανές ακόµη και για τον πιο καχύποπτο ότι υπάρχει προωθηµένη πολιτική και προγραµµατική συµφωνία µεταξύ του συνόλου των δυνάµεων οι οποίες καλούνται να συµµετάσχουν στη µετωπική συµπόρευση, γεγονός αποτυπωµένο και στην πλήρη συµφωνία στις πολιτικές και προγραµµατικές κατευθύνσεις που η ίδια η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έθεσε ως όριο στο ΠΣΟ του Νοεµβρίου. Οι όποιες καθυστερήσεις σήµερα δυσχεραίνουν τους κοινωνικούς και πολιτικούς όρους για την υλοποίηση αυτής της κατεύθυνσης.
Με δεδοµένο ότι ρητά αποτυπώνεται πολιτική συµφωνία είµαστε αισιόδοξοι πως άµεσα θα συγκροτηθεί µια αριστερή ανατρεπτική µετωπική κίνηση η οποία θα διαµορφώσει νέους πολιτικούς συσχετισµούς και θα αναπτερώσει τις ελπίδες για µια διέξοδο από την κρίση προς όφελος των εργαζοµένων και των λαϊκών στρωµάτων. Από εδώ και στο εξής οποιαδήποτε συνιστώσα ναρκοθετήσει την επιτυχία της µετωπικής συµπόρευσης θα αναλάβει ακέραια την πολιτική ευθύνη για το τεράστιο κόστος που θα επάγει απέναντι τόσο στο κοινωνικοπολιτικό δυναµικό της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, όσο –και κυρίως– στο λαϊκό κίνηµα.
