του Γιώργου Λαουτάρη
Ζήτηµα ηθικής τάξης αλλά και πολιτικής ουσίας συνιστά η αποκάλυψη που έκανε το περιοδικό Hot Doc ότι η Νέα Δηµοκρατία χρωστά µισό εκατοµµύριο ευρώ σε λογαριασµούς ρεύµατος για τα κεντρικά της γραφεία στη λεωφόρο Συγγρού.
Τέσσερις ειδοποιήσεις για διακοπή ρεύµατος έχει λάβει το κυβερνών κόµµα για το στρατηγείο του, άλλες τόσες έχει σταµατήσει τη διαδικασία εντελώς παράτυπα, µε επιστολή του γενικού διευθυντή του κόµµατος και απόφαση της διοίκησης της ΔΕΗ. Σύµφωνα µε τα έγγραφα που έφερε στο φως το περιοδικό του Κώστα Βαξεβάνη, τα γαλάζια στελέχη ζήτησαν επανειληµµένα «παράταση χρόνου για την καταβολή της οφειλής» επικαλούµενα την… κρίση. «Λόγω της υφιστάµενης οικονοµικής κατάστασης έχει καθυστερήσει η καταβολή της κρατικής επιχορήγησης των κοµµάτων» γράφει ο γενικός διευθυντής της Συγγρού στις επιστολές του προς τη ΔΕΗ (αλήθεια, ποιος ευθύνεται για την «καθυστέρηση»;), ζητώντας πίστωση χρόνου για να τακτοποιήσει τις υπέρογκες οφειλές. Και το επιχείρηµά του κρίνεται επαρκές, αν λάβουµε υπόψη ότι ακόµη ανάβουν φώτα και υπολογιστές στα κεντρικά της ΝΔ – και ποτέ δεν έπαψαν άλλωστε. Έχει την ιδιαίτερη σηµασία του ότι στη συνολική οφειλή που σήµερα αγγίζει τα 566.516 ευρώ, περιλαµβάνεται και το «χαράτσι» ύψους 64.695,12 ευρώ.
Οι επικοινωνιολόγοι της ΝΔ θα χαρακτήριζαν άκρατο λαϊκισµό να ισχυριστεί κανείς ότι για πολύ µικρότερα ποσά η ΔΕΗ έχει στερήσει το πολύτιµο για τη ζωή αγαθό του ηλεκτρικού ρεύµατος σε πολλούς ανθρώπους που αντιµετωπίζουν οικονοµικές δυσκολίες. Πέρυσι µεγάλη αίσθηση είχε κάνει η είδηση ότι για µόλις 866 ευρώ η ΔΕΗ είχε αφήσει χωρίς ρεύµα το Άσυλο Ανιάτων, όπου περιθάλπονται 235 ασθενείς! Συνολικά 350.000 νοικοκυριά έχουν τιµωρηθεί µε την «εσχάτη των ποινών» από τη ΔΕΗ που τους κατέβασε οριστικά το διακόπτη. Σε αυτή τη χώρα όµως κάποια γουρούνια είναι… πιο ίσα από τα υπόλοιπα, όπως θα έλεγε και ο Όργουελ. Και µάλλον θα ζούσαµε σε µυθιστορηµατικές συνθήκες, αν η ΔΕΗ ανταποκρινόταν θετικά σε ένα γράµµα απολυµένου χαλυβουργού, για παράδειγµα, που θα έγραφε πως «λόγω της υφιστάµενης οικονοµικής κατάστασης έχει διακοπεί η καταβολή του µισθού µου από τον εργοδότη µου»!
Δεν είναι όµως µόνο το ηθικό ζήτηµα, ότι δηλαδή αυτοί που επιβάλλουν τη λιτότητα και απειλούν επί ποινή οικονονικού θανάτου τους κακοπληρωτές του κράτους αποδεικνύονται πρώτης τάξης µπαταχτσήδες. Σε πολιτικό επίπεδο αποδεικνύεται ότι η κοµµατοκρατία παλαιού τύπου, που έγραφε και έσβηνε νόµους κατά πώς βόλευε τους εκάστοτε κρατούντες, ζει και βασιλεύει την ώρα που το πολιτικό σύστηµα στο σύνολό του περνά τις χειρότερες στιγµές για τη δηµοφιλία του. Προφανώς, οι νεοδηµακράτες προσαρµόζουν τα πάντα στην προκρούστεια κλίνη της οικονοµικής κρίσης και της τροϊκανής διακυβέρνησης, εκτός από το «µαγαζί» τους!
