του Δημήτρη Σταμούλη
Κοντά στην …τρύπα της γεωγραφίας, που λέει και ο ποιητής, στη μακρινή Αλεξανδρούπολη, ξεκίνησε και ολοκληρώνεται την Κυριακή το 35ο συνέδριο της ΓΣΕΕ. Δεν είναι τυχαίο που η ηγεσία της επέλεξε να μεταφέρει την υποτιθέμενη κορυφαία εργατική διαδικασία εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από εκεί που είναι συγκεντρωμένη η εργατική τάξη, αλλά ούτε και ότι το πλήθος των αντιπροσώπων, κυρίως επαγγελματίες συνδικαλιστές και εκλεγμένα …διευθυντικά στελέχη (κυρίως ΔΕΚΟ, τραπεζών) κατέκλυσαν τις ψαροταβέρνες της ακριτικής πόλης. Η ΓΣΕΕ θέλει ένα συνέδριο αποστειρωμένο από ερωτήματα και απαντήσεις που αφορούν την πραγματική ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού συνδικαλισμού.
Στο φετινό συνέδριο μετέχουν συνολικά 430 σύνεδροι, περίπου 50 λιγότεροι σε σχέση με το 34ο συνέδριο του 2010! Απόδειξη κι αυτή της κρίσης που πλήττει τον αστικοποιημένο συνδικαλισμό. Μπορεί ο εργατικός συνδικαλισμός να στενάζει στη βάση, κάτω από την μπότα της εργοδοτικής τρομοκρατίας και της κατάργησης κάθε έννοιας εργατικού δικαίου, αλλά ο Γ. Παναγόπουλος εκτίμησε από το βήμα του συνεδρίου ότι «η ΓΣΕΕ στάθηκε όρθια, τα συνδικάτα άντεξαν»! Δίνοντας το στίγμα της πολιτικής γραμμής που ακολουθεί η ΓΣΕΕ όλα αυτά τα χρόνια, κάλεσε σε …«σεβασμό των εθνικών και ευρωπαϊκών θεσμών» ενώ ανέπτυξε το …όραμα της λεγόμενης «ομόσπονδης και αλληλέγγυας Ευρώπης». Αστεία ακούστηκαν όλα αυτά τη στιγμή που η ΕΕ και σύσσωμες οι κυβερνήσεις της πασχίζουν να ρημάξουν τις λαϊκές οικονομίες στην Κύπρο αλλά και σε όλες τις χώρες της ΕΕ, με την αέναη λιτότητα που έχουν επιβάλει.
Στο φόντο των ραγδαίων ανακατατάξεων που συντελούνται στην ελληνική κοινωνία, παλιές αλλά και νέες δυνάμεις, που έχουν προκύψει από διασπάσεις, διαγκωνίζονται για μια θέση στον «ήλιο» του νέου ΓΣ της ΓΣΕΕ. ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ αναμένεται παρά τις απώλειες που έχουν καταγράψει –αν και η σύνθεση του συνεδρίου αντανακλά το συσχετισμό περασμένων ετών– να αποσπάσουν και πάλι την πλειοψηφία των εδρών και η ΓΣΕΕ να συνεχίσει να πορεύεται στα ήσυχα νερά των εκτονωτικών απεργιακών ντουφεκιών και των διαβουλεύσεων με ολίγον από νομικές παρεμβάσεις.
Η Αυτόνομη Παρέμβαση κατέρχεται με αυξημένες προσδοκίες κυρίως με τον αέρα της κοινοβουλευτικής ανόδου του ΣΥΡΙΖΑ. Ο Γ. Γαβρίλης έδωσε το στίγμα των επιδιώξεών της εκτιμώντας στην Αυγή ότι «έχουν μπει οι βάσεις για μια αναστροφή της πορείας των συνδικάτων» και θέτοντας το στόχο «της απαλλαγής από συμβιβασμένες ηγεσίες». Οι δίαυλοι επικοινωνίας είναι ανοιχτοί και οι γέφυρες στήθηκαν, κυρίως με το ΕΜΕΙΣ του Φωτόπουλου, κάνοντας λόγο για «αναζήτηση» μαζί «και με άλλες δυνάμεις που αναγνωρίζουν την ανάγκη ανατροπής αυτών των νεοφιλελεύθερων μνημονιακών πολιτικών». Το δίλημμα της Αυτόνομης Παρέμβασης είναι «είτε ακινησία και περιχαράκωση είτε νέες ελπιδοφόρες και δυναμικές συσπειρώσεις», χωρίς βέβαια άλλες «λεπτομέρειες» για το τι ακριβώς θα ορίζει το «πλαίσιο συσπείρωσης». Η ισχυρή κριτική στη ΓΣΕΕ, τη γραφειοκρατικοποίησή της και την έλλειψη συντονισμένων αγώνων κάνουν θετική εντύπωση με μια πρώτη ματιά, αλλά το «ζουμί» βρίσκεται στην πρόταση για «επαναδιαπραγµάτευση δανειακών συµβάσεων µε στόχο τη διαγραφή του µεγαλύτερου µέρους του δηµόσιου χρέους», «επαναφορά του βασικού µισθού στα προ Μνηµονίου επίπεδα» (σ.σ. των 700 μεικτά!) άντε και την «αναθεώρηση» (όχι κατάργηση!) του καθεστώτος εκ περιτροπής εργασίας, ελαστικών ωραρίων κ.λπ.
Το κυρίως ζητούμενο των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ είναι η αλλαγή συσχετισμών στην κορυφή. Εξ ου και το «μοντέλο» αναδιοργάνωσης που προτείνει, µε ενοποίηση οµοειδών οµοσπονδιών και ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ, εκκαθάριση μητρώων μελών, θέσπιση µηχανογραφικών µητρώων, ηλεκτρονική διασταύρωση σε πρωτοβάθµια σωµατεία, οµοσπονδίες και εργατικά κέντρα, συνδικαλιστικό βιβλιάριο, υποχρεωτική χρησιµοποίηση του ΑΜΚΑ, και άλλα απίθανα!
Το ΕΜΕΙΣ (Ενωτικό Μέτωπο Εργατικών Ισχυρών Συνδικάτων) επιχειρεί να εμφανιστεί ως «μια ανεξάρτητη πολιτική – συνδικαλιστική κίνηση χωρίς κομματικές εξαρτήσεις», με αναφορές που παραπέμπουν στο πάλαι ποτέ «καλό» ΠΑΣΟΚ. Ο Φωτόπουλος της ΓΕΝΟΠ έκανε ένα όχημα προκειμένου να μπορέσει να διεκδικήσει την προεδρία της ΓΣΕΕ, μαζί με συνδικαλιστές που έχουν τη δική τους «αμαρτωλή» ιστορία στο συνδικαλιστικό κίνημα, όπως ο Κουρουτός της ΟΙΕΛΕ που συχνά συγχρωτίζεται με τους σχολάρχες ή η Σαλουφάκου του «ανύπαρκτου» ΕΚΑ.
Το ΠΑΜΕ από τη μεριά του εμφανίζεται ως είθισται, ως η «αγνή» πολιτική δύναμη που μπορεί να θέτει ρητορικά διλήμματα του στιλ «ή με το κεφάλαιο ή με τους εργάτες» αλλά οι πράξεις του μέσα στο εργατικό κίνημα βαρύνουν περισσότερο. Γραμμή «πολέμου» σε οτιδήποτε κινείται εξ αριστερών του, κανένας συντονισμός με άλλα ταξικά εργατικά σωματεία, αδιέξοδη γραμμή ήττας αφού «οι αγώνες δεν μπορούν να νικούν χωρίς λαϊκή οικονομία», αλλά και απουσία γραμμής ρήξης με το ευρώ και την ΕΕ και αντικαπιταλιστική εξέγερση και ανατροπή.
Η αντικαπιταλιστική εργατική Αριστερά με τους δύο αντιπροσώπους που διαθέτει θα επιχειρήσει να θέσει τα βασικά μέτωπα για ένα άλλο ταξικά ανασυγκροτημένο κίνημα ανατροπής, μέσα σε πολύ δύσκολες συνθήκες και δυσμενείς συσχετισμούς. Ωστόσο, τα σημαντικά έπονται στα πρωτοβάθμια σωματεία, στις μεγάλες μάχες για την ανατροπή που πρέπει σύντομα να ξεσπάσουν.
