Δίνοντας τον εμφυλιοπολεμικό τίτλο «Η …ΑΝΤΑΡΣΥΑ κατεστάλη!» η ακροδεξιά εφημερίδα Δημοκρατία στο πρωτοσέλιδο ρεπορτάζ της για την επέμβαση των ΜΑΤ στο αμαξοστάσιο του Μετρό ενάντια στην απεργία των εργαζόμενων (26/1/2013) προσπάθησε να αποδώσει την κινητοποίηση σε …κομμουνιστικό δάκτυλο. Λες και δεν αρκεί η αγανάκτηση από τη καθημερινή αθλιότητα που ζει η πλειοψηφία της κοινωνίας για να ξεσπούν μαχητικοί αγώνες.
του Γιώργου Κρεασίδη
Αλλά και η Καθημερινή που διεκδικεί να είναι η σοβαρή και νηφάλια φωνή της Δεξιάς, σε δημοσίευμά της την ίδια μέρα με το οποίο νουθετεί την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ να κρατήσει αποστάσεις από το εργατικό κίνημα, υιοθετεί μια παρόμοια προσέγγιση. Συγκεκριμένα τονίζοντας τους …κινδύνους από τη συμμετοχή συνδικαλιστών προσκείμενων στο Αριστερό Ρεύμα στην ανεξάρτητη δράση των πρωτοβάθμιων σωματείων υπογραμμίζει πως «ο Συντονισμός Πρωτοβάθμιων Σωματείων, ωστόσο, όπου συμμετέχει και το Ρεύμα, δεν προσανατολίζεται προς τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά προς την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η οποία καμία σχέση δεν έχει με ρεαλιστικές στροφές και χρησιμοποιεί ακόμα πιο οξείς τόνους».
Δεν είναι καινούργιο για την αστική δημοσιογραφία είτε στην εκδοχή του δεξιού λαϊκισμού της σαμαρικής Δημοκρατίας είτε σε αυτή του καθωσπρεπισμού της Καθημερινής, να αντιμετωπίζονται οι κοινωνικοί αγώνες σαν καταχθόνιο σχέδιο κομματικά σχεδιασμένο, σαν να είναι η ταξική πάλη μια προπαγανδιστική φωτοβολίδα, όπως το αόρατο χέρι της αγοράς που λύνει όλα τα προβλήματα της κοινωνίας.
Δεν λείπει επίσης ο μικροπολιτικός υπολογισμός να περιοριστεί η εμβέλεια των εργατικών και κοινωνικών αγώνων μέσα από την ταύτιση με τις πολιτικές δυνάμεις της Αριστεράς. Το μένος ενάντια στην Αριστερά και ο αντικομμουνισμός σε μεγάλο βαθμό έχουν στόχο να ξαναμαντρώσουν συντηρητικά κομμάτια της κοινωνίας, που προδομένα από τη στήριξη του Μνημονίου, άρχισαν να έχουν αναζητήσεις και αγωνιστικές εμπειρίες.
Η προσωπική επίθεση σε αγωνιστές λόγω της αγωνιστικής τους στάσης και της σχέσης τους με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι η άλλη εκδοχή αυτής της προπαγάνδας. Μια επίθεση που εντυπωσιάζει όταν συγκρίνεται με τη διακριτικότητα για τους εκφραστές του κυβερνητικού συνδικαλισμού που έχουν «πάρε δώσε» με το Ίδρυμα «Φρ. Έμπερτ» των Γερμανών σοσιαλδημοκρατών, καθώς «όταν οι Γερμανοί αγοράσουν εταιρείες στην Ελλάδα δεν θα θέλουν να έχουν προβλήματα με συνδικαλιστές», όπως έγραψαν Τα Νέα (23/12/2011) επικαλούμενα έγκυρες πηγές… Έτσι το Έθνος του Μπόμπολα, αλλά και ο φασιστικός Στόχος, μαζί με τα συνήθη κυβερνητικά μπλογκ έβαλαν στο στόχαστρο τον πρόεδρο των εργαζομένων στο Μετρό, Αντώνη Σταματόπουλο, την προσωπική του διαδρομή, την οικογένειά του κ.λπ. και φυσικά τη σχέση του με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Το παράδοξο είναι ότι δεν έλειψε από αυτή την επιχείρηση λασπολόγησης και η ιστοσελίδα Ιντιμίντια, αν και αποτελεί σταθερό στόχο ανάλογων επιθέσεων και είχε την αλληλεγγύη από ένα πλατύ αριστερό φάσμα.
Αυτό που πραγματικά φοβίζει την κυβέρνηση αποτυπώνεται σε δηλώσεις κύκλων της στην Εφημερίδα των Συντακτών (25/1/2013) πως «αν η κυβέρνηση υποχωρήσει τώρα στις απαιτήσεις των συνδικαλιστών του Μετρό, η ηγεσία των οποίων διάκειται φιλικά προς την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η τρόικα δεν πρόκειται να υπαναχωρήσει από τις απαιτήσεις της, και αυτό σημαίνει ότι η χώρα θα επιστρέψει εκεί όπου βρισκόταν πριν από τις εκλογές του Ιουνίου του 2012. Κοινώς, στον κίνδυνο εξόδου από την ευρωζώνη».
Η προπαγάνδα και ο αυταρχισμός θέλουν να προλάβουν την ανάπτυξη αγώνων που όχι μόνο θα σπάσουν το κλίμα ανακωχής, αλλά και θα αμφισβητήσουν τη δυνατότητα της κυβέρνησης να νικάει απομονωμένους κλαδικούς αγώνες που δεν συντονίζονται ακόμα και όταν έχουν τις ίδιες βασικές αιχμές, όπως π.χ. η μάχη ενάντια στις απολύσεις, η υπεράσπιση των συμβάσεων ή η αντίθεση στο ενιαίο μισθολόγιο για το Δημόσιο και τις ΔΕΚΟ.
Πολύ περισσότερο φοβάται η κυβέρνηση το ενδεχόμενο τα κινηματικά ξεσπάσματα να αποκτήσουν πολιτικούς στόχους που θα ακυρώσουν τα εκβιαστικά διλήμματα τύπου «ευρώ ή χάος» που της δίνουν ιδεολογικό προβάδισμα και θα αμφισβητούν την πολιτική της με τη φιλοδοξία να την ανατρέψουν.
Μια τέτοια εξέλιξη προσπαθεί να προλάβει η κυβέρνηση με την επίδειξη αυταρχισμού που ουσιαστικά θέλει να βγάλει στην παρανομία την απεργία, την οποία ο σύγχρονος ολοκληρωτισμός αναγνωρίζει ως δικαίωμα, υπό τον όρο να μην ασκείται…
Σε αυτό το πλαίσιο εξηγείται το γεγονός ότι η δράση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπαίνει στο μικροσκόπιο και γίνεται στόχος της κυβερνητικής προπαγάνδας. Ενοχλεί η σταθερή προσήλωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε μια κατεύθυνση κλιμάκωσης των αγώνων, μαζί με το γεγονός ότι στηρίζει κάθε κοινωνικό αγώνα χωρίς ανταλλάγματα και προαπαιτούμενα κομματικότητας. Περισσότερο όμως ενοχλεί η δυνατότητα ενός τέτοιου προσανατολισμού να επικοινωνεί με τις διαθέσεις και τις αναζητήσεις μεγάλου κομματιού της κοινωνίας και των αγωνιστών του εργατικού κινήματος.
