Τούτες τις μέρες η Θεσσαλονίκη βρέθηκε στο επίκεντρο της σύγχρονης ντόπιας και διεθνούς «σιδερένιας φτέρνας». Η κατάσταση εξαίρεσης που ζούμε είναι νέα, αλλά έχει συγκεκριμένο παρελθόν. Αυτό είναι το πρόσωπο της αστικής δημοκρατίας σε περιόδους καπιταλιστικής κρίσης. Δεν πρέπει να ξεχνάμε όμως ότι ο φόβος μπορεί να μετατραπεί και σε αχίλλειο πτέρνα του συστήματος. Η διάλυση των δικτύων διαμεσολάβησης και απόσπασης της συναίνεσης του λαού δημιουργεί ένα αδιέξοδο για το σύστημα, που δεν μπορεί μακροπρόθεσμα να το χειριστεί με τη βία και το φόβο.
του Κώστα Γούση
Παραφράζοντας την Κλάρα Τσέτκιν, θα λέγαμε ότι πίσω από την ιδέα ότι το κράτος έκτακτης ανάγκης είναι κυρίως σύμπτωμα δύναμης του συστήματος και άρα πρέπει να δρούμε με μετριοπάθεια για να μην απελευθερωθεί η τίγρη ή το λιοντάρι που κρύβει η αστική τάξη, βρίσκεται η ρεφορμιστική πίστη στην αιώνια μονιμότητα της αστικής ταξικής κυριαρχίας και η δυσπιστία και απογοήτευση ότι ο λαϊκός παράγοντας μπορεί να καθορίσει τις εξελίξεις. Κυρίως, αυτό που υποτιμάται είναι η ίδια η δυναμική της κρίσης και η οδυνηρή αλήθεια ότι στον εξελισσόμενο κοινωνικό πόλεμο δεν υπάρχει ειρηνική, ομαλή μετάβαση σε μια νέα κατάσταση.
Ταυτόχρονα, στον αντίποδα των ρεφορμιστικών αυταπατών και της μετριοπάθειας, δεν βοηθά μια αντιμετώπιση που βλέπει αφ’ υψηλού τις ταλαντεύσεις του κόσμου και τον υπαρκτό φόβο, προτάσσοντας την άμεση σύγκρουση «παντού και πάντα», ηρωική μεν αλλά αδιέξοδη και ευάλωτη στους κρατικούς σχεδιασμούς και τις μεθοδευμένες προβοκάτσιες.
Χρειάζεται αντίθετα μια νέα εργατική και λαϊκή κουλτούρα, που «τίποτε το ανθρώπινο δεν της είναι ξένο» και άρα ούτε ο φόβος. Απαιτείται ένα ανώτερο επίπεδο (συσ)στράτευσης του κινήματος και ειδικά όσων διεκδικούν τον ρόλο των πρωτοποριών. Δεν είναι μόνο οργανωτικό το ζήτημα, αλλά βαθιά πολιτικό. Άπτεται μιας ευρύτερης διαπαιδαγώγησης, ιστορικής συνείδησης, αίσθησης του διακυβεύματος και δυνατότητας της Aριστεράς και του εργατικού κινήματος να εμπνεύσει ένα μαζικό ενθουσιασμό για την επιβίωση του λαού αλλά και την πάλη για μια κοινωνία «στο μπόι των ονείρων μας». Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι την ιστορία δεν την έγραψαν ποτέ άνθρωποι που γεννήθηκαν ήρωες, αλλά οι καθημερινοί άνθρωποι, εργάτες του πνεύματος και του χεριού μέσα σε συγκεκριμένες συνθήκες.
Απάντηση στον φόβο αποτελεί η έμπρακτη αλληλεγγύη «κείνες τις ώρες που σφίγγεις το χέρι του συντρόφου σου», η μαζική πολιτική και νομική υπεράσπιση, η οικονομική ενίσχυση, η περιφρούρηση^ με λίγα λόγια, μια πραγματική ασπίδα προστασίας των λαϊκών αγωνιστών. Εδώ οφείλει να πρωταγωνιστήσει η αντικαπιταλιστική Αριστερά με τις πρωτοβουλίες της και με κοινή δράση. Μπροστά πρέπει να βγει η μαχόμενη διανόηση, ταξικοί συνδικαλιστές και προσωπικότητες του καλλιτεχνικού και νομικού κόσμου. Η πιο αποτελεσματική υπεράσπιση είναι η μαζική κινητοποίηση (από ψηφίσματα και διαδηλώσεις μέχρι απεργίες αλληλεγγύης) που ακυρώνει τον σχεδιασμό του κράτους να απομονώσει πολιτικούς χώρους, μεμονωμένα σωματεία και αγωνιστές. Τότε οι κατηγορούμενοι γίνονται κατήγοροι, που στο πρόσωπό τους χτυπιέται η ευρύτατη πλειοψηφία των αγωνιζόμενων λαϊκών μαζών.
