Εντύπωση έχει προκαλέσει το εντυπωσιακό ντεμαράζ του υποψηφίου της «Ανυπότακτης Γαλλίας» τις τελευταίες εβδομάδες, που τον έχει φέρει να διεκδικεί σχεδόν στα ίσα την είσοδό του στον δεύτερο γύρο της 7ης Μαΐου. Η ηγεμονία του στην Αριστερά είναι αδιαμφισβήτητη, ενώ είναι υπολογίσιμος πλέον και από το αστικό πολιτικό σκηνικό και το γαλλικό κεφάλαιο.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ
Μπορεί ο Ζαν-Λικ Μελανσόν να κάνει την έκπληξη στις σημερινές προεδρικές εκλογές και να βρεθεί στον δεύτερο γύρο της 7ης Μαΐου; Έχει άραγε τη δυνατότητα και το χρόνο να μπει «σφήνα» στον αντιδραστικό έως ανοιχτά ακροδεξιό συρφετό των Μακρόν, Φιγιόν και Λεπέν, αποδεικνύνοντας ότι η φωνή της Αριστεράς, και μάλιστα σε μια ριζοσπαστική της εκδοχή, παραμένει ζωντανή στη Γαλλία; Και μήπως ξέρουν κάτι παραπάνω οι δημοσκόποι, οι οποίοι εδώ και λίγες ημέρες άρχισαν να τον συμπεριλαμβάνουν στα διάφορα σενάριά τους για την 7η Μαΐου – εκτιμώντας μάλιστα ότι στην περίπτωση που βρεθεί εκεί αντιμέτωπος με τη Λεπέν θα την κερδίσει άνετα;
Η αλήθεια είναι ότι κάθε πρόβλεψη αυτή τη στιγμή είναι περιττή, καθώς σε λίγες ώρες –αν όχι ήδη…– θα γνωρίζουμε την απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα. Σε κάθε περίπτωση ωστόσο, οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι ο γεννημένος πριν από 65 χρόνια στην Ταγγέρη «αντάρτης» των Σοσιαλιστών (από τις τάξεις των οποίων αποχώρησε το 2009) έχει κάνει ένα εντυπωσιακό ντεμαράζ τις τελευταίες εβδομάδες, το οποίο τον έφερε μέχρι και στην τρίτη θέση δημοσκοπικά, μπροστά από τον εκλεκτό της ρεπουμπλικανικής Δεξιάς και σε απόσταση βολής από τους άλλους δύο.
Παράλληλα δε, έχει καταφέρει να σβήσει σχεδόν ολοκληρωτικά από τον πολιτικό χάρτη της χώρας τον Αμόν. Τον επίσημο δηλαδή υποψήφιο των Σοσιαλιστών, οι οποίοι έγιναν κυριολεκτικά «από δυο χωριά» μετά την επιλογή του, μιας και οι μισοί δήλωσαν προκαταβολικά ότι θα ψηφίσουν Μακρόν και οι περισσότεροι από τους υπόλοιπους έχουν στραφεί προς τον Μελανσόν – με αρκετούς μάλιστα να του ασκούν πιέσεις ως την τελευταία στιγμή για να αποσυρθεί και να αυξήσει τις πιθανότητες του τελευταίου να εισέλθει στον δεύτερο γύρο.
Οι παραπάνω εξελίξεις αρκούν από μόνες τους ώστε να μιλήσει κανείς για σημαντική επιτυχία του Μελανσόν και, κυρίως, για μια ιδιαίτερα μεγάλη πολιτική παρακαταθήκη, ακόμη και στην περίπτωση που δεν πετύχει την έκπληξη. Πολύ περισσότερο καθώς αφορούν έναν πολιτικό ο οποίος πρόβαλε ένα αρκετά τολμηρό και προωθημένο πρόγραμμα για τα δεδομένα τόσο της Γαλλίας όσο και οποιασδήποτε άλλης ανεπτυγμένης δυτικοευρωπαϊκής χώρας – έστω κι αν (δικαίως) με τα κριτήρια της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς είναι ανεπαρκές, θολό σε κρίσιμα σημεία, όχι όσο ρηξικέλευθο θα έπρεπε, αλλά και ανησυχητικά εθνοκεντρικό σε αρκετές πλευρές του.
Για του λόγου το αληθές, αξίζει να αναφέρουμε επιγραμματικά ορισμένες από τις βασικές προτάσεις του ιδρυτή του Κόμματος της Αριστεράς και υποψηφίου του κινήματος «Ανυπότακτη Γαλλία», ο οποίος έχει και την επίσημη στήριξη του ΚΚ Γαλλίας: Αύξηση των δημόσιων δαπανών κατά 275 δισ. ευρώ στη διάρκεια της πενταετούς θητείας του, με σπάσιμο του Συμφώνου Σταθερότητας και νέο δανεισμό. Αύξηση κατά 16% του κατώτατου μισθού και διεύρυνση της εφαρμογής του 35ώρου εβδομαδιαίως. Προσλήψεις 60.000 εκπαιδευτικών στα δημόσια σχολεία, αλλά και χιλιάδων αστυνομικών. Μείωση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης από τα 65 στα 60 χρόνια. Επιβολή φορολογικού συντελεστή 90% για τα εισοδήματα άνω των 400.000 ευρώ ετησίως και συρρίκνωση των απαλλαγών που έχουν χορηγηθεί στις επιχειρήσεις με αντάλλαγμα να κάνουν προσλήψεις – με ταυτόχρονη μείωση των φορολογικών επιβαρύνσεων για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις από το 33% στο 25%. Και, φυσικά, αμείλικτη πάταξη της φοροδιαφυγής.
Επίσης, ανάμεσα στις προτάσεις του ξεχωρίζουν και οι εξής: Τερματισμός της ανεξαρτησίας της ΕΚΤ και της Κεντρικής Τράπεζας της Γαλλίας και επιβολή ελέγχου στη δράση τους. Υποτίμηση του ευρώ έναντι άλλων ξένων νομισμάτων, ώστε να τονωθούν οι εξαγωγές. Μπλοκάρισμα όλων των συμφωνιών με τρίτες χώρες ή ενώσεις χωρών που αφορούν ζώνες ελεύθερου εμπορίου.
Ενδιαφέρουσες, τέλος, είναι οι θέσεις του Μελανσόν και σε επίπεδο εξωτερικής πολιτικής. Εκεί, τάσσεται ανοιχτά υπέρ της αποχώρησης της Γαλλίας από το ΝΑΤΟ αλλά και από το ΔΝΤ, που αμερικανοκρατούνται. Όσον αφορά την ΕΕ, ζητεί να υπάρξει «Σχέδιο Β» στην περίπτωση που τα παραπάνω μέτρα δεν γίνουν αποδεκτά, με την πραγματοποίηση δημοψηφίσματος που θα αποφασίσει την παραμονή ή όχι της χώρας εντός της Ένωσης.
Αναμφίβολα, πάντως, δίπλα σε αυτές τις προτάσεις και στην ικανότητα του ίδιου να τις διατυπώνει πειστικά, σημαντικό ρόλο για τη (δημοσκοπική) εκτίναξη του Μελανσόν έχουν παίξει δύο ακόμη παράγοντες. Αφενός, η επιτυχία του να εμφανιστεί ως αντισυστημικός στα μάτια της γαλλικής κοινωνίας, μην επιτρέποντας έτσι στη Λεπέν και στην Ακροδεξιά να εκμεταλλευτεί κατ’ αποκλειστικότητα αυτό το –εξαιρετικά κρίσιμο, όπως έχει αποδειχθεί πολλάκις– χαρακτηριστικό. Αφετέρου (κάτι που έχει μεγάλη σημασία ειδικά για τη νεολαία), η μεγάλη έφεσή του στα νέα μέσα επικοινωνίας, η οποία του έχει επιτρέψει να έχει περισσότερους ακόλουθους στο You Tube απ’ ό,τι ο Ντόναλντ Τραμπ κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου στις ΗΠΑ, αλλά και να καταφέρνει να κάνει ορισμένες από τις δημόσιες εμφανίσεις του αξιοποιώντας την τεχνολογία των …ολογραμμάτων!
Η αλήθεια, βεβαίως, είναι ότι την ίδια στιγμή ο Μελανσόν προβληματίζει με κάποιες άλλες του πλευρές. Όπως είναι, για παράδειγμα, ο «αποκλεισμός» των κόκκινων και άλλων έγχρωμων σημαιών από τις συγκεντρώσεις του στις οποίες κυριαρχεί η «τρικολόρ» της Γαλλίας, αποδεικνύοντας έτσι τη ροπή του προς έναν αριστερό εθνικισμό. Ή ακόμη ο έντονος και συχνά πιεστικός και εκβιαστικός ηγεμονισμός του έναντι των υπόλοιπων δυνάμεων της εξωκοινοβουλευτικής, αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, αλλά και ο έντονα προσωποκεντρικός χαρακτήρας τον οποίο έχει δώσει στην εκστρατεία του.
Τι επίδραση θα έχουν άραγε όλα αυτά στο τελικό αποτέλεσμα; Κοντός ψαλμός…
