(σύνθεση plasticobilism)
της Μαριάννας Τζιαντζή
Κάποτε, λέγανε οι παλιοί, το ξυπόλυτο γυφτάκι, που τουρτούριζε από το κρύο, παραπονιόταν στον πατέρα του κι εκείνος το παρηγορούσε: «Απέ Μάη, παιδί μου, απέ Μάη θα ζεσταθείς».
«Απέ Μάη, πατέρα», έλεγε κι αυτό. «Απέ Μάη», μας είπε με τον τρόπο του και ο Αλέξης Τσίπρας σε πρόσφατη τηλεοπτική του συνέντευξη: «Το Πάσχα θα έρθει μαζί με την Ανάσταση της οικονομίας». Φαίνεται ότι δεν είναι τυχαίο ότι φέτος το Πάσχα πέφτει Πρωτομαγιά. Γιορτή των εργατών, των λουλουδιών, της χριστιανοσύνης αλλά και της οικονομίας. Σώπα, όπου να ’ναι θα σημάνουν οι καμπάνες, χαρμόσυνα βεβαίως εφόσον θα έχουμε περάσει τον κάβο της αξιολόγησης. Αν τις ακούσετε, να το πείτε και στον βαρήκοο, τον άπιστο Θωμά.
Μια παρόμοια υπόσχεση, αλλά με πιο μακρινό χρονικό ορίζοντα, είχε δώσει ο πρωθυπουργός στο πρωτοχρονιάτικο διάγγελμά του. Τότε είπε ότι το 2021, όταν θα γιορτάζουμε τα 200 χρόνια από την κήρυξη της Επανάστασης του ’21, η Ελλάδα θα έχει γίνει μια σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα. Αυτό επιβεβαίωσε πρόσφατα ο υπουργός Π. Κουρουμπλής λέγοντας ότι «όσοι βάλλουν εναντίον της κυβέρνησης θα πρέπει να κάνουν υπομονή τέσσερα χρόνια και τότε θα δούμε».
Έχουμε σαστίσει. Δύο τα τέρμινα ή τέσσερα; Για πότε να αγοράσουμε καινούργιο φουστάνι ή κουστούμι; Ποια εκδοχή να προτιμήσουμε; Να γιορτάσουμε την πρώτη και να αισιοδοξούμε για τη δεύτερη; Μόνο που δεν ξέρουμε τι θα έχει μείνει όρθιο μέχρι το 2021 και πρώτα απ’ όλα η σημερινή κυβέρνηση.
Είπαμε, «Έλληνες αεί παίδες», αλλά ας μη μας νανουρίζουν σαν να ’μασταν βρέφη. Ας μη μας λένε «κοιμήσου και παρήγγειλα στην Πόλη τα προικιά σου…» Γιατί σ’ αυτό το νανούρισμα δεν υπάρχει τρυφερότητα, μόνο κοροϊδία.
