Χρίστος Κρανάκης
Πυρετώδεις είναι οι προετοιμασίες σχημάτων της ΕΑΑΚ και αριστερών-αγωνιστικών σχημάτων στα πανεπιστήμια ενόψει των φοιτητικών εκλογών στις 10 Μάη. Παρά τις δυσκολίες και τις έντονες «ταλαντεύσεις» στο εσωτερικό της ριζοσπαστικής Αριστεράς, η ύπαρξη και ανάπτυξη ενός έμπρακτα αντικαπιταλιστικού σχεδίου εντός των σχολών φαίνεται πως πληροί όλες τις προϋποθέσεις για να προχωρήσει δυναμικά. Τα αριστερά – αντικαπιταλιστικά σχήματα στις σχολές βγαίνουν με εξωστρεφείς όρους στο προσκήνιο και ζυμώνουν, τόσο θεωρητικά όσο και κινηματικά, την πολιτική τους πρόταση. Ήδη, θετικά πρέπει να αποτιμηθούν ο συντονισμός αντικαπιταλιστικών σχημάτων και αγωνιστών στην Αθήνα, ενώ όσο γράφονται αυτές οι γραμμές έχει δρομολογηθεί η διοργάνωση διήμερου φεστιβάλ στο ΑΠΘ στα «γρασίδια».
Στόχος των παραπάνω κινήσεων, αποτελεί η δημιουργία ενός αγωνιστικού κλίματος εντός των σχολών προκειμένου να «σπάσει» η λογική της εκλογικής αναμονής. Ενδεικτικά, στη Θεσσαλονίκη με πρωτοβουλία του Συντονισμού Σχημάτων και Αγωνιστ(ρι)ών, φοιτητές/τριες αντιστάθηκαν συλλογικά στην απαράδεκτη κίνηση της διοίκησης της φοιτητικής λέσχης του ΑΠΘ, η οποία απαίτησε να σταματήσει η διανομή φαγητού εξαιτίας αντιδράσεων των φοιτητών για ελέγχους σε κάρτες σίτισης. Συγκεκριμένα, η φύλαξη έδιωχνε όσους φοιτητές δεν είχαν κάρτα σίτισης, αφήνοντάς τους νηστικούς. Ως αποτέλεσμα της κινητοποίησης οι ίδιοι οι φοιτητές/τριες ανέτρεψαν αυτή την κατάσταση, καταλαμβάνοντας τη λέσχη και αναλαμβάνοντας μόνοι τους τη διανομή φαγητού σε όλες και όλους. Παρόμοια δράση πραγματοποιήθηκε και στο ΠΑΔΑ.
Ζητούμενο πλέον τίθεται η σκιαγράφηση ενός πανελλαδικού στίγματος αγώνα και ρήξης, που θα συνδέει τις αναζητήσεις των φοιτητών με αυτές των μεγαλύτερων γενεών. Αξίζει να σημειωθούν οι εκδηλώσεις στο ΕΜΠ με την Αριστερή Πρωτοβουλία Τεχνικών, στο Βιολογικό και τη Φαρμακευτική με το εργατικό σχήμα labour, στις Ιατρικές Ιωαννίνων και Πάτρας με μαχόμενους υγειονομικούς, στη Νομική Αθήνας με το Σωματείο Μισθωτών Δικηγόρων και στην Αρχιτεκτονική Αθήνας με μέλη της πρωτοβουλίας «όχι Μετρό στα Εξάρχεια».
Το Πριν δίνει τον λόγο σε φοιτήτριες και φοιτητές από σχήματα της ΕΑΑΚ και άλλα αγωνιστικά αριστερά σχήματα για να μεταφέρουν το κλίμα από τις σχολές.
Γιώργος Χαβάκης, φοιτητής Πολυτεχνείο Κρήτης
Ενάντια στον αυταρχισμό του επιχειρηματικού πανεπιστημίου
Το Πολυτεχνείο Κρήτης είναι ένα ίδρυμα που, σύμφωνα με την ΕΕ και τον ΟΑΣΑ, αποτελεί «πρότυπο», καθώς διακρίνεται από έντονη ερευνητική δραστηριότητα για επιχειρήσεις και διάφορους (παρατρεχάμενους) «φορείς» (από τη Huawei μέχρι τη FRONTEX). Συνεπώς, δεν θα μπορούσε να μην πρωτοστατεί και στην εφαρμογή μέτρων που αποσκοπούν στην αποσιώπηση κάθε φωνής αμφισβήτησης! Πλέον πρόσφατο και χαρακτηριστικό παράδειγμα συνιστούν οι ηλεκτρονικές εκλογές-«μαϊμού» που διεξήχθησαν πριν μερικούς μήνες, υπό την κάλυψη της πρυτανείας και τη συμμετοχή αποκλειστικά της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ!
Όμως, υπολόγισαν χωρίς τον… ξενοδόχο. Σύσσωμος ο Φοιτητικός Σύλλογος απέρριψε δια της αποχής του τις εκλογές-φιάσκο, δηλώνοντας στην πράξη πως οι σύλλογοι θα παραμείνουν ζωντανοί, ανεξάρτητοι από οποιαδήποτε προσπάθεια κρατικής ή/και ιδιωτικής παρέμβασης. Μπορεί οι ενεργοί φοιτητικοί σύλλογοι να ενοχλούν διαχρονικά όλες τις κυβερνήσεις και τις πανεπιστημιακές διοικήσεις κι εκείνες να έχουν απηυδήσει με όσους που στέκονται εμπόδιο στη μετατροπή του πανεπιστημίου σε επιχείρηση, παρ’ όλα αυτά οι φοιτητικοί σύλλογοι, μέσα από τα αμεσοδημοκρατικά όργανά τους, συνεχίζουν να αγωνίζονται δυναμικά.
Ενόψει φοιτητικών εκλογών, λοιπόν, απαιτείται η ανάδειξη ενός μεγάλου «ως εδώ!», απέναντι στην αυταρχικότητα που συμπλέει με την επιχειρηματικοποίηση των πανεπιστημίων.
Ειδικά όσον αφορά το Πολυτεχνείο Κρήτης, όπου είναι «νωπές» οι μνήμες από τις διώξεις των οκτώ φοιτητών κατ’ εντολή της υπουργού Παιδείας σε συνεργασία με μεγαλοκαθηγητάδες-businessmen του ιδρύματος, η ψήφος στην ανυπότακτη αντικαπιταλιστική Αριστερά αποκτά αναβαθμισμένη σημασία. Όπου οι επιχειρήσεις βαθαίνουν τις σχέσεις τους με το δημόσιο πανεπιστήμιο και επιχειρούν την απονέκρωση των φοιτητικών συλλόγων, είτε αυτό λέγεται ηλεκτρονικές εκλογές είτε μηνύσεις σε φοιτητές και φοιτήτριες, θα βρισκόμαστε διαρκώς απέναντί τους.
Μαργαρίτα Λαμπροπούλου φοιτήτρια Βιολογικού Πάτρας
Αγώνας ενάντια στον σεξισμό και τις παραβιαστικές συμπεριφορές
Ο Φοιτητικός Σύλλογος Βιολογικού Πάτρας δίνει (με τη στήριξη και άλλων συλλόγων) έναν αγώνα διαρκείας με στόχο την απομάκρυνση του κακοποιητή καθηγητή Γ. Αγγελή. Ο λόγος είναι οι καταγγελίες εις βάρος του για σεξουαλική παρενόχληση και εργοδοτική αυθαιρεσία. Δύο χρόνια μετά την πρώτη καταγγελία και αφού οι θεσμοί του Πανεπιστημίου απέτυχαν παταγωδώς να μας προστατέψουν, ο Σύλλογος, μέσα από τις γενικές του συνελεύσεις, προχώρησε σε κατάληψη, αγωνιστικές δράσεις και κινητοποιήσεις, οι οποίες γνωστοποίησαν το ζήτημα και το γενικότερο καθεστώς που επικρατεί στα εργαστήρια, στις σχολές, στο Πανεπιστήμιο.
Λίγες μόνο μέρες πριν τις εκλογές, εμείς συνεχίζουμε ακόμα να συζητάμε συλλογικά μέσα από τη γενική μας συνέλευση και να παίρνουμε αγωνιστικές αποφάσεις. Όχι μόνο για το ζήτημα του Αγγελή, που ακόμα είναι δεν έχει καταλήξει, αλλά και για τους όρους με τους οποίους σπουδάζουμε, ζούμε και δουλεύουμε.
Με τη στήριξη στα σχήματα της ΕΑΑΚ και των αριστερών-αγωνιστικών σχημάτων ανά την Ελλάδα, τόσο στην κάλπη όσο και γενικά, δείχνουμε έμπρακτα ότι ο αγώνας μας είναι ο μόνος δρόμος για να πάει η κατάσταση αλλιώς! Στη διάλυση των σπουδών μας, της εργασιακής προοπτικής και των ζωών μας, απαντάμε μέσα από τις συλλογικές μας διαδικασίες!
Φαίδρα Σούρμπη, φοιτήτρια Βιολογικού Αθήνας
Υπαρκτές οι δυνατότητες ανασυγκρότησης των φοιτητικών συλλόγων
Σήμερα, στο Βιολογικό του ΕΚΠΑ υπάρχει ένας ζωντανός φοιτητικός σύλλογος, με ισχυρό σχήμα αγωνιστικό-
αντικαπιταλιστικό της ΕΑΑΚ. Παρ’ όλα αυτά, μόλις δύο χρόνια πριν, όταν μπήκα στη σχολή, τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά. Συγκεκριμένα, η ΔΑΠ ήταν αυτοδύναμη επί χρόνια και ιδιαίτερα στη φάση της πανδημίας ο φοιτητικός σύλλογος μόνο ως «ανενεργός» θα μπορούσε να χαρακτηριστεί. Φυσικά, το ερώτημα που γεννάται είναι πώς αντιστράφηκε αυτή η κατάσταση; Το σχήμα της ΕΑΑΚ στη σχολή, όπως και άλλα σχήματα της κίνησης, μέσα στην καραντίνα καλούσε τους φοιτητές σε δράσεις επανοικειοποίησης της σχολής και δια ζώσης γενικές συνελεύσεις, ώστε να διεκδικήσουμε άνοιγμα των σχολών με όλα τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας.
Αυτό έδωσε τη δυνατότητα στο σχήμα, μόλις άνοιξαν οι σχολές να μην αφήνει τίποτα να «πέφτει κάτω». Από το πιο φαινομενικά «μικρό» ζήτημα (επί πληρωμή αναλώσιμα, μεταγραφές, καθηγητικές αυθαιρεσίες) μέχρι το πιο «μεγάλο» (ρόλος επιχειρήσεων στο πανεπιστήμιο, ταξικοί φραγμοί στην εκπαίδευση), όλα τα μέτωπα πάλης αντιμετωπίστηκαν όχι ξεκομμένα μεταξύ τους αλλά με πολιτικό τρόπο, που αναδείκνυε συνεχώς την μεταξύ τους σχέση. Ως εκ τούτου, οι δομές του συλλόγου μαζικοποιήθηκαν, οι γενικές συνελεύσεις έγιναν κανονικότητα για τον σύλλογο και οι αυθόρμητες κινητοποιήσεις αναδείχθηκαν σε καθημερινό φαινόμενο. Έτσι, ο σύλλογος ξεκίνησε να μετράει πολλαπλές υλικές νίκες, από καλύτερους όρους εξέτασης, μέχρι προτεραιότητα για τους εργαζόμενους φοιτητές στις δηλώσεις εργαστηρίων, με αποκορύφωμα την παροχή δωρεάν εργαστηριακής ποδιάς από το τμήμα. Στις φετινές εκλογές πρέπει να πάμε ένα βήμα παραπέρα, δυναμώνοντας το αντισυστημικό ρεύμα μέσα στις σχολές, ενισχύοντας την ανεξάρτητη αντικαπιταλιστική Αριστερά!
Νικολέτα Δούμιτσα, φοιτήτρια Ηλεκτρολόγων Μηχανικών ΑΠΘ
Έρευνα για τις ανάγκες της κοινωνίας, όχι των εταιρειών και του πολέμου
Όλες οι κυβερνήσεις προωθούν μια σειρά αντιδραστικών νομοσχεδίων, προκειμένου να εναρμονιστεί το Πανεπιστήμιο με τις επιταγές της ΕΕ. Βασικός στόχος του κεφαλαίου είναι η καθολική υποταγή της επιστήμης και έρευνας στις ανάγκες του, δεδομένου ότι αποτελούν «ισχυρά χαρτιά», ώστε να ξεπεραστεί η καπιταλιστική κρίση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της προσπάθειας είναι το ΑΠΘ, όπου οι έρευνες που διεξάγονται για τον ελληνικό στρατό σε συνεργασία με ιδιωτικές εταιρείες όχι μόνο εξασφαλίζουν κέρδη για τους ιδιώτες που αξιοποιούν δημόσιους πόρους, αλλά ταυτόχρονα συμβάλλουν και στην πολεμική προετοιμασία για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της ελληνικής τάξης στην ευρύτερη περιοχή. Πιο συγκεκριμένα, αξίζει να σημειωθεί πως στο τμήμα Μηχανολόγων Μηχανικών πραγματοποιείται έρευνα εκατομμυρίων για ειδικά σχεδιασμένο drone «πολλαπλών ρόλων», με σκοπό να επιτηρεί τα σύνορα. Δηλαδή να εντοπίζει τους κολασμένους της γης προκειμένου να μην έχουν μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή τους! Εκατομμύρια, λοιπόν, για ερευνητικά προγράμματα για τη στρατιωτική βιομηχανία, ενώ η κρατική χρηματοδότηση για τις πραγματικές ανάγκες των φοιτητών/τριων είναι συνεχώς μειούμενη.
Σε αυτό το πλαίσιο, η παρέμβαση της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς φαντάζει και είναι πιο αναγκαία από ποτέ, προκειμένου να μπλοκαριστεί η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση που, μεταξύ άλλων, φέρνει μνημόνια συνεργασίας μεταξύ πανεπιστημίων και επιχειρηματικών ομίλων. Αυτός είναι και ο ρόλος που επιδιώκουμε να παίξουμε και ως ΑΡΑΓΕ-ΕΑΑΚ, ως τμήμα ενός ευρύτερου συντονισμού αντικαπιταλιστικών σχημάτων και αγωνιστών. Μάλιστα, ειδικά στο ΑΠΘ, είναι ένας ρόλος που τον έχουμε «πληρώσει» ουκ ολίγες φορές με πρακτικές τρομοκράτησης, που έχουν φτάσει μέχρι το να ακούγονται μέσα στη Βουλή απειλές απέναντι σε συνδικαλιστές!
Φοίβος Κακαμανούδης, φοιτητής ΠΑΔΑ
Το όραμα για ένα πανεπιστήμιο στο ύψος των αναγκών μας παραμένει ζωντανό\
Οι εκλογές συνιστούν μια σημαντική ευκαιρία να ακουστεί η φωνή των φοιτητ(ρι)ών σε επίπεδο πανελλαδικό, όχι μόνο όσον αφορά την εναντίωσή τους στις στοχεύσεις των κυβερνήσεων και των αστικών επιτελείων για την εκπαίδευση αλλά και για να μπορέσουμε να περιγράψουμε την παιδεία και το πανεπιστήμιο που θέλουμε και μας αξίζει. Δηλαδή ένα πραγματικά και καθολικά δημόσιο και δωρεάν πανεπιστήμιο, το οποίο να μπορεί να εξυπηρετεί τις κοινωνικές ανάγκες και αυτές των φοιτητών και εργαζομένων. Τι σημαίνει αυτό στην πράξη;
Σημαίνει ένα πανεπιστήμιο το οποίο θα προσφέρει πρώτα και κυρία γνώση και έρευνα με βάση τις σύγχρονες ανάγκες νεολαίας και εργαζομένων, προς όφελος της κοινωνίας και όχι των επιχειρηματικών ομίλων και των εξοπλιστικών προγραμμάτων. Που δεν θα λειτουργεί με όρους εµπορευµατοποίησης και πατεντοποίησης ερευνητικών προγραμμάτων. Σημαίνει ελεύθερη πρόσβαση και δομές πλήρους μέριμνας, προκειμένου να υπάρξει έμπρακτο εμπόδιο στην ολοένα και μεγαλύτερη αύξηση των ταξικών φραγμών που επιχειρείται (βλ. τις ΕΒΕ και το «λανσάρισμα» των ΙΕΚ). Γι’ αυτό και παλεύουμε για κατάργηση όλων των εξεταστικών πλεγμάτων, που έχουν ως στόχο να «κόψουν» μαθητές από τα πανεπιστήμια και εναντιωνόμαστε στην τεχνική εκπαίδευση αποσπασματικής κατάρτισης πριν την ολοκλήρωση της υποχρεωτικής 12χρονης εκπαίδευσης και στη μαθητεία της απλήρωτης εργασίας. Σημαίνει πανεπιστημιακή εκπαίδευση που θα προσφέρει ολόπλευρη μόρφωση και πλήρη επίγνωση του γνωστικού μας αντικειμένου, θα εξασφαλίζει τα αναγκαία και σύγχρονα εργασιακά δικαιώματα και δεν θα παράγει ανέργους με πτυχία-«κουρελόχαρτα», με ξεκομμένες εξειδικεύσεις και δεξιότητες που στοχεύουν στο να γίνουμε ευάλωτα και εύκολα αναλώσιμα γρανάζια στην αγορά εργασίας.
Τέλος, σημαίνει μια απελευθερωτική παιδεία, όπου θα αναδεικνύει τη δυνατότητα οι άνθρωποι να δουλεύουν με το «χέρι και το μυαλό», να είναι «εργάτες» και «καλλιτέχνες», να κατακτούν όλο τον πλούτο του ανθρώπινου πολιτισμού, να κατακτούν τον ελεύθερο χρόνο κόντρα στην εντατικοποίηση και τη μετατροπή του πανεπιστημίου σε ένα αέναο εξεταστικό κέντρο. Για ζωντανούς κοινωνικούς χώρους, ενεργή πολιτική και πολιτιστική δράση των συλλόγων, για να πάει όλη η εξουσία στις γενικές συνελεύσεις των φοιτητών και των εργαζομένων, να μπορέσουμε εμείς οι ίδιοι να ορίζουμε τις ζωές και τις σπουδές μας και να συγκροτήσουμε νέους μαζικούς και ανυποχώρητους αγώνες. Με ισχυρή αντικαπιταλιστική αριστερά που τους τροφοδοτεί και τροφοδοτείται από αυτούς, που δε φοβάται να συγκρουστεί με το κράτος και τους μηχανισμούς του. Για όλα αυτά λοιπόν και στις 10 Μάη και μετά θα συνεχίσουμε να παλεύουμε.
