▸Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία μόλις 60 ετών ο αγαπημένος μας σύντροφος και φίλος Δημήτρης Ντάλης, παραμένοντας αγωνιστής και περήφανος μέχρι την τελευταία στιγμή στη μάχη του με την ασθένεια, όπως ήταν άλλωστε και σε όλη του τη ζωή.
Με το Δημήτρη πρωτογνωριστήκαμε στην Πάτρα, Α’ έτος στο Γεωλογικό τμήμα αυτός, λίγο πιο παλιότεροι εμείς. Η γνωριμία και η πορεία μας ήταν κοινή, μέσα από τις γραμμές της ΚΝΕ και του ΚΚΕ, σε μια στράτευση για ένα κόσμο δίκαιο χωρίς εκμετάλλευση και χωρίς αφεντικά. Για την επανάσταση και την εργατική εξουσία
Εποχές δύσκολες, ιδεολογικά και πολιτικά για τις επαναστατικές δυνάμεις, με την σοσιαλδημοκρατία του ΠΑΣΟΚ στο απόγειο της και τις ρεφορμιστικές τάσεις μέσα στο ΚΚΕ να έχουν το πάνω χέρι. Άλλωστε ήταν η εποχή που προετοιμάστηκε η δημιουργία, λίγο αργότερα, του «Συνασπισμού της αριστεράς» και ολοκληρώθηκε με το τερατούργημα της υποταγής του ΚΚΕ στην αστική τάξη με την συγκυβέρνηση με τον Μητσοτάκη.
Σε εκείνη την περίοδο ο Δημήτρης πάντρεψε την αγωνιστικότητά του και την αφοσίωση στην εργατική τάξη από την οποία προερχόταν, με την παραπέρα αφομοίωση της μαρξιστικής και λενινιστικής θεωρίας, αναζητώντας απαντήσεις για τα σύγχρονα ερωτήματα που έβαζε μπροστά μας η ζωή, αλλά πάντα προσπαθώντας να δώσει απαντήσεις από την πλευρά των συμφερόντων των καταπιεσμένων.
Φυσιολογικά λοιπόν το 1989 τάχθηκε με τις δυνάμεις που αρνήθηκαν τον ξεπεσμό της ηγεσίας του ΚΚΕ να συνεργαστεί με την αστική τάξη και ένωσε τη φωνή του με όλους εκείνους που είπαν το «και φυσικά δεν θα υπακούσουμε». Έτσι ήταν ο Δημήτρης που γνώρισα, σε όλη του τη διαδρομή. Ανυπάκουος, ατίθασος επαναστάτης, έντιμος, ανιδιοτελής.
Στα επόμενα χρόνια μέσα από τις γραμμές του Νέου Αριστερού Ρεύματος στρατεύθηκε στον αγώνα τόσο για τα εργατικά δίκαια όσο και για την αναζήτηση των σύγχρονων επαναστατικών απαντήσεων που χρειαζόταν η εποχή μας, ιδιαίτερα μετά την κατάρρευση του «υπαρκτού» σοσιαλισμού. Αξέχαστες θα μου μείνουν οι ατελείωτες συζητήσεις μας, μέχρι αργά το πρωί, κάθε φορά που βρισκόμασταν.
Η ίδια μαχητικότητα και εργατικότητα τον διέκρινε και στη δουλειά του στα εργοτάξια που εργάστηκε σαν Γεωλόγος μηχανικός φέρνοντας σε πέρας δύσκολες αποστολές στα φράγματα που εργάστηκε. Εκεί είδε και στην πράξη τι σημαίνει ασυδοσία των αφεντικών με την απλήρωτη εργασία να τη βιώνει και ο ίδιος στον μέγιστο βαθμό.
Αυτός ήταν ο Δημήτρης που γνωρίσαμε.
Αγωνιστής στη ζωή στη μάχη για την οικογένειά του και την επιβίωση. Τίμιος, ειλικρινής ανιδιοτελής στις σχέσεις του με τους ανθρώπους.
Επαναστάτης στη ψυχή και την καρδιά για ένα κόσμο χωρίς αφεντικά και εκμεταλλευτές.
Σε αποχαιρετάμε σύντροφε.
Έζησες για να πατήσεις πάνω στα κεφάλια των βασιλιάδων και των αστών.
Θα προσπαθήσουμε να πατήσουμε πάνω τους εμείς και για σένα και αν δεν τα καταφέρουμε, σειρά έχουν τα παιδιά μας
