Γιώργος Κρεασίδης
Καταιγιστικές είναι οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών γύρω από την υπόθεση χρηματισμού της ευρωβουλεύτριας του ΠΑΣΟΚ Εύας Καϊλή από εκπροσώπους του Κατάρ, καθώς η υπόθεση έχει ευρύτερες διαστάσεις. Σύμφωνα με άρθρο της ιταλικής εφημερίδας La Repubblica «η έρευνα για το Καταρ-Γκέιτ μπαίνει στην δεύτερη φάση της» και «είναι έτοιμο αίτημα για άρση ασυλίας μερικών ευρωβουλευτών».
Η Ε. Καϊλή παραμένει προφυλακισμένη με απόφαση των βελγικών δικαστικών αρχών, προκειμένου, σύμφωνα με τον διεθνή τύπο, να μην το σκάσει, να μην έρθει σε επαφή με τους συνεργούς της, αλλά και να μην καταστρέψει στοιχεία.
Η ιταλική εφημερίδα La Repubblica με μια σειρά δημοσιευμάτων για την υπόθεση έφερε στο προσκήνιο διάφορα στοιχεία, όπως ότι η Καϊλή γνώριζε για τα τεράστια χρηματικά ποσά στο σπίτι της, πως ζήτησε από τον πατέρα της να τα κρύψει, καθώς κι ότι οι αποκαλύψεις της οδηγούν στην άρση ασυλίας τριών σοσιαλιστών ευρωβουλευτών, των Βέλγων Μαρκ Ταραμπέλα και Μαρία Αρένα και του Ιταλού Αντρέα Κοτσολίνο. Ακόμα, η εφημερίδα εμφάνισε υλικό και φωτογραφίες για μυστικές συναντήσεις που είχαν ο εγκέφαλος του σκανδάλου Α. Παντσέρι και σύζυγος της Καϊλή, Φραντσέσκο Τζόρτζι με τον υπουργό Εργασίας του Κατάρ από όπου έφυγαν με βαλίτσες γεμάτες μετρητά. Ο Ιταλός Παντσέρι, πρώην ευρωβουλευτής των σοσιαλιστών, οργάνωνε τη δράση του μέσω της ΜΚΟ Fight Impunity (Καταπολεμήστε την Ατιμωρησία), στην ηγεσία της οποίας συμμετείχαν όπως αποκαλύφθηκε κορυφαία στελέχη της ΕΕ και από άλλα πολιτικά ρεύματα εξουσίας στην Ευρώπη. Από τη ΝΔ και το δεξιό Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, ο επίτροπος της ΕΕ Δ. Αβραμόπουλος, με αμοιβή 60.000 όπως αποκάλυψε η ιταλική εφημερίδα La Stampa, για την οποία ξεκινά έρευνα, από τους φιλελεύθερους η Σουηδέζα πρώην ευρωβουλετίνα Σ. Βίκστρομ και η πρώην επίτροπος και υπουργός Εξωτερικών της Ιταλίας Ε. Μπονίνο, ενώ τους σοσιαλιστές εκπροσωπεί ο τελευταίος τους πρωθυπουργός στη Γαλλία Μπ. Καζνέβ. Όλοι τους ισχυρίζονται ότι είχαν συμβολική και όχι ουσιαστική εμπλοκή στη ΜΚΟ. Το μέγεθος της δικτύωσης της ΜΚΟ του Παντσέρι με το σύστημα εξουσίας στην ΕΕ αντανακλά το γεγονός που ανέδειξε η La Stampa στο σχετικό ρεπορτάζ, πως σε συζήτηση για τη δράση της, στο πλαίσιο του ετήσιου Οικονομικού Φόρουμ των Δελφών τον περασμένο Απρίλη, μαζί με τους Παντσέρι και Αβραμόπουλο, συμμετείχαν ο υπουργός Δικαιοσύνης Κ. Τσιάρας και ο Ε. Βενιζέλος, ενώ συντόνιζε ο δημοσιογράφος Ιωάννα Μάνδρου.
Στο μεταξύ, η βελγική εφημερίδα Le Soir κατέγραψε την κατάθεση του Φ. Τζόρτζι, που επιβεβαιώνει πως η Καϊλή γνώριζε για τα χρήματα, ενώ προσθέτει το Μαρόκο και το Μάλι στα αυταρχικά καθεστώτα που χρηματοδοτούσαν με μίζες το ξέπλυμά τους και την πρόσβαση στα όργανα της ΕΕ.
Εντύπωση προκαλεί η στάση μεγάλης μερίδας των ελληνικών ΜΜΕ στην υπόθεση, που συνδυάζει την υποβάθμιση με το ξέπλυμα. Έτσι, σαν αιτία της συνεχιζόμενης προφυλάκισης, προβλήθηκε ο υποτιθέμενος φόβος των δικαστών για την ασφάλεια της Καϊλή που κινδυνεύει με απαγωγή από τους Καταριανούς, ενώ στη συνέχεια επιλέχθηκαν πιο λαϊφστάιλ πτυχές της υπόθεσης, όπως το γκουρμέ χριστουγεννιάτικο τραπέζι των βελγικών φυλακών ή η συναισθηματική κατάσταση της προφυλακισμένης ευρωβουλεύτριας.
Κορυφή του παγόβουνου το κύκλωμα Παντσέρι-Καϊλή, ενισχύεται από τις εξελίξεις η ανάγκη αντιΕΕ πάλης
Η υπόθεση αυτή καταρχήν ανέδειξε τη δομική διαφθορά που υπάρχει στην ΕΕ, καθώς στην έδρα της, τις Βρυξέλλες, δρουν περίπου 30.000 λομπίστες, με τους 7.500 να είναι διαπιστευμένοι επίσημα στο ευρωκοινοβούλιο. Αυτοί, που συχνά εναλλάσσονται σε πολιτικούς ρόλους, εκπροσωπούν επιχειρηματικά συμφέροντα, με τον τζίρο της δραστηριότητάς τους να ξεπερνά τα 3 δισ. ετησίως, σύμφωνα με το περιοδικό της βρετανικής ολιγαρχίας Economist. Κατά τα φαινόμενα, τα αξίζουν τα λεφτά τους, γιατί οι θεσμοί της ΕΕ, απερίσπαστοι από τον φόβο του εκλογικού σώματος που αφορά μόνο το αναξιόπιστο και χωρίς αρμοδιότητες ευρωκοινοβούλιο, μετατρέπουν όχι μόνο τις στρατηγικές επιλογές του κεφαλαίου, αλλά και τις άμεσες επιχειρηματικές απαιτήσεις σε ευρωπαϊκή νομοθεσία. Η ΕΕ της ενεργειακής φτώχειας, του πόλεμου, της αιώνιας λιτότητας και του νέου γύρου μνημονίου που φέρνει ξανά η διόγκωση του δημόσιου και ιδιωτικού χρέους, αποδίδει για τον σκοπό που δημιουργήθηκε. Όλο και περισσότερο φαίνεται πως η υπεράσπιση των κοινωνικών αναγκών, της ελευθερίας και της ειρήνης περνάει από τη σύγκρουση και την αποδέσμευση από την ΕΕ.
