Είμαστε αταλάντευτα με το εργατικό, νεολαιίστικο και λαϊκό «Όχι». Είναι το «Όχι» στις κανιβαλικές προτάσεις των δανειστών. «Όχι» στις αντιλαϊκές προτάσεις της κυβέρνησης, στη συνέχιση της μνημονιακής και καπιταλιστικής βαρβαρότητας, – «Όχι» στην ευρωζώνη και την ΕΕ. Αυτό τονίζει στο Πριν ο Αντώνης Δραγανίγος, μέλος της ΠΕ του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση και της ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Συνέντευξη στον Μάκη Γεωργιάδη
– Πως φτάσαμε στο δημοψήφισμα;
– Η πεντάμηνη διαπραγμάτευση της κυβέρνησης με τους θεσμούς ανέδειξε αδιαμφισβήτητα ένα βασικό συμπέρασμα. Ότι δεν υπάρχει η παραμικρή δυνατότητα για να απαλλαγούμε από τα μνημόνια μέσα στο πλαίσιο της ευρωζώνης και σε διαπραγμάτευση και συμφωνία με τους δανειστές, δηλαδή αυτούς που μας έφεραν στη σημερινή αθλιότητα. Η πολιτική των δανειστών, δηλαδή της ΕΕ και του ΔΝΤ είναι μια βαθιά ταξική πολιτική, που προωθεί την πιο βάρβαρη λιτότητα, τις πιο σκληρές αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις γιατί αυτός είναι ο μονόδρομος του κεφαλαίου για να βγει από την ιστορική του κρίση φορτώνοντάς της στις πλάτες των εργαζόμενων και των λαών. Αυτή η πολιτική είναι η βάση της «αδιαλλαξίας» των δανειστών.
Πάνω σε αυτή την κατεύθυνση η ΕΕ και το ΔΝΤ πρότειναν στην κυβέρνηση μια φρικιαστική συμφωνία με μέτρα περίπου 12 δις ευρώ, την οποία κανένας δεν μπορεί να υπογράψει, άπειρα χειρότερη ακόμα και από αυτά που διαπραγματεύονταν με την προηγούμενη κυβέρνηση.
Η αντιλαϊκή πολιτική του ΔΝΤ και της ΕΕ έχει βέβαια και πολιτικό στόχο. Είναι προφανές ότι θέλουν να συντρίψουν τον ελληνικό λαό, να διαλύσουν το λαϊκό, αγωνιστικό ρεύμα που οδήγησε σε πτώση των μνημονιακών κυβερνήσεων. Το πρόβλημά τους δεν είναι τα μέτρα που είχε αποδεχθεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, αλλά να συντρίψουν τις αντιστάσεις που θα μπορούσαν να εμποδίσουν την εφαρμογή τους, δίνοντας μήνυμα «σιδερένιας φτέρνας» σε όλους τους λαούς της Ευρώπης.
Από την άλλη πλευρά, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, όλη αυτή την περίοδο είχε μια απαράδεκτη πολιτική, η οποία δεν οφείλεται σε λάθη τακτικής, αλλά στις κεντρικές, πολιτικές επιλογές του ΣΥΡΙΖΑ και στα στρατηγικά όρια της πολιτικής του.
Αποδεχόμενη στρατηγικά το πλαίσιο της ευρωζώνης αποδέχτηκε ότι θα «διαπραγματευτεί» με τα κλειδιά της ελληνικής οικονομίας στα χέρια του Ντράγκι και των τραπεζιτών της Φραγκφούρτης. Η κυβέρνηση αρνήθηκε να εθνικοποιήσει τις τράπεζες και να αυξήσει το όριο του δημόσιου δανεισμού γιατί αυτό αμέσως σήμαινε ρήξη με την ευρωζώνη. Αποδέχτηκε το χρέος και πλήρωσε τις τοκογλυφικές δόσεις στο ΔΝΤ, μαζεύοντας τα αποθεματικά των δημόσιων φορέων και στεγνώνοντας τα πάντα, γιατί δεν ήθελε «ρήξη με τους δανειστές».
– Η κυβέρνηση καλεί σε καταψήφιση της πρότασης των πιστωτών. Πόσο διαφορετική είναι η δική της πρόταση;
– Η κυβέρνηση έφτασε να προτείνει μια βαθιά αντιλαϊκή συμφωνία (το πρόγραμμα των 47 σελίδων και όσα ακόμα χειρότερα έστειλε μετά) που αποτελεί συνέχιση της μνημονιακής πολιτικής και περιλαμβάνει μείωση μισθών και συντάξεων, σαρωτικές ιδιωτικοποιήσεις, «απελευθέρωση» των αγορών σε όφελος του μεγάλου κεφαλαίου (όπως για παράδειγμα στο φάρμακο), αξιολόγηση στο δημόσιο, ενώ τα όποια μέτρα ανακούφισης (751 ευρώ κλπ) παραπέμπονται στις ελληνικές καλένδες.
– Και τότε προς τι το δημοψήφισμα;
– Η κυβέρνηση δεν μπορεί να περάσει στον λαό την οποιαδήποτε αντιλαϊκή συμφωνία ούτε την δική της, ούτε πολύ περισσότερο των δανειστών, γιατί βρίσκει αντίθετη τη μεγάλη πλειοψηφία των εργαζόμενων, γιατί θα εξαερωθεί η δική της κοινωνική και πολιτική βάση, καθώς μέσα στους εργαζόμενους περισσότερο ενισχύεται παρά αδυνατίζει η τάση του «ρήξη τώρα». Η κυβέρνηση ξέρει ότι η υπογραφή της συμφωνίας θα σημάνει την αρχή του τέλους της.
Έτσι υποχρεώνεται να προκηρύξει ένα δημοψήφισμα με στόχο, όπως η ίδια δηλώνει, να «δώσει νέα δύναμη στην διαπραγμάτευση» και να επιτύχει τον «αμοιβαία επωφελή συμβιβασμό», πάντα μέσα στα πλαίσια της ευρωζώνης. Δηλαδή να οδηγηθεί σε μια συμφωνία πιο κοντά στη δική της αντιλαϊκή πρόταση, συνεχίζοντας την αποτυχημένη πολιτική που μέχρι τώρα ακολούθησε.
– Τι θα σημαίνει η υιοθέτηση μιας τέτοιας συμφωνίας;
– Η υποστήριξη μιας αντιλαϊκής συμφωνίας, πριν ή μετά από δημοψήφισμα, θα είναι καταστροφική. Θα κατοχυρώσει πλατιά στην λαϊκή συνείδηση το «όλοι τα ίδια είναι». Θα δικαιώσει εκ των υστέρων το μονόδρομο όλου αυτού του ευρώδουλου εσμού των Σαμαρά, Γεννηματά, Θοδωράκη. Καμιά αντιλαϊκή συμφωνία δεν μπορεί να έρθει στο όνομα του να σωθεί η κυβέρνηση και να μην υπάρξει «αριστερή παρένθεση». Κανείς δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από αστείες δικαιολογίες, που κυκλοφορούν το τελευταίο διάστημα σε ορισμένα αστικά μέσα ενημέρωσης, όπως ότι πρέπει να υπερψηφιστεί η όποια συμφωνία για να πολεμηθεί μετά… από τα μέσα.
– Επομένως τι κάνουμε;
– Η θέση μας είναι απόλυτα καθαρή και σύμφωνη με την γενική μας πολιτική μέχρι τα σήμερα, που είναι η πάλη για την ανατροπή της πολιτικής του μαύρου μετώπου κεφαλαίου-ΕΕ-ΔΝΤ και για την ήττα της κυβερνητικής πολιτικής διαχείρισης και υποταγής.
Το «ναι» στο δημοψήφισμα είναι «ναι» του συρφετού του «Μένουμε Ευρώπη», του Σαμαρά και του Θεοδωράκη, τωντραπεζιτών, των εγκάθετων του μνημονίου, που θα πέσουν πάνω στον κόσμο για να επιβάλλουν την υποταγή. Η τυχόν επικράτηση του «ναι», θα οδηγήσει σε άμεση επαναφορά στην πολιτική των μνημονίων, πολύ πιο βάρβαρη και επιθετική από ότι μέχρι τώρα, «επικυρωμένη» από ένα δημοψήφισμα.
Όμως σήμερα στην ελληνική κοινωνία υπάρχει και μάλιστα αναπτύσσεται ένα μεγάλο λαϊκό, εργατικό «Όχι», που είναι το όχι των άνεργων, των φτωχών, των νέων όλων εκείνων που συναντάμε καθημερινά στους δρόμους και τους χώρους δουλειάς και που λένε «φτάνει πια», «τέρμα στους εκβιασμούς», «δεν γυρνάμε πίσω».
Με αυτό το εργατικό και νεολαιίστικο και λαϊκό «Όχι» είμαστε αταλάντευτα. Είναι το «Όχι» στις κανιβαλικές προτάσεις των δανειστών. «Όχι» στις αντιλαϊκές προτάσεις της κυβέρνησης, στη συνέχιση της μνημονιακής και καπιταλιστικής βαρβαρότητας, – «Όχι» στην ευρωζώνη και την ΕΕ.
«Όχι» στο μαύρο μέτωπο και στην κυβερνητική πολιτική – Δεν υπάρχει βελτίωση εντός ευρωζώνης και ΕΕ
– Μιλάτε για ένα λαϊκό “όχι”, τι εννοείτε;
– Μιλάμε για ένα περήφανο, ανυπότακτο, επιβλητικό «Όχι» από τα εργατικά λαϊκά στρώματα και τη νεολαία,το οποίο θα εκφραστεί κυρίως στους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες, αλλά και σε όποια κάλπη όπου, αν και όταν στηθεί. Μια πολιτική στάση που εκφράζει το «όχι» σε όλους τους αντεργατικούς μνημονιακούς νόμους, στις ελαστικές σχέσεις εργασίας, τη λιτότητα και την ανεργία, «όχι» στο δημόσιο και ιδιωτικό χρέος των λαϊκών νοικοκυριών. «Όχι» στις ιδιωτικοποιήσεις και στην κυριαρχία των τραπεζιτών, στην αντιλαϊκή φοροεπιδρομή, στην καταπάτηση της λαϊκής κυριαρχίας και δημοκρατίας από κάθε ευρωεπιτροπεία.
Ένα τέτοιο εργατικό λαϊκό «Όχι» θα συμβάλλει στην αντεπίθεση του κινήματος για το μεγάλο «Ναι» στον άλλο δρόμο της συνειδητής ρήξης με ΕΕ – ΔΝΤ, της αντικαπιταλιστικής ανατροπής της επίθεσης του μαύρου μετώπου. Με την άμεση ικανοποίηση των εργατικών λαϊκών αιτημάτων, την παύση πληρωμών και τη διαγραφή του χρέους, την αποδέσμευση από ευρώ και ΕΕ, την εθνικοποίηση των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων χωρίς αποζημίωση και υπό εργατικό έλεγχο, το κτύπημα των κερδών, του πλούτου και της δύναμης του κεφαλαίου, μια νέα Άνοιξη των κοινωνικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων του λαού μας, ένα διεθνιστικό μήνυμα αντίστασης, αξιοπρέπειας και απελευθέρωσης προς όλους τους λαούς της Ευρώπης και του κόσμου.
Αυτό το «Όχι», μαζί με τους αγώνες μας θα το βρει ξεκάθαρα μπροστά της η κυβέρνηση Τσίπρα την επόμενη μέρα, εφόσον πάει να επιβάλλει το δικό της μνημόνιο.
– Ποια πιστεύετε ότι είναι από δω και πέρα η προοπτική;
– Η καταψήφιση της συμφωνίας, εφόσον γίνει τελικά το δημοψήφισμα και δεν αποδειχτεί ένα ακόμα διαπραγματευτικό όπλο χειρισμού και εκβιασμού του λαού για την αποδοχή της αντιλαϊκής κυβερνητικής πρότασης, παραπέρα η απόρριψη κάθε αντιλαϊκής μνημονιακής συμφωνίας, μπορεί να ανοίξει τον δρόμο σε ένα νέο κύκλο αγώνων με διακύβευμα την επιβολή ενός συνολικά διαφορετικού δρόμου στην ελληνική κοινωνία, του δρόμου της αντικαπιταλιστικής ανατροπής.
Η καταψήφιση, ειδικά εφόσον οι καθεστωτικές δυνάμεις δίνουν περιεχόμενο “ναι η όχι στο ευρώ”, μπορεί να αναδείξει ένα ρεύμα που τραβάει την σύγκρουση παραπέρα από την «κατάργηση των μνημονίων», που απορρίπτει τους εκβιασμούς του συστήματος, που επιδιώκει ή έστω δεν το τρομάζει η αποχώρηση από την ευρωζώνη. Αυτό αντικειμενικά θέτει την ανάγκη για μια τομή στο κίνημα και την αριστερά, ώστε να ανέβει το ύψος του πήχη που η ζωή και η πραγματικότητα μας θέτει.
Η διαπραγμάτευση εντός των ορίων της ευρωζώνης και σε συμφωνία με τους θεσμούς έφαγε τα ψωμιά της. Ο δρόμος της ρήξης προβάλλει σαν αναγκαιότητα για μεγάλα τμήματα του λαού. Ας της δώσουμε περιεχόμενο και ας την οργανώσουμε με τρόπο που θα βγούμε νικητές.
