Ανατριχιαστικά είναι τα νούμερα που παρατίθενται στη μελέτη που εκπονήθηκε για λογαριασμό του Ιδρύματος Μπέκλερ της Γερμανικής Γενικής Συνομοσπονδίας Εργασίας. Την υπογράφουν οι πανεπιστημιακοί Σταύρος Ζωγραφάκης και ο γνωστός υπέρμαχος των μεταρρυθμίσεων Τάσος Γιαννίτσης.
Η μελέτη υποστηρίζει ότι η κρίση δεν επηρέασε οριζόντια όλη την κοινωνία: κάποιοι είδαν την κρίση σαν ευκαιρία, άλλοι έπεσαν στα μαλακά, ενώ άλλοι τσακίστηκαν. Το 2008-2012 η φορολογική επιβάρυνση για τα χαμηλά εισοδήματα αυξήθηκε κατά 337,7%, ενώ για τα ανώτερα αυξήθηκε μόλις 9%. Διαφορά αβυσσαλέα!
Η φορολογική αφαίμαξη, υποστηρίζει η μελέτη, οδήγησε κατά κύριο λόγο στη μείωση των ελλειμμάτων συμβάλλοντας κατά 72,4% στη δημοσιονομική προσαρμογή. Ωστόσο, σύμφωνα με τους μελετητές η όποια μείωση έπρεπε να επιτευχθεί με τον περιορισμό των δαπανών στη δημόσια διοίκηση, δηλαδή με λιγότερο (κοινωνικό) κράτος.
Η μελέτη αυτή, αν και αποκαλύπτει τη δραματική επιβάρυνση των πολλών, ταυτόχρονα κλείνει το μάτι στον κοινωνικό αυτοματισμό καθώς τονίζει ότι οι εργαζόμενοι του Δημοσίου έχουν πληγεί πολύ λιγότερο από ό,τι οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα. Και τούτο επειδή η μείωση μισθών στον ιδιωτικό τομέα ήταν 19% έναντι 8% στον δημόσιο. Επίσης, το κεφάλαιο μοιάζει να «πόνεσε» περισσότερο από τη μισθωτή εργασία, αφού οι μισθοί υποχώρησαν κατά 27,4%, τα κέρδη κεφαλαίου υποχώρησαν κατά 37,7%, ενώ τα αγροτικά εισοδήματα ενισχύθηκαν κατά 26,2%.
Ακόμα πιο αμείλικτα ταξική γίνεται η ελληνική κοινωνία. Το ένα τρίτο των νοικοκυριών είδαν τα εισοδήματά τους να αυξάνονται την περίοδο 2008-2012, σε αντίθεση με τα άλλα δύο τρίτα, που κατέγραψαν απώλειες. Η βελτίωση για την «κερδισμένη» εισοδηματική κατηγορία φθάνει το 44,4% κατά την εξεταζόμενη περίοδο, ενώ η μείωση για τους χαμένους φθάνει το 39,3%.
Ό,τι δεν λέει η προφανώς ακριβοπληρωμένη μελέτη των δύο καθηγητών, το χώρεσε ο Πωλ Νορ σε ένα δίστιχο γραμμένο τη δεκαετία του ’30:
«Υποφέρουν όλοι από την κρίσιν;»
«Όλοι, εκτός των… Κροίσων».
