του Γιώργου Δελαστίκ
Βρισκόµαστε στις παραµονές πολύ µεγάλων γεγονότων στην Ευρώπη, γεγονότων που ίσως ανατρέψουν εκ βάθρων τη µεταπολεµική τάξη πραγµάτων αναφορικά µε την ευρωπαϊκή καπιταλιστική ολοκλήρωση την οποία ζει η Γηραιά Ήπειρος τα εξήντα χρόνια µετά τον Β΄ Παγκόσµιο Πόλεµο. Τα µεγάλα αυτά γεγονότα θα ξεκινήσουν ανεξάρτητα από τη δράση της πάσης φύσεως Αριστεράς, αλλά το πόσο θα οξυνθούν οι αντιθέσεις και τι τελικό περιεχόµενο θα προσλάβουν οι λύσεις που θα δοθούν θα προσδιοριστεί σε µεγάλο βαθµό από το αν η παρέµβαση της Αριστεράς θα είναι καθοριστική, κατώτερη των περιστάσεων ή ανύπαρκτη.
Πρέπει να προετοιµαστούµε για τις συγκρούσεις στην Ευρώπη. Δεν µας µένει πολύς χρόνος, όπως όλα δείχνουν. Από τις αντιθέσεις των αστικών τάξεων των ηγετικών χωρών της Ευρώπης θα ξεκινήσουν τα ενδεχοµένως κοσµογονικά γεγονότα. Αυτό προδικάζει και την οπωσδήποτε αρνητική για τους εργαζόµενους έκβαση των εξελίξεων, αν οι πολιτικοί φορείς που εκφράζουν τα συµφέροντα του κόσµου της εργασίας δεν σφραγίσουν µε τη δράση τους τις εξελίξεις. Το ζητούµενο δεν είναι φυσικά οι εργαζόµενοι και η Αριστερά να παρακολουθήσουν ως παρατηρητές την εξέλιξη της αναµέτρησης ανάµεσα στην αστική τάξη της Γερµανίας από τη µια µεριά και των υπόλοιπων αστικών τάξεων των ηγετικών κρατών της Ευρώπης από την άλλη, µε την ανάµειξη και τη στήριξη του αµερικανικού καπιταλισµού. Τηρουµένων φυσικά των αναλογιών, βρισκόµαστε σε µια κατάσταση που µοιάζει ιστορικά, όσο µπορούµε να τη φανταστούµε, µε εκείνη η οποία επικρατούσε στην Ευρώπη γύρω στα µέσα της δεκαετίας του 1930. Η οικονοµική κρίση σάρωνε τις ζωές των ανθρώπων, ο Β΄ Παγκόσµιος Πόλεµος δεν είχε αρχίσει ακόµη, αλλά όλοι γνώριζαν, διαισθάνονταν ότι βαδίζουν προς µια γενικευµένη σύγκρουση. Οταν οι ευρωπαίοι αστοί ξεκίνησαν τον Β΄ Παγκόσµιο Πόλεµο, νόµιζαν πως το µοναδικό διακύβευµά του ήταν ποιοι θα νικούσαν και πώς θα ξαναµοίραζαν τις αγορές και τις σφαίρες επιρροής. Ούτε που φαντάζονταν ποτέ ότι θα έκαναν τη Σοβιετική Ενωση υπερδύναµη ή ότι θα κατέρρεαν οι αποικιακές αυτοκρατορίες όλων ανεξαιρέτως των ευρωπαϊκών κρατών, τα οποία θα γίνονταν πλέον υποτελείς νάνοι των ΗΠΑ.
Ανάλογες εξελίξεις µπορεί να σηµειωθούν και τώρα, σε άλλο φυσικά επίπεδο, αν η Αριστερά και δη η επαναστατική αρθεί στο ύψος των προκλήσεων και αξιοποιήσει τις δυνατότητες που ενδεχοµένως θα της παράσχουν οι περιστάσεις. Το παν είναι η ταχύτατη µετάλλαξη του τρόπου σκέψης και θεώρησης των γεγονότων από την αντικαπιταλιστική Αριστερά αναφορικά µε το ζήτηµα της εξουσίας. Η εξαιρετικά µικρή, περιθωριακή απήχηση των απόψεών της σήµερα καθόλου δεν σηµαίνει ότι αυτό θα ισχύει και αύριο. Θα συνεχίσουµε να επαναλαµβάνουµε ότι σε περιόδους κρίσης όπως η σηµερινή οι συσχετισµοί ανάµεσα στις πολιτικές δυνάµεις αλλάζουν µε καταιγιστικούς, αδιανόητους για τις «οµαλές» περιόδους ρυθµούς. Οι αλλαγές στις συνειδήσεις των ανθρώπων συντελούνται µε ιλιγγιώδη ταχύτητα, αλλά ταυτόχρονα οι ευκαιρίες ανατροπών και κατάληψης της εξουσίας έρχονται και χάνονται εν ριπή οφθαλµού. Σε τέτοιες εποχές ισχύει πραγµατικά απολύτως το αρχικό ρητό «οι καιροί ου µενετοί»: οι ευνοϊκές περιστάσεις δηλαδή δεν περιµένουν. Η τόσο συνηθισµένη πολλές φορές στην Αριστερά «µπλαζέ», βαριεστηµένη αντιµετώπιση των πολιτικών εξελίξεων υπό το πρίσµα παρωχηµένων ιδεολογηµάτων άλλων εποχών που τυφλώνουν τις γραφειοκρατικές και καιροσκοπικές ηγεσίες διάφορων αριστερών κοµµάτων συνιστά µέγιστο κίνδυνο αυτή την εποχή που έρχεται. Δεν πρέπει να επιδεικνύεται κανενός είδους ανοχή ούτε στους παρωχηµένους «σφραγιδοκράτορες» που αφθονούν στα ερείπια της Αριστεράς ούτε στο καινούργιο φρούτο των «εξουσιολάγνων» της Αριστεράς, που θα εµφανιστεί και θα φουντώσει µόλις ο ΣΥΡΙΖΑ σχηµατίσει κυβέρνηση, αν δεν τον προλάβουν οι κυοφορούµενες πανευρωπαϊκές εξελίξεις οι οποίες θα συγκλονίσουν την ήπειρό µας. Πάντως η σύγκρουση γύρω από το ευρώ –στην πραγµατικότητα δηλαδή αν οι αστικές τάξεις της Γαλλίας, της Αγγλίας, της Ιταλίας θα αποδεχθούν τη γερµανική ηγεµονία σε ολόκληρη την Ευρώπη και σε όλα τα επίπεδα– προσλαµβάνει νέες διαστάσεις. Ο ένας µετά τον άλλον, κορυφαίοι αστοί, νυν και τέως πολιτικοί ηγέτες γράφουν βιβλία και άρθρα που αποκαλύπτουν ένα πραγµατικά αποκρουστικό πρόσωπο της ΕΕ της ευρωζώνης. Αστοί αναλυτές που δεν προέρχονται από το γερµανικό µπλοκ ή από γερµανόδουλες αστικές δυνάµεις άλλων χωρών έχουν φτάσει πλέον στο σηµείο να προτείνουν δηµόσια τη «συντεταγµένη διάλυση» της ευρωζώνης προκειµένου «να διασωθεί τουλάχιστον η ΕΕ»! Τα προσφάτως εκδοθέντα βιβλία Ηµερολόγιο της κρίσης του τέως υπουργού Οικονοµικών της Γαλλίας Φρανσουά Μπαρουάν και Το δίληµµα του τέως πρωθυπουργού της Ισπανίας Χοσέ Λουίς Ροντρίγκεθ Θαπατέρο, που περιγράφουν τις συνόδους κορυφής της ΕΕ περίπου σαν συνάξεις αδίστακτων εκβιαστών µε χυδαία συµπεριφορά, αποτελούν δείγµατα της κρίσης. Οι αποκαλύψεις αυτές όµως ταυτόχρονα οξύνουν στο έπακρο τη λαϊκή απέχθεια όλων των Ευρωπαίων προς το ευρώ και την ΕΕ, καθώς προστίθενται στη βασική αιτία της δυσφορίας των πολιτών απέναντι στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση – την επιδείνωση δηλαδή ή ακόµη και την καταβαράθρωση του επιπέδου ζωής τους.
Η ουσία πάντως είναι ότι ποτέ µέχρι τώρα η ΕΕ δεν ήταν τόσο µισητή στους λαούς της Ευρώπης όσο σήµερα. Ποτέ το ευρώ δεν ήταν τόσο αντιπαθές σε όλους ανεξαιρέτως τους λαούς που το χρησιµοποιούν υποχρεωτικά. Ακόµη και τα λαϊκά στρώµατα της Γερµανίας το σιχαίνονται! Πρόκειται για µοναδική, χρυσή κυριολεκτικά ευκαιρία για την Αριστερά, που δεν πρέπει να χάσει σε καµιά περίπτωση! Θα είµαστε άξιοι της µοίρας µας, αν δεν την αρπάξουµε αµέσως.
