Μια ακόμη πιο αντιδραστική και επιθετική Ευρωπαϊκή Ένωση περιέγραψε ο πρόεδρος της Κομισιόν αυτή την εβδομάδα, στην τελευταία του εφ’ όλης της ύλης ομιλία στην Ευρωβουλή, πριν τις εκλογές του ερχόμενου Μαΐου. Ο Γιουνκέρ, ακολουθώντας τον δρόμο που έχουν ήδη χαράξει Βερολίνο και Παρίσι (έστω κι αν ακόμη δεν τα βρίσκουν στις λεπτομέρειες και τη μοιρασιά), διεμήνυσε ότι είναι μονόδρομος η αυτόνομη εμπλοκή της Ευρώπης στις διεθνείς εξελίξεις, χωρίς να εξαρτάται πλέον από τις διαθέσεις των Αμερικανών και του ΝΑΤΟ. Κάτι που συνεπάγεται, όπως είναι προφανές, την επιτάχυνση της συγκρότησης ισχυρού ευρωστρατού και συνοριοφυλακής.
«Στον σημερινό κόσμο, η Ευρώπη δεν μπορεί να αισθάνεται σίγουρη ότι οι υποσχέσεις που δόθηκαν χθες εξακολουθούν να ισχύουν και σήμερα. Οι παλιές συμμαχίες ίσως δεν είναι ίδιες αύριο», είπε χαρακτηριστικά, παραδεχόμενος και αυτός –με τη σειρά του και τον τρόπο του– ότι έχουμε εισέλθει σε μια περίοδο πολύ μεγάλων και βίαιων ανακατατάξεων, που πυροδοτούνται από την ένταση των ανταγωνισμών. Επί της ουσίας, επιχείρησε να αντιτάξει στην άνοδο των εθνικισμών ένα μοντέλο ευρωπαϊκού εθνικισμού και πατριωτισμού, που θα επιτρέψει στην Ευρώπη –δηλαδή στο κεφάλαιο– να διαδραματίζει πλέον ρόλο πρωταγωνιστή και όχι κομπάρσου στις διεθνείς εξελίξεις.
Μάλιστα, για να διευκολυνθεί αυτή η διαδικασία, πρότεινε την κατάργηση της ομοφωνίας στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, έτσι ώστε οι ισχυρές χώρες και αστικές τάξεις να μπορούν να επιβάλλουν πιο εύκολα τη θέση τους.
