της Μαριάννας Τζιαντζή
Δύο λέξεις έδωσαν τον τόνο στην ειδησεογραφία των ημερών: η «πετρελαιοκηλίδα» και το επίθετο «εμβληματικός» το οποίο χρησιμοποιήθηκε για να χαρακτηρίσει δύο επενδύσεις που «κινδυνεύουν» να χαθούν.
«Εμβληματική» χαρακτήρισαν την επένδυση στις Σκουριές σε σχετική ερώτησή τους 14 βουλευτές της ΝΔ. «Πραγματικά εμβληματική» τη χαρακτηρίζει ο Σύνδεσμος Βιομηχάνων Βορείου Ελλάδος που επίσης εκφράζει την ανησυχία του για το ενδεχόμενο απόσυρσης της Εldorado Gold από τη Χαλκιδική. Και η Καθημερινή γράφει ότι το Hellinikon Project είναι «μια από τις πλέον εμβληματικές επενδύσεις στη χώρα».
Πράγματι, οι δύο αυτές επενδύσεις είναι εμβληματικές κυρίως ως προς τις δραματικές επιπτώσεις τους. Από τη μια βιασμός της φύσης, αφανισμός ενός αρχέγονους δάσους και βλάβες στην υγεία των ζωντανών αλλά και των αγέννητων κατοίκων της περιοχής. Από την άλλη, μια ιδιωτική πόλη με ουρανοξύστες που θα εμποδίζουν το θαλασσινό αεράκι να φτάσει στην Αττική, καζίνο, «θάψιμο» αρχαιοτήτων, οικονομικός μαρασμός, λουκέτα στη γύρω περιοχή.
Οι επιπτώσεις από την τοξική πετρελαιοκηλίδα στον Σαρωνικό είναι ορατές. Οι άλλες επιπτώσεις αποτελούν ψιλά γράμματα για την κυβέρνηση και τους προστάτες της.
Εμβληματικός ήταν ο νόμος 2687 του 1953 που παραχωρούσε σκανδαλώδη προνόμια στους ξένους επενδυτές. Τότε, εποχή του Σχεδίου Μάρσαλ, τις κατευθύνσεις της «εθνικής οικονομίας» τις χάραζε η Αμερικανική Οικονομική Αποστολή. Σήμερα τις χαράζουν οι θεσμοί καθώς το εμβληματικό «όχι» του 2015 μετατράπηκε σε ένα ακόμα πιο εμβληματικό και ταπεινωτικό και συνεχιζόμενο «ναι». Εμβληματική και η λαϊκή σιωπή ή, μάλλον, η αναιμική και τοπικά περιορισμένη διαμαρτυρία.
