του Μπάμπη Συριόπουλου
Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, επικεφαλής της ΛΑΕ, στην ομιλία του στη ΔΕΘ χαρακτήρισε τον Τσίπρα «Μακρόν της ελληνικής αποικίας» και «μητσοτακικότερο του Μητσοτάκη», για τον οποίο τα μνημόνια και οι «μεταρρυθμίσεις» αποτελούν «τη νέα κανονικότητα και το νέο του ευαγγέλιο». Η εξήγηση της σημερινής κατάστασης και η πρόταση διεξόδου περιστρεφόταν σχεδόν αποκλειστικά γύρω από το νόμισμα της χώρας. Όπως χαρακτηριστικά είπε, αν η Ελλάδα «δεν είχε μπει στο ευρώ, δεν επρόκειτο σε καμιά περίπτωση να γνωρίσει την κρίση που διανύουμε», ενώ «αν είχε φύγει από το ευρώ μέσα στην κρίση, τώρα θα την είχε ξεπεράσει». Η επίθεση του κεφαλαίου παγκόσμια για τη συντριβή των εργατικών δικαιωμάτων απουσίαζε.
Η εναλλακτική πρόταση, σύμφωνα με τον Π. Λαφαζάνη, «είναι η άμεση έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη και η μετάβαση στο εθνικό νόμισμα, στη βάση ενός ριζοσπαστικού προγράμματος και της σύγκρουσης και ρήξης με τη νεοφιλελεύθερη ΕΕ». Μια «νέα λαϊκή κυβέρνηση» με εθνικοποιημένες τράπεζες θα διπλασιάσει τις δημόσιες επενδύσεις και θα υλοποιήσει ένα «γιγάντιο πρόγραμμα για επενδύσεις του ιδιωτικού τομέα» με «αναπτυξιακά κριτήρια». Η κυβέρνηση αυτή «θα αυξήσει σταδιακά τον κατώτατο μισθό στα προ κρίσης επίπεδα», «θα ανακόψει τον κατήφορο των συντάξεων» και θα τις ενισχύσει «ώστε σταδιακά να φτάσουν σε αξιοπρεπή επίπεδα μιας σύγχρονης διαβίωσης». Άρα σταδιακά στα 751 ευρώ (!), σταδιακά σε αυξήσεις για αξιοπρεπείς συντάξεις!
Υιοθετείται έτσι η άποψη ότι πρέπει να μεγαλώσει η πίτα για να έχουν να λαμβάνουν οι εργαζόμενοι, και όχι μια λογική επιστροφής του κλεμμένου πλούτου από τους επιχειρηματίες της χώρας. Οι λαϊκές ανάγκες πρέπει να περιμένουν… Η εφαρμογή του προγράμματος που περιλαμβάνει, κάποια στιγμή, και την έξοδο από την ΕΕ όπως και τον «σοσιαλισμό του 21ου αιώνα», στο αόριστο μέλλον, θα γίνει στα πλαίσια της εθνικής ανεξαρτησίας και του εθνικού νομίσματος σαν να μην υπήρχε αστική τάξη στη χώρα που υπερασπίζει με κάθε μέσο τα κέρδη και την εξουσία της.
Αναφέρθηκε ο Παναγιώτης Λαφαζάνης συγκεκριμένα στο κίνημα κατά των πλειστηριασμών «στο οποίο πρωτοστατεί η ΛΑΕ», προσπαθώντας άκομψα να το καρπωθεί. Όμως δεν είναι αυτό το μοναδικό λαϊκό πρόβλημα. Μια μαχόμενη αριστερή δύναμη αντί να προσβλέπει σε ένα ουτοπικό φιλολαϊκό κυβερνητικό πρόγραμμα εθνικής συναίνεσης, θα έπρεπε να συμβάλλει σε ένα ρωμαλέο εργατικό και λαϊκό κίνημα ανατροπής της επίθεσης του κεφαλαίου και της ΕΕ για μισθούς, συντάξεις και μείωση του εργάσιμου χρόνου τώρα, κι όχι αφού έρθει η ανάπτυξη.
Σε αυτό το κίνημα θα έπρεπε να συμβάλλει η ΛΑΕ κι όχι να ψηφίζει ΠΑΣΟΚ για την Εκτελεστική Επιτροπή της ΕΔΟΘ. Σε σχετική ερώτηση του Πριν, ο Π. Λαφαζάνης απάντησε ότι δεν ήξερε τίποτα γι αυτό. Το θέμα όμως υπάρχει…
