Η βιομηχανία του Χόλιγουντ μετά τα κόμικ με υπερήρωες, επιχειρεί να μεταφέρει το ιαπωνικό είδος
στην μεγάλη οθόνη ως απόρροια του πολιτιστικού τέλματος στο οποίο βρίσκεται ο (εμπορικός) κινηματογράφος
της Έφης Καραχάλιου
Η πρόσφατη κυκλοφορία της κινηματογραφικής μεταφοράς του άνιμε (ιαπωνικά κινούμενα σχέδια) Ghost in The Shell, (ελληνιστί «Το Φάντασμα στο Κέλυφος»), με πρωταγωνίστρια την Σκάρλετ Γιόχανσον αποτέλεσε μια εμπορική αποτυχία και έγινε στοιχείο αρνητικής κριτικής για την επιλογή λευκής ηθοποιού να ενσαρκώσει μια ασιάτισσα («whitewashing»). Η ταινία εκτός του ότι ήταν χαμηλά στο box office, παρέμεινε σε μια επίδειξη ειδικών εφέ χωρίς να κεντροβαρεί σε έστω μια ανάδειξη του καθοριστικού ρόλου που παίζουν οι νέες τεχνολογίες στην σύγχρονη κοινωνία.
Η ταινία πρόκειται για το κινηματογραφικό ριμέικ του ομώνυμου άνιμε που προβλήθηκε το 1995 και η ιστορία των δύο ταινιών είναι βασισμένη στη σειρά μάνγκα (ιαπωνικά κόμικς). Μιλάμε λοιπόν για ένα ευρύ φάσμα ταινιών και επεισοδίων που δημιουργούν ένα φραντσάιζ. Η επιλογή του συγκεκριμένου άνιμε δεν είναι τυχαία, αλλά αποτελεί την πιο ασφαλή λύση για μια εταιρεία παραγωγής, τόσο από άποψη μορφής όσο και περιεχομένου .Αυτό συμβαίνει επειδή υπάρχουν εμφανείς δυτικές επιρροές, με τα σχέδια να είναι αναλογικά ξεφεύγοντας από τις υπερβολές των μάνγκα και το θέμα ουσιαστικά να καταλήγει να είναι ένα νουάρ, φουτουριστικό κατασκοπικό θρίλερ. Η πλοκή έχει ως εξής: η Μέιτζορ είναι μία νεαρή κοπέλα που σώθηκε από ένα δυστύχημα και έχει εξελιχθεί πλέον μέσω της ρομποτικής, σε μία σάιμποργκ ανίκητη στρατιώτη, προσηλωμένη στο έργο της ενάντια στους χειρότερους εγκληματίες, χάκερς και τρομοκράτες στον κόσμο. Σκοπός της είναι να αντιμετωπίσει έναν νέο εχθρό που έχει ως στόχο να καταστρέψει την Hanka Robotics, την εταιρία δηλαδή που την «δημιούργησε».
Η ιστορία εξελίσσεται σε ένα δυστοπικό μέλλον, στην Ιαπωνία. Η έκρηξη της τεχνολογίας είναι τέτοια, που επιτρέπει τη βελτίωση των ανθρώπινων δυνατοτήτων σε σημείο που να δημιουργούνται όντα μόνο με προσθετικά μέλη ή να μεταφέρεται η νόηση ενός ανθρώπου σε άλλο σώμα μέσω δικτύων. Εκεί που επενέβαινε η Μέιτζορ με την ομάδα της είναι όταν διάφορες τρομοκρατικές οργανώσεις, μαφιόζοι ή χάκερς, συνήθως υποκινούμενοι από διεφθαρμένους πολιτικούς, διασπείρουν έναν ηλεκτρονικό ιό μέσα από αυτό το σύστημα δικτύων. Έτσι φαίνεται να ελέγχεται η ανθρώπινη βούληση και να χρησιμοποιείται αυτό το γεγονός για να πυροδοτούνται κοινωνικές εξεγέρσεις ή να καταπνίγονται. Για παράδειγμα, στο σίκουελ της πρωτότυπης ταινίας εξιχνιάζεται η υπόθεση των σάιμποργκ γκεϊσών που δολοφονούσαν λόγω ενός ιού ή στην σειρά άνιμε υπάρχει μια μεταναστευτική ροή Ασιατών προς την Ιαπωνία λόγω ενός παγκόσμιου πολέμου και χρησιμοποιείται ένας ιός για να καταστείλει τους μετανάστες που εξεγείρονται επειδή ζουν σε άθλιες συνθήκες. Είναι χαρακτηριστικό πως φαίνεται ότι οι παρανομίες γίνονται από μεμονωμένους πολιτικούς και δεν εκπροσωπούν συνολικά την κυβέρνηση, αποδεικνύοντας την βαθιά ιδεολογική πειθάρχηση που κυριαρχεί σχετικά με την τυφλή εμπιστοσύνη των Ασιατών στον κρατικό μηχανισμό.
Οι παραγωγοί της σειράς άνιμε ήθελαν το θέμα να είναι σχετικό με την 9η Σεπτεμβρίου και τις επεμβάσεις στο Ιράκ, προκειμένου να ευαισθητοποιήσουν την ιαπωνική κυβέρνηση ώστε να μην στείλει στρατεύματα. Ακόμα και αν αυτές οι κατευθύνσεις δεν εφαρμόστηκαν τελικά δείχνουν την πρόθεση για δημιουργία ως μέσο πολιτικής πίεσης, γεγονός που θα έπρεπε σίγουρα να έχουν αναλογιστεί οι αμερικάνοι ομόλογοί τους.
