▸Η κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου από την Εθνική Ομάδα Πόλο Ανδρών δεν αποτελεί απλώς μία ακόμη αθλητική επιτυχία. Είναι η κορύφωση μιας πορείας που χτίστηκε με επιμονή και θυσίες, σε ένα άθλημα με ελάχιστη κρατική υποστήριξη των (ελάχιστων) συνοικιακών υποδομών.
Η Ελλάδα «λύγισε» την πανίσχυρη Ουγγαρία με 15-14 σε έναν συγκλονιστικό τελικό και κατέκτησε για πρώτη φορά στην ιστορία της το χρυσό μετάλλιο της διοργάνωσης, επιβεβαιώνοντας ότι συγκαταλέγεται στις κορυφαίες δυνάμεις της παγκόσμιας υδατοσφαίρισης.
Κι όμως, πίσω στη χώρα, η συντριπτική πλειονότητα των αθλητών/τριων πόλο προπονούνται σε κολυμβητήρια που υπολειτουργούν και αντιμετωπίζουν κι άλλες τρομακτικές ελλείψεις όπως σε προσωπικό, δίνοντας παράλληλα καθημερινό αγώνα για να καλύψουν ακόμη και τα λειτουργικά τους έξοδα. Σε πολλές πόλεις γνωρίζουμε πως προπονούνται σε πισίνες με περιορισμένο ωράριο ή μετακινούνται δεκάδες χιλιόμετρα για μία προπόνηση. Ελάχιστοι/ες καταφέρνουν (με πολύ κόπο) να ζήσουν κάτι διαφορετικό.
Η ειρωνεία είναι προφανής. Όταν η Εθνική φέρνει μετάλλια, πολιτικοί και επιχειρηματίες σπεύδουν να συνδεθούν με τους πρωταγωνιστές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Γιάννης Βρούτσης, αναπληρωτής υπουργός Αθλητισμού, ο οποίος δήλωσε γεμάτος έπαρση πως το πόλο είναι το «εθνικό μας άθλημα», ενώ ο Γιάννης Αλαφούζος, εφοπλιστής και ιδιοκτήτης του ομίλου ΣΚΑΪ και του Παναθηναϊκού, δώρισε 200.000 ευρώ στην ομάδα. Όταν όμως οι προβολείς σβήνουν, το πόλο και συνολικότερα ο αθλητισμός επιστρέφουν στην αφάνεια.
Η Ελλάδα έχει αποδείξει επανειλημμένα ότι αποτελεί υπερδύναμη στην υδατοσφαίρισης, με συνεχείς διακρίσεις σε άνδρες και γυναίκες εδώ και δεκαετίες. Το ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι άλλο ένα «πανηγύρι» για το χρυσό μετάλλιο. Είναι η δημιουργία ενός σταθερού σχεδίου που θα στηρίξει τις ακαδημίες, θα αναβαθμίσει τις εγκαταστάσεις και θα εξασφαλίσει ότι το άθλημα δε θα πνίγεται μέσα στις δεξαμενές πότε της αφάνειας και πότε των κερδών.
Χριστόφορος Καψάλης
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 1-2 Αυγούστου 2026
