Το Πριν έλαβε και δημοσιεύει τη συγκλονιστική «επιστολή προς τον κόσμο» του Μπαχάα Σάχερα Ράουφ, ενός ανθρώπου με κατάθλιψη και φοιτητή Ψυχολογίας από τη Λωρίδα της Γάζας.
Κόσμε,
Μέσα σε μια εποχή πρωτοφανούς επιστημονικής προόδου, εξακολουθείς να αδυνατείς να αποτρέψεις έναν στους πέντε νέους της Λωρίδας της Γάζας από το να σκέφτεται την αυτοκτονία.
Κι αν αυτό σου φαίνεται κάτι συνηθισμένο, τότε σίγουρα δεν είναι φυσιολογικό το γεγονός ότι το 96% των κατοίκων της Γάζας ζει με τη διαρκή αίσθηση πως ο θάνατος βρίσκεται προ των πυλών· ότι ένα εκατομμύριο παιδιά υποφέρουν από ψυχικές διαταραχές, ιδιαίτερα μετά τον πόλεμο της γενοκτονίας· ότι το 38% των ενηλίκων πάσχει από κατάθλιψη και ότι το 61% του πληθυσμού υποφέρει από διαταραχή μετατραυματικού στρες, ενώ πολλοί συνεχίζουν να βιώνουν τις συνέπειες της σύνθετης μετατραυματικής διαταραχής.
Κόσμε,
Απέτυχες στη δοκιμασία της προστασίας της ψυχικής υγείας των κατοίκων της Γάζας κατά τη διάρκεια της γενοκτονίας, η οποία συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Η συνέχιση αυτού του πολέμου γίνεται με την ανοχή και τη στήριξη της πλειονότητας των δυτικών κυβερνήσεων, καθώς και ορισμένων αραβικών κυβερνήσεων που υποτάσσονται στις επιταγές του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού.
Γι’ αυτό και αυτή η αποτυχία δεν αφορά μόνο τη Γάζα. Είναι μια ηθική και ανθρώπινη αποτυχία απέναντι σε ολόκληρη την ανθρωπότητα.
Αν θέλουμε πραγματικά να μιλήσουμε για την ειρήνη στον κόσμο, τότε η ειρήνη πρέπει να ξεκινά από μέσα στον άνθρωπο.
Οι άνθρωποι της Γάζας, όμως, έχουν στερηθεί αυτή την εσωτερική ειρήνη εξαιτίας της κατοχής. Και όταν μιλώ γι’ αυτό, δεν αναφέρομαι μόνο στον πόλεμο της γενοκτονίας, αλλά και στα χρόνια του σιωνιστικού αποκλεισμού που έχει επιβληθεί στη Λωρίδα της Γάζας από το 2007.
Αυτή η πραγματικότητα εδραίωσε μέσα μας, στους κατοίκους της Γάζας, το αίσθημα ενός ψυχολογικού αποκλεισμού που συνοδεύει τον υλικό αποκλεισμό και εδραίωσε μια μόνιμη κατάσταση ανασφάλειας, η οποία αποτυπώνεται στη συνεχή αύξηση των ψυχικών διαταραχών.
Ωστόσο, αυτές οι διαταραχές δεν οφείλονται σε κάποια ατομική ψυχική δυσλειτουργία. Είναι μια φυσιολογική αντίδραση σε μια πολιτική πραγματικότητα που επέβαλε η σιωνιστική κατοχή στους κατοίκους της Γάζας. Ένας άνθρωπος που ζει καθημερινά υπό την απειλή του θανάτου —είτε αφορά τον ίδιο είτε τα μέλη της οικογένειάς του— δεν μπορεί να απολαμβάνει ψυχική σταθερότητα.
Ένας άνθρωπος που ζει καθημερινά υπό την απειλή του θανάτου —είτε αφορά τον ίδιο είτε τα μέλη της οικογένειάς του— δεν μπορεί να απολαμβάνει ψυχική σταθερότητα
Γι’ αυτό και η αντιμετώπιση αυτής της κατάστασης δεν μπορεί να περιορίζεται στην ατομική ψυχοθεραπεία, η οποία έχει σχεδιαστεί κυρίως για να αντιμετωπίζει διαταραχές που εμφανίζονται σε κοινωνίες όπου επικρατεί στοιχειώδης σταθερότητα. Αυτό που χρειάζονται οι άνθρωποι της Γάζας, πριν από οτιδήποτε άλλο, είναι να αλλάξει η πολιτική πραγματικότητα που παράγει και αναπαράγει καθημερινά αυτόν τον πόνο.
Μια πραγματικότητα στην οποία δεν υπολογίζονται οι θερμίδες που επιτρέπεται να καταναλώνει κάθε κάτοικος της Γάζας, όπως αποκάλυψαν έγγραφα που δημοσίευσε η εφημερίδα Haaretz το 2012. Μια πραγματικότητα στην οποία η πείνα, η συλλογική τιμωρία και ο αποκλεισμός δεν χρησιμοποιούνται ως μέσα υποταγής ενός ολόκληρου λαού.
Δεν επιθυμώ να χαρακτηρίσω αυτές τις πρακτικές ως φασισμό ή ναζισμό, γιατί, κατά τη γνώμη μου, ο ακριβέστερος όρος είναι σιωνισμός. Για μένα, δεν πρόκειται απλώς για μια αποικιοκρατική ιδεολογία, αλλά για ένα πολιτικό σχέδιο που στηρίχθηκε σε μια ιστορική τραγωδία για να δικαιολογήσει μια άλλη.
Αν ο ναζισμός διέπραξε το Ολοκαύτωμα εναντίον των Εβραίων, αυτό δεν σημαίνει ότι εγώ και ο λαός μου πρέπει να πληρώσουμε το τίμημα εκείνου του εγκλήματος.
Το Ολοκαύτωμα αποτελεί, αναμφίβολα, ένα αποτρόπαιο έγκλημα που αξίζει απόλυτη καταδίκη. Όμως η καταδίκη του δεν δίνει σε κανένα κράτος ή πολιτικό κίνημα το δικαίωμα να διαπράττει νέα εγκλήματα εις βάρος ενός άλλου λαού.
Από την πείνα και τις πολιτικές συλλογικής τιμωρίας μέχρι τον έλεγχο της πρόσβασης στην τροφή και, τελικά, τον πόλεμο της γενοκτονίας που διεξάγεται μπροστά στα μάτια ολόκληρου του κόσμου, οι κάτοικοι της Γάζας ζουν σε μια πραγματικότητα όπου η ανθρώπινη αξιοπρέπειά τους καταπατείται καθημερινά, σαν η ζωή τους να αξίζει λιγότερο από τη ζωή των άλλων.
Η τραγωδία γίνεται ακόμη βαθύτερη όταν το σιωνιστικό κίνημα επικαλείται την ιστορική δίωξη των Εβραίων για να δικαιολογήσει πολιτικές που εφαρμόζονται σήμερα εναντίον των Παλαιστινίων, την ίδια στιγμή που ο κάτοικος της Γάζας μένει μόνος απέναντι στον θάνατο, την πείνα και τον εκτοπισμό, ενώ ο κόσμος είτε παραμένει αδρανής είτε επιλέγει τη σιωπή.
Σε προσωπικό επίπεδο, ζητώ από τον κόσμο να επιτρέψει την είσοδο των δικών μου φαρμάκων, αλλά και των φαρμάκων όλων όσοι έχουν ανάγκη ψυχιατρικής θεραπείας στη Λωρίδα της Γάζας.
Από την έναρξη του πολέμου της γενοκτονίας, το Ισραήλ απαγορεύει την είσοδο ψυχιατρικών φαρμάκων στη Γάζα, εφαρμόζοντας μια συστηματική πολιτική που επιδεινώνει την ψυχική κατάρρευση ολόκληρης της κοινωνίας και όχι μόνο μεμονωμένων ανθρώπων.
Αυτή η στέρηση δεν αφορά μόνο όσους αντιμετωπίζουν προβλήματα ψυχικής υγείας —αν και ο αριθμός τους αυξάνεται διαρκώς— αλλά επεκτείνεται και στους χρόνιους ασθενείς, στους ηλικιωμένους και στους καρκινοπαθείς, οι οποίοι στερούνται τα φάρμακά τους, τις απαραίτητες ιατρικές εξετάσεις και ακόμη και τις στοιχειώδεις υπηρεσίες υγειονομικής περίθαλψης, που αποτελούν θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα σε οποιοδήποτε άλλο μέρος του κόσμου.
Αυτό το αίτημα δεν είναι έκκληση για οίκτο ούτε επαιτεία. Είναι απαίτηση για ένα δικαίωμα που κατοχυρώνεται από κάθε διεθνή και ανθρωπιστική νομοθεσία.
Αν το δικαίωμά μου στη θεραπεία θεωρείται κάτι δευτερεύον ή διαπραγματεύσιμο, τότε πώς μπορώ να αισθάνομαι ότι αναγνωρίζεται η ανθρώπινη υπόστασή μου;
Εγώ, ως άνθρωπος από τη Γάζα, είμαι άνθρωπος. Είτε είμαι άμαχος είτε μαχητής, είτε νέος είτε νέα, είτε παιδί είτε ηλικιωμένος, η ανθρώπινη αξία μας δεν αλλάζει και δεν μπορεί να μας αφαιρεθεί εξαιτίας της ταυτότητάς μας ή του τόπου όπου ζούμε.
Δεν είμαστε ανθρώπινα τέρατα. Δεν αποδεχόμαστε να μας αφαιρείται η ανθρώπινη ιδιότητά μας, όπως έκαναν οι αποικιοκρατικές δυνάμεις σε άλλες εποχές και όπως επιχειρούν σήμερα το σιωνιστικό κίνημα και το κράτος του Ισραήλ απέναντι στους Παλαιστινίους.
Εγώ, όπως και όλοι οι άνθρωποι της Γάζας, είμαστε άνθρωποι που αξίζουμε τη ζωή, την αξιοπρέπεια και την ελευθερία, ακόμη κι αν ο κόσμος αρνείται να το αναγνωρίσει
Εγώ, όπως και όλοι οι άνθρωποι της Γάζας, είμαστε άνθρωποι που αξίζουμε τη ζωή, την αξιοπρέπεια και την ελευθερία, ακόμη κι αν ο κόσμος αρνείται να το αναγνωρίσει.
Και το γεγονός ότι αναγκάζομαι να υπενθυμίσω στον κόσμο την ανθρώπινη υπόστασή μου αποτελεί από μόνο του μια ακόμη απόδειξη της ηθικής του αποτυχίας· της αδυναμίας του να αντιμετωπίσει την τραγωδία της Γάζας ως αυτό που πραγματικά είναι: πρώτα και πάνω απ’ όλα μια ανθρώπινη τραγωδία και έπειτα μια πολιτική υπόθεση.
Γράφω αυτή την επιστολή περιμένοντας τη σειρά μου στο ψυχιατρικό ιατρείο του δημόσιου νοσοκομείου. Ο αριθμός μου είναι 92, παρότι πήρα το χαρτάκι προτεραιότητας στις επτά το πρωί.
Τι κόσμος είναι αυτός, στον οποίο αναγκάζομαι να αποδείξω την ανθρώπινη υπόστασή μου; Ένας κόσμος στον οποίο είμαι υποχρεωμένος να διεκδικώ το δικαίωμά μου στη θεραπεία, ενώ ένα αποικιοκρατικό και ρατσιστικό κράτος αφήνεται να στερεί από τον Παλαιστίνιο τα δικαιώματά του, επικαλούμενο μια ιστορική θυματοποίηση που δεν συνδέεται με το αποικιοκρατικό του εγχείρημα.
Στο τέλος, θέλω να πω πως ο κόσμος βρέθηκε αντιμέτωπος με μια πραγματική δοκιμασία ανθρωπιάς — και απέτυχε.
Και αυτή η αποτυχία δεν οφείλεται μόνο στην άμεση συμμετοχή στη δολοφονία ανθρώπων. Οφείλεται επίσης στη σιωπή, στην αδράνεια και στην αδιαφορία απέναντι στη δολοφονία ανθρώπων μπροστά στα μάτια και στ’ αυτιά ολόκληρου του κόσμου.
Έγραψα αυτή την επιστολή με δάκρυα στα μάτια. Και κάθε δάκρυ που κύλησε ήταν μια ακόμη απόδειξη της αποτυχίας του κόσμου να διαφυλάξει την ανθρωπιά του.
Μπαχάα Σάχερα Ράουφ
Ένας άνθρωπος από τη Λωρίδα της Γάζας – Παλαιστίνη
Προς έναν κόσμο… από τον οποίο εξακολουθώ να περιμένω να αναγνωρίσει την ανθρώπινη υπόστασή μου
Μετάφραση στα ελληνικά Νάουζατ Χαντίντ
