Γιώργος Παυλόπουλος
Ο Τραμπ δεν επέλεξε τυχαία ή επειδή είναι «τρελός» να δώσει έμφαση στην κομμουνιστική απειλή κατά την ομιλία του
Ένα μεγαλειώδες πάρτι στήθηκε στην Ουάσιγκτον το Σάββατο για την επέτειο των 250 ετών από τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας, που σήμανε ουσιαστικά και την ίδρυση των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Όπως ήταν αναμενόμενο, αδιαμφισβήτητος πρωταγωνιστής ήταν ο πρόεδρος της χώρας, Ντόναλντ Τραμπ.
Ο ίδιος, λοιπόν, επέλεξε να αναδείξει στην ομιλία του και να δώσει ιδιαίτερη έμφαση σε ένα από τα αγαπημένα του θέματα: τον κομμουνισμό και τη «θανάσιμη απειλή» που, όπως είπε, συνιστά για τις ΗΠΑ.
«Μπορείς κανείς να είναι πιστός στον Καρλ Μαρξ ή να είναι πιστός στην Αμερική. Μπορεί να είναι κομμουνιστής ή να είναι πατριώτης. Δεν μπορεί, όμως, να είναι και τα δύο ταυτόχρονα», είπε, καλώντας παράλληλα τους συμπατριώτες του να εξαλείψουν τον κίνδυνο δια παντός.
«Σε αυτή την 250η επέτειο δηλώνουμε αποφασισμένοι και ορκιζόμαστε δυνατά, ώστε να το ακούσουν όλοι, ότι οι πολίτες των Ηνωμένων Πολιτειών θα εξαλείψουν γρήγορα τον κομμουνισμό», διακήρυξε με το γνωστό του ύφος.
«Κομμουνισμός» α λα αμερικανικά
Είναι γεγονός, βεβαίως, ότι για τα δεδομένα των ΗΠΑ, ακόμη και θέσεις της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας φαντάζουν ως… κομμουνιστικές. Οι δε εκπρόσωποι της αριστερής πτέρυγας των Δημοκρατικών – που καταγράφουν εντυπωσιακές επιδόσεις στις προκριματικές εκλογές ενόψει της αναμέτρησης του Νοεμβρίου – χαρακτηρίζονται περίπου ως σύγχρονοι μπολσεβίκοι!
Ακόμη και ο δολοφονηθείς πρόεδρος Τζον Κένεντι, άλλωστε, είχε κατηγορηθεί από κάποιους ως κρυφοκομμουνιστής. Αφήστε που κάτι ανάλογο υπονοήθηκε και για τον Μπαράκ Ομπάμα, επειδή τόλμησε να ενισχύσει τον δημόσιο χαρακτήρα του συστήματος υγείας. Όσο για τον δήμαρχο της Νέας Υόρκης, Ζόραν Μαμντάνι, η παραίνεσή του για να μην τοποθετείται ο θερμοστάτης των κλιματιστικών κάτω από τους 25,5 βαθμούς Κελσίου θεωρήθηκε περίπου ως προάγγελος… κομμουνιστικής επανάστασης.
Παρ’ όλα αυτά, η εμμονή του Τραμπ με την «κομμουνιστική απειλή» δεν πρέπει ούτε να θεωρηθεί τυχαία ούτε να υποτιμηθεί. Και σε αυτό το θέμα, εξάλλου – όπως συμβαίνει με τους πολέμους και τις γεωπολιτικές ανακατατάξεις – δεν πρόκειται για τις απόψεις κάποιου «τρελού», αλλά για ισχυρή τάση στους κόλπους τόσο της αστικής τάξης όσο και της κοινωνίας των ΗΠΑ.
Κι όμως, δεν είναι τυχαίο
Αξίζει να σημειωθεί πως σύμφωνα με στοιχεία δημοσκοπήσεων που επικαλούνται πλέον σχεδόν όλοι, το ένα τρίτο περίπου των Αμερικανών κάτω των 30 ετών εκφράζονται θετικά όχι μόνο για τον «σοσιαλισμό», αλλά και για τον «κομμουνισμό». Ειδικά δε στις τάξεις των νέων που ανήκουν στους Δημοκρατικούς ή δηλώνουν ανεξάρτητοι το παραπάνω ποσοστό είναι αρκετά μεγαλύτερο.
Το συγκεκριμένο εύρημα αποκτά μεγαλύτερη αξία όταν συνδυαστεί με άλλες ανατροπές. Όπως είναι, για παράδειγμα, το μίσος απέναντι στο κράτος-τρομοκράτη του Ισραήλ σε μεγάλο τμήμα των νέων της Αμερικής, ειδικά των πιο μορφωμένων. Είναι και αυτό ανάμεσα στα πολλά που εξηγούν το μένος του Τραμπ κατά πολλών πανεπιστημίων, τα οποία έχει χαρακτηρίσει ως «άντρα» κομμουνιστών ή αριστερών εξτρεμιστών – αλλά και τη σπουδή του να κατατάξει τους Antifa στις τρομοκρατικές οργανώσεις.
Στο ίδιο μήκος κύματος κινούνται οι μορφές μαζικής αυτοοργάνωσης απέναντι στους εγκληματίες του ICE (αστυνομία προστασίας συνόρων) και αλληλεγγύης στους μετανάστες σε μια σειρά πόλεις και πολιτείες. Όπως και η μεγάλη αύξηση των απεργιακών κινητοποιήσεων και των πρωτοβουλιών για ίδρυση σωματείων, με αμεσοδημοκρατικό τρόπο και αρκετά ριζοσπαστικές θέσεις.
Καλά κάνουν και φοβούνται
Είναι όλα αυτά – και πολλά ακόμη – που κάνουν τον Τραμπ και όσους τον στηρίζουν (που είναι πολλοί) να βλέπουν το φάντασμα του κομμουνισμού πάνω από την Ουάσιγκτον, στους εορτασμούς για τα 250 χρόνια των ΗΠΑ.
Είναι τα ίδια ουσιαστικά που κάνουν μια σειρά ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να υιοθετούν τη θεωρία των «δύο άκρων» και να επιχειρούν να εξομοιώσουν τον κομμουνισμό με τον φασισμό. Αλλά και να θέτουν εκτός νόμου κόμματα και κινήματα με αυτόν ως σημείο αναφοράς.
Είναι αυτά, επίσης, που οδήγησαν τον γραμματέα της ΝΔ και πολλά κυβερνητικά στελέχη να προβάλουν την απειλή ενός νέου ΕΛΑΣ (και όχι, φυσικά, της ΕΛΑΣ του Τσίπρα…), να εκτοξεύσουν εμφυλιοπολεμικές απειλές και να φωτογραφίσουν με τη σειρά τους την «κομμουνιστική απειλή» που αντιμετωπίζει η Ελλάδα.
Τόσα πολλά μαζί παύουν να αποτελούν σύμπτωση. Μας λένε, αντιθέτως, κάτι για την εποχή μας και τις επαναστατικές δυνατότητές της.
